កោះអាន់ដាម៉ង់ និងនីកូបារ

ទិដ្ឋភាពទូទៅ

ប្រភព: Wikipedia

តាមសព្វវចនាធិប្បាយវីគីភីឌា កោះអាន់ដាម៉ង់ និងនីកូបារ គឺជាដែនដីសហភាពមួយរបស់ប្រទេសឥណ្ឌា ដែលរួមមានកោះចំនួន ៨៣៦ ប៉ុន្តែមានតែ ៣១ ប៉ុណ្ណោះដែលមានមនុស្សរស់នៅ។ កោះទាំងនេះត្រូវបានបែងចែកជាពីរក្រុមធំៗ៖ កោះអាន់ដាម៉ង់នៅភាគខាងជើង និងកោះនីកូបារនៅភាគខាងត្បូង ដែលខ័ណ្ឌចែកដោយប៉ុស្តិ៍ធេនឌឺក្រេ (Ten Degree Channel) មានទទឹង ១៥០ គីឡូម៉ែត្រ។ រាជធានីនិងទីក្រុងធំជាងគេគឺព័រប្លាយ (Port Blair) ដែលស្ថិតនៅចម្ងាយប្រមាណ ១១៩០ គីឡូម៉ែត្រពីទីក្រុងឆេនណៃ និង ១២៥៥ គីឡូម៉ែត្រពីទីក្រុងកូលកាតា។ ទឹកដីនេះស្ថិតនៅចន្លោះឈូងសមុទ្របេងហ្គាល់នៅខាងលិច និងសមុទ្រអាន់ដាម៉ង់នៅខាងកើត។ ចំណុចអ៊ីនឌីរ៉ា (Indira Point) ដែលស្ថិតនៅចុងខាងត្បូងនៃកោះហ្គ្រេតនីកូបារ គឺជាចំណុចខាងត្បូងបំផុតរបស់ប្រទេសឥណ្ឌា។ តំបន់នេះមានភាពល្បីល្បាញខាងរមណីយដ្ឋានទេសចរណ៍ និងជីវៈចម្រុះសមុទ្រដ៏សំបូរបែប។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

ប្រភព: Wikipedia

កោះអាន់ដាម៉ង់ និងនីកូបារ មានប្រភពដើមពីភ្នំភ្លើងក្រោមសមុទ្រ ហើយកោះបារ៉ែន (Barren Island) គឺជាភ្នំភ្លើងសកម្មតែមួយគត់នៅក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា ដូចបានបង្ហាញក្នុងរូបភាពពីវីគីភីឌា។ ផ្ទៃដីភាគច្រើនជាតំបន់ភ្នំ និងគ្រប់ដណ្តប់ដោយព្រៃត្រូពិចក្រាស់ៗ។ យោងតាមវីគីភីឌា ព្រៃបៃតងត្រូពិចនៅក្នុងតំបន់ខាងក្នុងនៃកោះគឺជាជម្រកដ៏សម្បូរបែបសម្រាប់ជីវៈចម្រុះ។ អាកាសធាតុមានលក្ខណៈក្តៅហើយសើមពេញមួយឆ្នាំ។

ខាងផ្នែកប្រជាជន ជនជាតិដើមនៅតំបន់នេះរួមមានកុលសម្ព័ន្ធអាន់ដាម៉ង់ស៍ (Andamanese) ដែលបានរស់នៅដាច់ឆ្ងាយពីពិភពលោកខាងក្រៅអស់រាប់ពាន់ឆ្នាំមកហើយ។ រូបភាពប្រវត្តិសាស្ត្រក្នុងវីគីភីឌាបង្ហាញពីសកម្មភាពនេសាទរបស់ពួកគេនៅប្រហែលឆ្នាំ ១៨៧០។ បច្ចុប្បន្ន ប្រជាជននៅលើកោះនេះមានការលាយចំរុះគ្នារវាងជនជាតិដើម និងអ្នកមកតាំងទីលំនៅពីដីគោកឥណ្ឌា ដែលនាំឱ្យមានភាពចម្រុះខាងវប្បធម៌។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រភព: Wikipedia

ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃកោះអាន់ដាម៉ង់ និងនីកូបារ មានដំណើរការយ៉ាងយូរ។ យោងតាមផែនទីអាណាចក្រចូឡា (Chola Empire) ពីវីគីភីឌា កោះទាំងនេះត្រូវបានគេប្រើជាមូលដ្ឋានទ័ពជើងទឹកនៅសតវត្សទី១១ ដើម្បីធ្វើការវាយប្រហារនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍។

