ទិដ្ឋភាពទូទៅ

អគ្គីភ័យមួយបានផ្ទុះឡើងនៅបារមួយកន្លែងនៅតំបន់ផ្លូវខៅសាន (Khao San Road) ក្នុងក្រុងបាងកក ប្រទេសថៃ កាលពីយប់ថ្ងៃទី ៥ ខែមេសា ឆ្នាំ២០១២។ តាមការរាយការណ៍របស់កាសែតបាងកកប៉ុស្តិ៍ និងទីភ្នាក់ងារសារព័ត៌មាន Reuters ភ្លើងបានឆាបឆេះយ៉ាងលឿននៅជាន់ផ្ទាល់ដីនៃអគារពាណិជ្ជកម្មមួយ ដោយបានសម្លាប់ភ្ញៀវទេសចរជនជាតិអូស្ត្រាលីម្នាក់ និងរងរបួសយ៉ាងតិច ១៤ នាក់ផ្សេងទៀត។ មនុស្សជាច្រើនបានរងការពុលផ្សែង ដោយសារតែសម្ភារតុបតែងខាងក្នុងបង្កឱ្យមានផ្សែងពុលក្រាស់។

បុព្វហេតុដំបូងនៃអគ្គីភ័យត្រូវបានគេជឿថាបណ្តាលមកពីការឆ្លងចរន្តអគ្គិសនីខ្លី (short circuit) តាមការបញ្ជាក់ពីអាជ្ញាធរមូលដ្ឋានដែលដកស្រង់ដោយសារព័ត៌មាន Reuters ។ បារនោះមិនត្រូវបានបញ្ចេញឈ្មោះជាផ្លូវការទេ ប៉ុន្តែវាជាកន្លែងពេញនិយមសម្រាប់ភ្ញៀវទេសចរបរទេស ជាពិសេសអ្នកស្វែងរកកន្លែងកម្សាន្តពេលរាត្រីនៅតាមផ្លូវខៅសាន។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

តាមវិគីភីឌា ផ្លូវខៅសានស្ថិតនៅក្នុងសង្កាត់បាងឡាំភូ (Banglamphu) ខណ្ឌព្រះនគរ (Phra Nakhon) កណ្តាលក្រុងបាងកក មានចម្ងាយប្រមាណ ៣ គីឡូម៉ែត្រពីមហារាជវាំង។ តំបន់នេះមានប្រវែងត្រឹមតែ ៤០០ ម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែល្បីល្បាញជាមជ្ឈមណ្ឌលសម្រាប់អ្នកធ្វើដំណើរបែប backpacker មកពីទូទាំងពិភពលោក។

នៅឆ្នាំ២០១២ តំបន់នេះមានប្រជាជនរស់នៅតិចតួច ប៉ុន្តែជារៀងរាល់ថ្ងៃមានភ្ញៀវទេសចរអន្តរជាតិរាប់ពាន់នាក់មកទស្សនា។ ភ្ញៀវទាំងនេះភាគច្រើនជាជនជាតិអឺរ៉ុប អូស្ត្រាលី និងអាមេរិកខាងជើង ដែលមានអាយុចន្លោះ ២០ ទៅ ៣០ ឆ្នាំ។ បារដែលឆេះនោះជាកន្លែងប្រមូលផ្តុំដ៏ពេញនិយមសម្រាប់ក្រុមអ្នកដំណើរវ័យក្មេង ដែលចង់ជប់លៀងពេលយប់ជាមួយតន្ត្រី និងគ្រឿងស្រវឹង។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

យោងតាមវិគីភីឌា ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃអគ្គីភ័យនៅកន្លែងកម្សាន្តក្នុងក្រុងបាងកកគឺជារឿងសោកនាដកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ។ ថ្ងៃទី ១ ខែមករា ឆ្នាំ២០០៩ អគ្គីភ័យនៅក្លិបសាន់ទីកា (Santika Club) ក្នុងតំបន់ឯកមៃ (Ekkamai) បានសម្លាប់មនុស្ស ៦៦ នាក់ និងរបួសជាង ២០០ នាក់។ ហេតុការណ៍នោះបានបង្ហាញឱ្យឃើញពីកង្វះច្រកចេញសង្គ្រោះ និងការប្រើប្រាស់សម្ភារសំណង់ដែលមិនបានស្តង់ដា។

