ទិដ្ឋភាពទូទៅ

ប្រភព: Wikipedia

តាមអត្ថបទរបស់វិគីភីឌា ការវាយប្រហារតាមអាកាស ឬការវាយឆ្មក់តាមអាកាស គឺជាប្រតិបត្តិការវាយលុកប្រឆាំងនឹងគោលដៅលើដី ឬលើផ្ទៃទឹក ដែលធ្វើឡើងដោយយានជំនិះហោះ រួមមានបាល់យន្តហោះយោធា នាវាហោះ យន្តហោះវាយប្រហារ យន្តហោះទម្លាក់គ្រាប់បែក យន្តហោះប្រដាប់អាវុធ ឧទ្ធម្ភាគចក្រវាយប្រហារ និងដ្រូនវាយប្រហារ។ និយមន័យផ្លូវការគ្របដណ្តប់គោលដៅគ្រប់ប្រភេទ រួមទាំងគោលដៅអាកាសកម្ពស់ទាប ប៉ុន្តែនៅក្នុងការប្រើប្រាស់ទូទៅ ពាក្យនេះច្រើនតែត្រូវបានបង្រួមទៅជាការវាយប្រហារយុទ្ធសាស្ត្រខ្នាតតូច ដូចជាការបាញ់កាំភ្លើង ការវាយប្រហារដោយមីស៊ីល ឬការទម្លាក់គ្រាប់បែកទៅលើទីតាំងកងទ័ព កងជីវពល ឬនាវាជាក់លាក់ ផ្ទុយពីការវាយប្រហារទ្រង់ទ្រាយធំ មិនរើសមុខ ទៅលើតំបន់ទាំងមូល ដូចជាការទម្លាក់គ្រាប់បែកគ្របដណ្តប់ និងការទម្លាក់គ្រាប់បែកយុទ្ធសាស្ត្រ។ ឧទាហរណ៍ក្នុងរូបភាពខាងលើ គឺការវាយប្រហាររបស់យន្តហោះ B-24 Liberator របស់សហរដ្ឋអាមេរិកទៅលើទីតាំងយោធានៅ Saint-Malo ប្រទេសបារាំង ក្នុងខែសីហា ឆ្នាំ ១៩៤៤។ ដូច្នេះ ការវាយប្រហារតាមអាកាសមានវិសាលភាពធំទូលាយ ចាប់ពីការវាយសម្រុកយ៉ាងជាក់លាក់ រហូតដល់យុទ្ធនាការបំផ្លាញទ្រង់ទ្រាយធំ។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រភព: Wikipedia

ការវាយប្រហារតាមអាកាសមានប្រវត្តិយូរលង់ ដោយចាប់ផ្តើមពីការប្រើបាល់យន្តហោះសម្រាប់ទម្លាក់គ្រាប់បែកនៅសតវត្សទី១៩។ ក្នុងសង្គ្រាមលោកលើកទី១ នាវាហោះដូចជា Zeppelin និងយន្តហោះដំបូងគេត្រូវបានប្រើសម្រាប់ឈ្លបយកការណ៍ និងទម្លាក់គ្រាប់បែក។ ដល់សង្គ្រាមលោកលើកទី២ ការវាយប្រហារតាមអាកាសបានក្លាយជាយុទ្ធសាស្ត្រសំខាន់។ យុទ្ធនាការទម្លាក់គ្រាប់បែកយុទ្ធសាស្ត្រធំដូចជា The Blitz លើទីក្រុងឡុងដ៍ ក្នុងខែកញ្ញា ឆ្នាំ ១៩៤០ (រូបភាព) បានបំផ្លាញផ្ទះសំណាក់ និងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធជាច្រើន ហើយបានបន្តរហូតដល់ខែឧសភា ឆ្នាំ ១៩៤១។ ការវាយប្រហារតាមយុទ្ធសាស្ត្រក៏មានការកើនឡើងផងដែរ ដូចជាការទម្លាក់គ្រាប់បែករបស់យន្តហោះ B-24 Liberator លើ Saint-Malo ក្នុងឆ្នាំ ១៩៤៤។ ក្រៅពីនេះ រូបភាពពីបដិវត្តន៍រដ្ឋធម្មនុញ្ញប្រេស៊ីលឆ្នាំ ១៩៣២ បង្ហាញពីការប្រើប្រាស់កម្លាំងអាកាសនៅអាមេរិកឡាទីន។ ក្រោយសង្គ្រាមលោក ការវាយប្រហារតាមអាកាសនៅតែបន្តក្នុងជម្លោះដូចជាសង្គ្រាមកូរ៉េ ដែលមានការទម្លាក់គ្រាប់បែកលើឃ្លាំងនៅ Wonsan ដោយយន្តហោះ A-26 Invader។ ឧទាហរណ៍ទាំងនេះបញ្ជាក់ពីការរីករាលដាលនៃយុទ្ធសាស្ត្រវាយប្រហារតាមអាកាសទៅកាន់គ្រប់តំបន់នៃពិភពលោក។

