ទិដ្ឋភាពទូទៅ

ប្រភព: Wikipedia

ក្រុងបាទូប៉ាហាត (Batu Pahat) ដែលជួនកាលគេហៅថាបានដា ពេងហ្គារ៉ាម (Bandar Penggaram) ឬហៅកាត់ថា BP គឺជាទីក្រុងមួយ និងជារដ្ឋធានីនៃស្រុកបាទូប៉ាហាត ក្នុងរដ្ឋចូហរ (Johor) ប្រទេសម៉ាឡេស៊ី។ យោងតាមវិគីភីឌា ក្រុងនេះស្ថិតនៅប៉ែកអាគ្នេយ៍នៃក្រុងមួរ (Muar) ប៉ែកនិរតីនៃក្រុងក្លួអាង (Kluang) ប៉ែកពាយ័ព្យនៃក្រុងពុនធៀន (Pontian) និងប៉ែកខាងត្បូងនៃក្រុងសេហ្កាម៉ាត (Segamat)។ ទីក្រុងនេះស្ថិតនៅក្នុងតំបន់គ្រប់គ្រងព្រះសហគមន៍ស៊ីមផាងកាណាន់ (Simpang Kanan)។

បាទូប៉ាហាតជាមជ្ឈមណ្ឌលពាណិជ្ជកម្ម និងឧស្សាហកម្មដ៏សំខាន់មួយនៅប៉ែកខាងត្បូងនៃឧបទ្វីបម៉ាឡេស៊ី។ តាមរបាយការណ៍របស់ក្រុមប្រឹក្សាក្រុងបាទូប៉ាហាត ទីក្រុងនេះគឺជាទីក្រុងមួយក្នុងចំណោមទីក្រុងសំខាន់ៗនៅក្នុងរដ្ឋចូហរ បន្ទាប់ពីក្រុងចូហរបាហ៊្រូ (Johor Bahru) ហើយមានតួនាទីជាមជ្ឈមណ្ឌលសេវាកម្មសម្រាប់តំបន់ជុំវិញ។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

ប្រភព: Wikipedia

ក្រុងបាទូប៉ាហាតស្ថិតនៅតាមបណ្តោយដងទន្លេបាទូប៉ាហាត ដែលហូរចេញទៅកាន់ច្រកសមុទ្រម៉ាឡាកា។ ទីក្រុងនេះមានទីតាំងប្រមាណ ១០០ គីឡូម៉ែត្រភាគពាយ័ព្យនៃក្រុងចូហរបាហ៊្រូ និងប្រមាណ ២០០ គីឡូម៉ែត្រភាគអាគ្នេយ៍នៃរដ្ឋធានីគូឡាឡាំពួ។ យោងតាមវិគីភីឌា តំបន់នេះជាផ្នែកមួយនៃស្រុកបាទូប៉ាហាត ដែលមានផ្ទៃដីសរុបប្រហែល ២,០០០ គីឡូម៉ែត្រការ៉េ (យោងតាមរបាយការណ៍រដ្ឋបាលម៉ាឡេស៊ី)។ បើគិតពីចំនួនប្រជាជន យោងតាមជំរឿនឆ្នាំ ២០១០ ស្រុកទាំងមូលមានប្រជាជនប្រមាណ ៤១៧,០០០ នាក់ ខណៈដែលនៅក្នុងក្រុងផ្ទាល់មានប្រជាជនរស់នៅប្រហែល ១៤០,០០០ នាក់។

ប្រជាជននៅទីនេះមានចម្រុះជាតិសាសន៍ រួមមានជនជាតិម៉ាឡេ ចិន និងឥណ្ឌា ដែលភាគច្រើនកាន់សាសនាឥស្លាម ព្រមទាំងមានពុទ្ធសាសនិក និងហិណ្ឌូផងដែរ។ ភាសាផ្លូវការគឺភាសាម៉ាឡេ ប៉ុន្តែភាសាចិន (គ្រាមភាសាហុកគៀន និងភាសាចិនកុកងឺ) និងភាសាអង់គ្លេសក៏ត្រូវបានប្រើប្រាស់យ៉ាងទូលំទូលាយនៅក្នុងទីផ្សារ និងសាលារៀន។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រភព: Wikipedia

ឈ្មោះ "បាទូប៉ាហាត" មកពីភាសាម៉ាឡេដែលមានន័យថា "ថ្មឆ្លាក់" ។ តាមរឿងព្រេងក្នុងស្រុក ទាហានសៀមធ្លាប់បានលុកលុយតំបន់នេះ ហើយបានឆ្លាក់ថ្មដើម្បីយកទឹកសាប ដែលបណ្តាលឱ្យមានឈ្មោះនេះ។ រីឯឈ្មោះ "បានដា ពេងហ្គារ៉ាម" វិញ ប្រែថា "ទីក្រុងអ្នកធ្វើអំបិល" ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីប្រវត្តិនៃការផលិតអំបិលនៅតំបន់ឆ្នេរក្បែរនោះ។