បន្ទាប់ពីសោកនាដកម្មសាន់ទីកា រដ្ឋាភិបាលថៃបានប្រកាសវិធានការសុវត្ថិភាពថ្មីៗ ប៉ុន្តែការអនុវត្តនៅតែមានបញ្ហា។ អគ្គីភ័យនៅឆ្នាំ២០១២ នៅផ្លូវខៅសាន បានបង្ហាញថា ស្ថានភាពមិនទាន់មានភាពប្រសើរឡើងគ្រប់គ្រាន់។ តាមការរាយការណ៍របស់ BBC អាជ្ញាធរបានអះអាងថា បារនោះមិនមានប្រព័ន្ធពន្លត់អគ្គីភ័យ និងច្រកចេញសង្គ្រោះត្រឹមត្រូវ។

ផ្លូវខៅសានក្លាយជាគោលដៅទេសចរណ៍តាំងពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៨០ ហើយការកើនឡើងនៃចំនួនអ្នកដំណើរបានជំរុញឱ្យមានការបើកបារ និងក្លិបជាច្រើន។ តាមវិគីភីឌា តំបន់នេះមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះថាជា "មជ្ឈមណ្ឌល backpacker" ដែលល្បីល្បាញបំផុតក្នុងពិភពលោក។

សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌

សេដ្ឋកិច្ចនៃតំបន់ផ្លូវខៅសានពឹងផ្អែកស្ទើរទាំងស្រុងលើទេសចរណ៍។ យោងតាមរបាយការណ៍របស់រដ្ឋាភិបាលថៃ ភ្ញៀវទេសចរដែលមកលេងក្រុងបាងកកក្នុងមួយឆ្នាំៗមានចំនួនរាប់សិបលាននាក់ ហើយផ្នែកមួយធំបានទៅកាន់ផ្លូវខៅសាន។ បារ និងក្លិបដូចជាកន្លែងដែលបានឆេះនោះ បានផ្គត់ផ្គង់ការងារដល់អ្នកស្រុក ប៉ុន្តែជារឿយៗដំណើរការដោយគ្មានការត្រួតពិនិត្យត្រឹមត្រូវ។

តាមវប្បធម៌ ផ្លូវខៅសានជានិមិត្តរូបនៃសេរីភាព និងការផ្សងព្រេងរបស់អ្នកដំណើរវ័យក្មេង។ កន្លែងនោះរួមបញ្ចូលគ្នានូវវប្បធម៌ផ្សេងៗគ្នា តាមរយៈតន្ត្រី ម្ហូបអាហារ និងសកម្មភាពសង្គម។ អគ្គីភ័យឆ្នាំ២០១២ បានធ្វើឱ្យខូចកេរ្តិ៍ឈ្មោះនេះបន្តិច ហើយបានជំរុញឱ្យមានការទាមទារឱ្យមានការគ្រប់គ្រងប្រកបដោយសុវត្ថិភាពជាប្រចាំ។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

សព្វថ្ងៃនេះ ឧបទ្ទវហេតុឆ្នាំ២០១២ នៅតែត្រូវបានលើកឡើងជាឧទាហរណ៍នៃភាពទន់ខ្សោយនៃច្បាប់សុវត្ថិភាពអគ្គីភ័យនៅក្នុងប្រទេសថៃ។ តាម Reuters បានរាយការណ៍ថា បើទោះជាមានការសន្យាកែទម្រង់ក្តី ក៏នៅតែមានភ្លើងឆេះកន្លែងកម្សាន្តជាបន្តបន្ទាប់ ដែលបានបង្ហាញថាស្ថានភាពមិនទាន់មានភាពប្រសើរឡើងគ្រប់គ្រាន់។

សម្រាប់អ្នកអាន KhmerPulse ដែលភាគច្រើនជាជនជាតិខ្មែរ បញ្ហានេះមានភាពពាក់ព័ន្ធ ពីព្រោះប្រទេសកម្ពុជាក៏មានប្រឈមមុខនឹងហានិភ័យស្រដៀងគ្នានេះដែរ។ តាមការរាយការណ៍របស់កាសែតភ្នំពេញប៉ុស្តិ៍ កន្លងមកមានករណីឆេះក្លិបរាត្រីនៅភ្នំពេញ ដែលបណ្តាលឱ្យមានអ្នកស្លាប់ និងរបួស។ ហេតុការណ៍ទាំងនេះជាការដាស់តឿនដល់អាជ្ញាធរ និងម្ចាស់អាជីវកម្មឱ្យយកចិត្តទុកដាក់លើសុវត្ថិភាពអតិថិជន។

ជារួម អគ្គីភ័យបារក្រុងបាងកកឆ្នាំ២០១២ ជាមេរៀនមួយសម្រាប់តំបន់ទាំងមូលអំពីសារៈសំខាន់នៃការអនុវត្តច្បាប់យ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ ដើម្បីការពារទាំងពលរដ្ឋ និងភ្ញៀវទេសចរ។