នៅសម័យអាណានិគម ចក្រភពអង់គ្លេសបានបង្កើតអាណានិគមដាក់ទណ្ឌកម្មនៅទីនេះ ហើយបានសាងសង់គុកសិលា (Cellular Jail) នៅព័រប្លាយ ដើម្បីឃុំឃាំងអ្នកទោសនយោបាយ និងឧក្រិដ្ឋជន។ គុកនេះត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជា 'កាឡាប៉ានី' (Kala Pani) ដោយសារទីតាំងដាច់ស្រយាលរបស់វា។ ក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមលោកលើកទីពីរ កោះទាំងនេះត្រូវបានកាន់កាប់ដោយកងទ័ពជប៉ុន។ យោងតាមរូបភាពក្នុងវីគីភីឌា ការចុះចាញ់របស់ជប៉ុនបានកើតឡើងនៅលើនាវា HMS Rocksand ក្នុងឆ្នាំ ១៩៤៥។

បន្ទាប់ពីប្រទេសឥណ្ឌាទទួលបានឯករាជ្យនៅឆ្នាំ ១៩៤៧ កោះអាន់ដាម៉ង់ និងនីកូបារត្រូវបានបញ្ចូលជាដែនដីសហភាពរបស់ឥណ្ឌា។

សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌

ប្រភព: Wikipedia

សេដ្ឋកិច្ចនៃកោះនេះពឹងផ្អែកជាចម្បងលើវិស័យកសិកម្ម នេសាទ និងទេសចរណ៍។ យោងតាមវីគីភីឌា ដំណាំសំខាន់ៗរួមមានដូង និងស្លាព្នៅ ហើយទេសភាពសមុទ្រដ៏ស្រស់ស្អាតបានទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរជាអន្តរជាតិ។ ថ្មប៉ប្រះទឹកចម្រុះពណ៌ និងឆ្នេរខ្សាច់ស្អាតៗនៅកោះហាវឡុក (Havelock Island) គឺជាកន្លែងទាក់ទាញដ៏សំខាន់សម្រាប់ការមុជទឹកស្គីន និងមុជពិនិត្យថ្មប៉ប្រះទឹក។ សត្វព្រៃដូចជាព្រាបនីកូបារ (Nicobar Pigeon) និងជ្រូកទឹក (Dugong) ក៏ជាផ្នែកមួយនៃភាពទាក់ទាញខាងអេកូទេសចរណ៍ផងដែរ។

ខាងវប្បធម៌ កោះនេះមានលក្ខណៈចម្រុះដោយសារវត្តមានរបស់កុលសម្ព័ន្ធដើម និងប្រជាជនមកពីតំបន់ផ្សេងៗនៃឥណ្ឌា។ កុលសម្ព័ន្ធដើមមួយចំនួននៅតែរស់នៅដាច់ឆ្ងាយ ហើយរដ្ឋាភិបាលឥណ្ឌាមានគោលនយោបាយការពារពួកគេពីឥទ្ធិពលខាងក្រៅ។ នេះជាផ្នែកមួយនៃវប្បធម៌ដែលត្រូវបានថែរក្សា។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

ប្រភព: Wikipedia

បច្ចុប្បន្ន កោះអាន់ដាម៉ង់ និងនីកូបារ មានសារៈសំខាន់កាន់តែខ្លាំង ទាំងផ្នែកយុទ្ធសាស្ត្រ និងសេដ្ឋកិច្ច។ រដ្ឋាភិបាលឥណ្ឌាបាននិងកំពុងអភិវឌ្ឍហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ ដូចជាអាកាសយានដ្ឋានអន្តរជាតិវៀរ សាវ៉ាការ (Veer Savarkar International Airport) ថ្មី ដើម្បីជួយសម្រួលដល់វិស័យទេសចរណ៍ និងការតភ្ជាប់ទៅកាន់ដីគោក។ យោងតាមវីគីភីឌា តុលាការជាន់ខ្ពស់កូលកាតាមានដែនសមត្ថកិច្ចលើកោះ និងមានសាខាបណ្តោះអាសន្ននៅព័រប្លាយ ដែលបង្ហាញពីការគ្រប់គ្រងផ្នែកច្បាប់។

លើសពីនេះ កោះនេះជាកន្លែងសំខាន់ខាងយុទ្ធសាស្ត្រនៅមហាសមុទ្រឥណ្ឌា ជិតច្រកសមុទ្រម៉ាឡាកា ដែលជាផ្លូវដឹកជញ្ជូនអន្តរជាតិដ៏សំខាន់។ កត្តានេះធ្វើឱ្យតំបន់នេះទទួលបានការយកចិត្តទុកដាក់ពីបណ្តាប្រទេសក្នុងតំបន់អាស៊ាន រួមទាំងកម្ពុជា ផងដែរ។ ទន្ទឹមនឹងនេះ ការការពារបរិស្ថាន និងសិទ្ធិជនជាតិដើមក៏ជាប្រធានបទដែលទទួលបានការយកចិត្តទុកដាក់ពីសហគមន៍អន្តរជាតិផងដែរ។