ទិដ្ឋភាពទូទៅ

ប្រភព: Wikipedia

ការបោសសំអាតមីន គឺជាដំណើរការនៃការយកចេញនូវគ្រាប់មីនពីតំបន់មួយ ដើម្បីធ្វើឱ្យដីមានសុវត្ថិភាពសម្រាប់ការប្រើប្រាស់ ។ យោងតាមសព្វវចនាធិប្បាយវិគីភីឌាបានឱ្យដឹងថា ជាទូទៅមានការបោសសំអាតមីនពីរប្រភេទគឺ៖ ការបោសសំអាតមីនផ្នែកយោធា ដែលមានគោលបំណងត្រួសត្រាយផ្លូវឆ្លងកាត់វាលមីនឱ្យបានឆាប់រហ័ស ជាញឹកញាប់ប្រើឧបករណ៍ដូចជា ភ្ជួរមីន រលកបំផ្ទុះ និងខ្សែផ្ទុះ (line charges) និងការបោសសំអាតមីនមនុស្សធម៌ ដែលមានគោលបំណងដកចេញនូវគ្រាប់មីនទាំងអស់រហូតដល់ជម្រៅជាក់លាក់ ដើម្បីឱ្យដីអាចប្រើប្រាស់បានដោយសុវត្ថិភាព ។ សត្វឆ្កែដែលត្រូវបានបណ្តុះបណ្តាលពិសេសក៏ត្រូវបានប្រើដើម្បីបង្រួមការស្វែងរក និងផ្ទៀងផ្ទាត់ថាតំបន់នោះបានសម្អាតរួចហើយ ។ ឧបករណ៍មេកានិកដូចជា ឡើងឆក់ (flails) គ្រឿងជីក និងរថក្រោះបោសសំអាតមីន ក៏ត្រូវបានប្រើសម្រាប់បោសសំអាតមីនដែរ ។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

ប្រភព: Wikipedia

គ្រាប់មីនត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងប្រទេសជាច្រើនដែលធ្លាប់ឆ្លងកាត់ជម្លោះប្រដាប់អាវុធ ជាពិសេសនៅទ្វីបអាហ្វ្រិក អាស៊ី និងអឺរ៉ុបខាងកើត ។ យោងតាមវិគីភីឌា ប្រទេសដែលរងផលប៉ះពាល់ធ្ងន់ធ្ងររួមមាន កម្ពុជា អាហ្វហ្គានីស្ថាន អង់ហ្គោឡា អ៊ីរ៉ាក់ និងឡាវ ។ នៅកម្ពុជា សំណល់ជាតិផ្ទុះពីសង្គ្រាមរ៉ាំរ៉ៃជាច្រើនទសវត្សរ៍នៅតែបន្តគំរាមកំហែងដល់អ្នកស្រុក ដោយមានមីនរាប់លានគ្រាប់នៅកប់ក្នុងដី ។

ក្រុមអ្នកបោសសំអាតមីនរួមមានទាហានវិស្វកម្ម អ្នកជំនាញមនុស្សធម៌មកពីអង្គការអន្តរជាតិ និងសត្វឆ្កែដែលត្រូវបានបណ្តុះបណ្តាលពិសេស ។ វិគីភីឌាបានកត់សម្គាល់ថា សត្វឆ្កែអាចរកឃើញក្លិនផ្ទុះ និងជួយកំណត់តំបន់ដែលមានមីនបានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព ។ នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា អ្នកបោសសំអាតមីនជាច្រើនគឺជាជនជាតិខ្មែរ ដែលធ្វើការឱ្យអង្គការមនុស្សធម៌ និងរដ្ឋាភិបាល ។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រភព: Wikipedia

ការប្រើប្រាស់មីនដ៏ទូលំទូលាយបានចាប់ផ្តើមក្នុងកំឡុងសង្គ្រាមលោកលើកទី១ និងកាន់តែរីករាលដាលនៅក្នុងសង្គ្រាមលោកលើកទី២ ។ តាមវិគីភីឌាបានឱ្យដឹងថា ក្នុងសមរភូមិណ័រម៉ង់ឌីឆ្នាំ ១៩៤៤ ទាហានវិស្វកម្មអង់គ្លេស និងសម្ព័ន្ធមិត្តបានធ្វើការបោសសំអាតមីននៅឆ្នេរដោយប្រើឧបករណ៍ចាក់ដី និងឧបករណ៍រាវរកលោហៈដំបូង ដូចជាឧបករណ៍រាវរកមីនប៉ូឡូញ ។