នៅក្នុងអំឡុងសតវត្សទី ១៩ តំបន់នេះស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ស៊ុលតង់ចូហរ និងក្រោយមកបានក្លាយជាផ្នែកនៃអាណាព្យាបាលអង់គ្លេស។ យោងតាមឯកសារប្រវត្តិសាស្ត្រម៉ាឡេស៊ី ការដាំកៅស៊ូ និងដូងប្រេងនៅដើមសតវត្សទី ២០ បានជំរុញឱ្យមានការហូរចូលនៃពលករចិន និងឥណ្ឌា ដែលធ្វើឱ្យទីក្រុងមានសេដ្ឋកិច្ចរីកចម្រើន។ ក្រោយពីទទួលបានឯករាជ្យក្នុងឆ្នាំ ១៩៥៧ បាទូប៉ាហាតបានបន្តរីកចម្រើនជាទីក្រុងឧស្សាហកម្ម ហើយបានទទួលឋានៈជាក្រុមប្រឹក្សាក្រុង (Municipal Council) នៅឆ្នាំ ២០០១។

សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌

ប្រភព: Wikipedia

សេដ្ឋកិច្ចនៃក្រុងបាទូប៉ាហាតគឺពឹងផ្អែកលើវិស័យជាច្រើន រួមមានឧស្សាហកម្មផលិតកម្ម (ជាពិសេស វាយនភណ្ឌ និងគ្រឿងអេឡិចត្រូនិក) កសិកម្ម (ដូងប្រេង កៅស៊ូ និងផលិតផលកសិកម្មផ្សេងទៀត) និងការនេសាទនៅតាមឆ្នេរសមុទ្រ។ យោងតាមរបាយការណ៍សេដ្ឋកិច្ចក្នុងតំបន់ ក្រុងនេះក៏កំពុងរីកចម្រើនខាងវិស័យសេវាកម្ម ដូចជាសុខាភិបាល ការអប់រំ និងទេសចរណ៍។ មន្ទីរពេទ្យឯកជនដូចជា ផាន់តៃ (Pantai) និង KPJ ជាសក្ខីភាពនៃការវិនិយោគក្នុងវិស័យសុខាភិបាលដែលមានកំណើនខ្ពស់។

ផ្នែកវប្បធម៌ បាទូប៉ាហាតមានពិពិធភាពជនជាតិដែលបង្កើតឱ្យមានពិធីបុណ្យប្រពៃណីចម្រុះដូចជា ហារីរ៉ាយ៉ា ចូលឆ្នាំចិន និងឌីប៉ាវ៉ាលី។ ម្ហូបអាហារក៏ជាចំណុចទាក់ទាញដ៏សំខាន់ ជាពិសេសមុខម្ហូបក្នុងស្រុកដូចជា "ណាស៊ីបេរីយ៉ានី" (Nasi Beriyani) អាហារសមុទ្រស្រស់ៗ និងកាហ្វេប្រពៃណី។ ទីតាំងទេសចរណ៍ល្បីរួមមាន ឆ្នេរមីញ៉ាក់បេគូ (Pantai Minyak Beku) និងអគារប្រវត្តិសាស្ត្រមួយចំនួននៅកណ្តាលទីក្រុង។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

ប្រភព: Wikipedia

នាពេលបច្ចុប្បន្ន ក្រុងបាទូប៉ាហាតកំពុងមានការអភិវឌ្ឍជាបន្តបន្ទាប់ ជាមួយនឹងគម្រោងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធថ្មីៗ និងការពង្រីកតំបន់លំនៅដ្ឋាន។ យោងតាមផែនការអភិវឌ្ឍន៍របស់ក្រុមប្រឹក្សាក្រុងបាទូប៉ាហាត ទីក្រុងនេះកំពុងព្យាយាមក្លាយជាមជ្ឈមណ្ឌលសេដ្ឋកិច្ច និងភស្តុភារកម្មដ៏សំខាន់នៅភាគខាងត្បូងប្រទេស ដោយមានទីតាំងយុទ្ធសាស្ត្រនៅជិតប្រទេសសិង្ហបុរី និងផ្លូវហាយវ៉េខ្សែខាងជើង-ខាងត្បូង (North-South Expressway)។ វត្តមានរបស់សាកលវិទ្យាល័យ Tun Hussein Onn Malaysia (UTHM) នៅក្បែរនោះក៏ជំរុញឱ្យមានការអភិវឌ្ឍវិស័យអប់រំ និងបង្កើនចំនួននិស្សិតក្នុងតំបន់ផងដែរ។

សម្រាប់អ្នកអាន KhmerPulse ក្រុងបាទូប៉ាហាតអាចជាទីកន្លែងដែលមានទំនាក់ទំនងជាមួយប្រជាជនខ្មែរមួយចំនួនដែលធ្វើការ ឬសិក្សានៅប្រទេសម៉ាឡេស៊ី។ ក្នុងបរិបទសមាហរណកម្មអាស៊ាន ទីក្រុងនេះតំណាងឱ្យកំណើននៃតំបន់ទីប្រជុំជនខ្នាតតូចដែលមានសក្តានុពលក្នុងការវិនិយោគ និងកិច្ចសហប្រតិបត្តិការក្នុងតំបន់។