ប្រភេទ និងបច្ចេកវិទ្យា

ប្រភព: Wikipedia

ការវាយប្រហារតាមអាកាសអាចបែងចែកជាពីរប្រភេទធំៗគឺ យុទ្ធសាស្ត្រតូច (tactical) និងយុទ្ធសាស្ត្រធំ (strategic) ដែលខុសគ្នាត្រង់គោលដៅ និងទំហំ។ ការវាយប្រហារយុទ្ធសាស្ត្រតូចសំដៅលើការបំផ្លាញសមត្ថភាពយោធារបស់សត្រូវដោយផ្ទាល់ ដូចជាការវាយប្រហារលើឃ្លាំងនៅ Wonsan (រូបភាព) ឬការផ្តល់ការគាំទ្រតាមអាកាសជិតដីដល់កងទ័ពថ្មើរជើង។ ចំណែកឯការទម្លាក់គ្រាប់បែកយុទ្ធសាស្ត្រធំមានគោលបំណងបំផ្លាញសមត្ថភាពសង្គ្រាមទាំងមូល រួមទាំងរោងចក្រ និងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធស៊ីវិល ដូចដែលឃើញក្នុងការវាយប្រហារលើទីក្រុងឡុងដ៍។ តាមវិគីភីឌា ការវាយប្រហារតាមអាកាសអាចប្រើប្រាស់យានជំនិះជាច្រើនប្រភេទ ចាប់ពីបាល់យន្តហោះ នាវាហោះ រហូតដល់យន្តហោះទំនើប និងដ្រូនគ្មានមនុស្សបើក។ បច្ចេកវិទ្យាទំនើបដូចជាគ្រាប់បែកដឹកនាំដោយប្រព័ន្ធផ្កាយរណប និងមីស៊ីលក្លឹបស្យឺរ បានបង្កើនភាពជាក់លាក់ ប៉ុន្តែការព្រួយបារម្ភអំពីការបំផ្លាញវត្ថុមិនមែនយោធានៅតែមាន។ ការប្រើប្រាស់ដ្រូនក៏បានពង្រីកវិសាលភាពនៃការវាយប្រហារ ដោយអនុញ្ញាតឱ្យមានប្រតិបត្តិការពីចម្ងាយដោយមិនប្រថុយជីវិតអ្នកបើកយន្តហោះ។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

ប្រភព: Wikipedia

ក្នុងយុគសម័យបច្ចុប្បន្ន ការវាយប្រហារតាមអាកាសនៅតែជាមធ្យោបាយយោធាដ៏សំខាន់សម្រាប់ជាតិនានា។ ការលុកលុយរបស់រុស្ស៊ីលើអ៊ុយក្រែនបានបង្ហាញពីការប្រើប្រាស់យ៉ាងខ្លាំងក្លា ដោយមានការវាយប្រហារលើអគារស៊ីវិលជាច្រើន រួមទាំងអគារក្នុងរូបភាពនេះនៅ Chernivtsi ក្នុងខែមីនា ឆ្នាំ ២០២២ ដែលជាខែដំបូងនៃការលុកលុយ។ ការវាយប្រហារមិនរើសមុខ និងការទម្លាក់គ្រាប់បែកគ្របដណ្តប់ ដែលបានរៀបរាប់ក្នុងនិយមន័យរបស់វិគីភីឌា បានបង្កឱ្យមានការថ្កោលទោសពីសហគមន៍អន្តរជាតិ ព្រោះវាងាយនឹងបណ្ដាលឱ្យជនស៊ីវិលស្លាប់ និងរបួសយ៉ាងច្រើន។ ការព្រួយបារម្ភខាងមនុស្សធម៌ទាំងនេះនៅតែជាប្រធានបទក្តៅនៅក្នុងការពិភាក្សាអំពីច្បាប់សង្គ្រាម និងការការពារជនស៊ីវិល។ សម្រាប់អ្នកអាន KhmerPulse ការយល់ដឹងអំពីការវាយប្រហារតាមអាកាសជួយឱ្យយល់ពីព្រឹត្តិការណ៍សកល និងផលប៉ះពាល់របស់វាមកលើមនុស្សជាតិ ព្រមទាំងអាចតាមដានព័ត៌មានពីប្រភពចម្រុះបានកាន់តែស៊ីជម្រៅ។