ក្រោយសង្គ្រាម បច្ចេកវិទ្យាបានវិវត្តយ៉ាងខ្លាំង ។ រថក្រោះបោសសំអាតមីនដែលបំពាក់ដោយខ្សែឆក់ (flails) ដូចជារថក្រោះ M4 Sherman Crab ត្រូវបានបង្កើតឡើងដើម្បីបំផ្ទុះមីនដោយសុវត្ថិភាព ។ នៅឆ្នាំ ១៩៩៧ សន្ធិសញ្ញាអូតាវ៉ាស្តីពីការហាមឃាត់មីនប្រឆាំងបុគ្គលត្រូវបានចុះហត្ថលេខា ដែលបង្កើតកាតព្វកិច្ចអន្តរជាតិក្នុងការបោសសំអាតមីន និងជួយជនរងគ្រោះ ។ សព្វថ្ងៃ ការស្រាវជ្រាវថ្មីៗរួមមានការប្រើឧបករណ៍រាវរកនឺត្រុង និងរុក្ខជាតិកែប្រែហ្សែនដែលប្រែពណ៌នៅពេលប៉ះពាល់សារធាតុផ្ទុះ ដូចដែលវិគីភីឌាបានរៀបរាប់ ។

សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌

ប្រភព: Wikipedia

មីនមិនត្រឹមតែបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់អាយុជីវិតប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងរារាំងការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ច និងសង្គមផងដែរ ។ តាមវិគីភីឌា តំបន់ដែលមានមីនមិនអាចប្រើប្រាស់សម្រាប់កសិកម្ម ការសាងសង់ ឬជាលំនៅដ្ឋានបានឡើយ ដែលធ្វើឱ្យសហគមន៍បាត់បង់ប្រភពចំណូល និងឱកាសអភិវឌ្ឍន៍ ។ ការចំណាយលើការបោសសំអាតមីនមនុស្សធម៌គឺខ្ពស់ ប៉ុន្តែការខាតបង់ពីផលប៉ះពាល់យូរអង្វែងគឺធំធេងជាង ។

ក្នុងវិស័យវប្បធម៌ ការរស់នៅជាមួយគ្រោះថ្នាក់មីនបានបង្កើតការប្រុងប្រយ័ត្នជាទម្លាប់ និងកម្មវិធីអប់រំជាបន្តបន្ទាប់ ។ ឧបករណ៍ការពារផ្ទាល់ខ្លួនសម្រាប់អ្នកបោសសំអាត ដូចជាមួក ការពារ មុខ និងអាវការពារ ត្រូវបានអភិវឌ្ឍឡើង ។ ការចូលរួមរបស់សហគមន៍អន្តរជាតិ និងអង្គការដូចជា អង្គការសហប្រជាជាតិ និងអង្គការក្រៅរដ្ឋាភិបាល បានជួយដល់ប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍ដូចជាកម្ពុជា ក្នុងការសម្អាតមីន និងស្តារដីឡើងវិញ ។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

ប្រភព: Wikipedia

ក្នុងបរិបទបច្ចុប្បន្ន ការបោសសំអាតមីននៅតែជាបញ្ហាបន្ទាន់ ជាពិសេសនៅក្នុងជម្លោះសព្វថ្ងៃ ។ តាមវិគីភីឌា សង្គ្រាមនៅអ៊ុយក្រែនបានបង្កើតការបំពុលដោយមីនយ៉ាងទូលំទូលាយ ហើយការប្រើប្រាស់ដ្រូន និងបញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI) កំពុងត្រូវបានសាកល្បងដើម្បីពន្លឿនការកំណត់ទីតាំងមីន ។ នៅកម្ពុជា គោលដៅកម្ពុជាគ្មានមីននៅឆ្នាំ ២០២៥ គឺជាការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់រដ្ឋាភិបាល និងដៃគូអភិវឌ្ឍន៍ ប៉ុន្តែនៅមានការងារជាច្រើនត្រូវធ្វើ ។

សម្រាប់អ្នកអាន KhmerPulse ដែលភាគច្រើនជាជនជាតិខ្មែរនៅក្នុង និងក្រៅប្រទេស ការយល់ដឹងអំពីការបោសសំអាតមីនគឺមានសារៈសំខាន់ ដោយសារប្រទេសកម្ពុជាធ្លាប់ជាប្រទេសរងគ្រោះដោយមីនមួយក្នុងចំណោមប្រទេសដែលរងផលធ្ងន់ធ្ងរជាងគេនៅលើពិភពលោក ។ ការគាំទ្រការបោសសំអាតមីន និងការប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាថ្មីៗ អាចជួយសង្គ្រោះជីវិត និងស្តារសេដ្ឋកិច្ចជាតិឡើងវិញ ។