អាហារទារក

ទិដ្ឋភាពទូទៅ

អាហារទារក (Baby Food) គឺជាអាហារទន់ និងងាយស្រូបយកដែលផលិតឡើងជាពិសេសសម្រាប់កុមារអាយុចន្លោះពី ៤ ទៅ ២៤ ខែ។ អាហារប្រភេទនេះមានលក្ខណៈពិសេសខុសពីអាហារធម្មតារបស់មនុស្សពេញវ័យ ដោយវាត្រូវបានកិន ច្របាច់ ឬកែច្នៃឲ្យទន់ ដើម្បីឲ្យទារកដែលមិនទាន់មានធ្មេញពេញលេញអាចលេបបាន ហើយក៏មានបរិមាណជាតិអំបិល ស្ករ និងគ្រឿងរសជាតិទាប ឬគ្មានទាល់តែសោះ។

អាហារទារកត្រូវបានចាត់ទុកជាដំណាក់កាល "អាហារបំប៉ន" (complementary feeding) ដែលផ្តល់បន្ថែមលើទឹកដោះម្តាយ ឬទឹកដោះកំប៉ុង (formula)។ យោងតាមអង្គការសុខភាពពិភពលោក ការផ្តល់អាហារបំប៉នគួរចាប់ផ្តើមនៅអាយុ ៦ ខែ ខណៈការបំបៅដោយទឹកដោះម្តាយតែមួយមុខត្រូវបន្តរហូតដល់អាយុនោះ។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

អាហារទារកត្រូវបានប្រើប្រាស់នៅគ្រប់ទ្វីបទាំងអស់ ប៉ុន្តែទម្រង់ និងសមាសធាតុរបស់វាខុសគ្នាតាមតំបន់ និងវប្បធម៌។ នៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍រួមទាំងកម្ពុជា ឪពុកម្ដាយជាច្រើនបន្តប្រើវិធីសាស្ត្របុរាណ ដូចជាបបរស្តើង បបរក្តាម់ ឬបបរត្រីកិន ដែលកិនដោយដៃនៅផ្ទះ។ ចំណែកនៅសហរដ្ឋអាមេរិក អឺរ៉ុប និងជប៉ុន ឧស្សាហកម្មអាហារទារកដែលវេចខ្ចប់ជាដបកែវ ឬកញ្ចប់ត្រូវបានគេប្រើយ៉ាងទូលំទូលាយ។

ក្រុមអ្នកប្រើប្រាស់ចម្បងគឺទារកអាយុ ៦ ខែដល់ ២ ឆ្នាំ ដែលជាដំណាក់កាលសំខាន់នៃការលូតលាស់ផ្នែករាងកាយ និងខួរក្បាល។ លក្ខណៈអាហារូបត្ថម្ភដែលត្រូវការក្នុងវ័យនេះរួមមានជាតិដែក ស័ង្កសី ប្រូតេអ៊ីន ខ្លាញ់សម្រាប់ខួរក្បាល និងវីតាមីន A និង D។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

តាមឯកសារប្រវត្តិសាស្ត្រ មុនពេលមានឧស្សាហកម្មអាហារទារក ឪពុកម្ដាយនៅគ្រប់វប្បធម៌ច្រើនកិនបាយ ស៊ុប ឬបន្លែឲ្យកូនញ៉ាំដោយផ្ទាល់ពីផ្ទះបាយ។ កំណត់ត្រាមួយចំនួនពីបុរាណកាល បង្ហាញថា ទារកត្រូវបានគេឲ្យញ៉ាំស្រូវសាលីកិន ស្ករអំពៅ ឬទឹកដោះសត្វ នៅពេលម្តាយមិនអាចបំបៅបាន។

ការប្រែប្រួលធំមួយបានកើតឡើងនៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩២០ នៅសហរដ្ឋអាមេរិក នៅពេលក្រុមហ៊ុន Gerber បានចាប់ផ្តើមលក់អាហារទារកវេចខ្ចប់ជាដបកែវសម្រាប់ផ្សារ ដែលក្លាយជាគំរូឧស្សាហកម្មសកល។ បន្ទាប់ពីសង្គ្រាមលោកលើកទីពីរ ការផលិតអាហារទារកឧស្សាហកម្មបានរីករាលដាលទៅអឺរ៉ុប និងអាស៊ី ដោយក្រុមហ៊ុនធំៗដូចជា Nestlé, Heinz និង Danone បានចូលរួមក្នុងទីផ្សារនេះ។

ក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៧០ និង ១៩៨០ ការយល់ដឹងអំពីសារសំខាន់នៃទឹកដោះម្តាយបានកើនឡើង បន្ទាប់ពីមានវិវាទអំពីការផ្សព្វផ្សាយទឹកដោះកំប៉ុងនៅប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍ។ ក្នុងឆ្នាំ ១៩៨១ អង្គការសុខភាពពិភពលោកបានអនុម័តក្រមអន្តរជាតិស្តីពីការផ្សព្វផ្សាយទឹកដោះកំប៉ុង ដែលគ្រប់គ្រងការផ្សាយពាណិជ្ជកម្មអាហារទារក។

សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌

ទីផ្សារអាហារទារកសកលត្រូវបានវាយតម្លៃថាមានតម្លៃរាប់ពាន់លានដុល្លារក្នុងមួយឆ្នាំ ហើយបន្តរីកធំធាត់ ជាពិសេសនៅប្រទេសចិន ឥណ្ឌា និងអាស៊ីអាគ្នេយ៍ ដែលជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងការកើនឡើងនៃវណ្ណៈកណ្ដាល។ ផលិតផលបានបែងចែកជាប្រភេទសំខាន់ៗ៖ អាហារកិនជាដប ម្សៅបបរ ស្រូវសាលីកែច្នៃ និងអាហារសម្រន់ដូចជាខូឃី និងផ្លែឈើស្ងួតសម្រាប់ទារក។

ផ្នែកវប្បធម៌ វិធីបំបៅទារកឆ្លុះបញ្ចាំងពីប្រពៃណីគ្រួសារ និងដំបូន្មានពីជីដូនមីង។ នៅកម្ពុជា បបរស ឬបបរត្រូវបានចាត់ទុកជាអាហារដំបូងនៃជីវិតរបស់ទារកជាច្រើន។ ពិធី "បុណ្យចំណីបាយ" ឬការផ្តល់បាយដំបូងដល់ទារកគឺជាប្រពៃណីដែលគេឃើញក្នុងវប្បធម៌អាស៊ីខ្លះ។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

ក្នុងប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ បញ្ហាសុវត្ថិភាពអាហារទារកបានក្លាយជាប្រធានបទពិភាក្សាសំខាន់នៅលើពិភពលោក។ របាយការណ៍ផ្សេងៗពីសហរដ្ឋអាមេរិក និងអឺរ៉ុបបានរកឃើញលោហធាតុធ្ងន់ដូចជា សំណ និងស្នោធម្មជាតិក្នុងផលិតផលអាហារទារកមួយចំនួន ដែលនាំឲ្យមានការតម្រូវឲ្យពង្រឹងបទប្បញ្ញត្តិ។

នៅកម្ពុជា និងតំបន់មេគង្គ បញ្ហាកង្វះអាហារូបត្ថម្ភនៅក្នុងទារក ជាពិសេសការក្រិនកំពស់ (stunting) នៅតែជាបញ្ហាសុខភាពសាធារណៈដ៏សំខាន់។ ក្រសួងសុខាភិបាល និងអង្គការដៃគូដូចជា UNICEF បានបន្តយុទ្ធនាការលើកកម្ពស់ការបំបៅដោយទឹកដោះម្តាយ និងការប្រើប្រាស់អាហារបំប៉នដែលមានសារធាតុចិញ្ចឹមគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ទារក។ ការផ្ទុះឡើងនៃផលិតផលនាំចូលថ្មីៗ និងវេទិកាលក់អនឡាញក៏បង្កើនការព្រួយបារម្ភពីសំណាក់អាជ្ញាធរទាក់ទងនឹងការត្រួតពិនិត្យគុណភាពផងដែរ។