ប្រទេសកាប់វែរ

ទិដ្ឋភាពទូទៅ

ប្រភព: Wikipedia

យោងតាមសព្វវចនាធិប្បាយវិគីភីឌា ប្រទេសកាប់វែរ (Cabo Verde) មានឈ្មោះជាផ្លូវការថា សាធារណរដ្ឋកាប់វែរ គឺជាប្រទេសប្រជុំកោះមួយស្ថិតនៅកណ្តាលមហាសមុទ្រអាត្លង់ទិក ឆ្នេរខាងលិចនៃទ្វីបអាហ្វ្រិក។ ប្រទេសនេះរួមមានកោះភ្នំភ្លើងចំនួនដប់ ដែលមានផ្ទៃដីសរុបប្រមាណ ៤,០៣៣ គីឡូម៉ែត្រក្រឡា (១,៥៥៧ ម៉ាយការ៉េ)។

កោះទាំងនេះស្ថិតនៅចម្ងាយចន្លោះ ៦០០ ទៅ ៨៥០ គីឡូម៉ែត្រខាងលិចនៃកាបវែរ (Cap‑Vert) ដែលជាចំណុចខាងលិចបំផុតនៃទ្វីបអាហ្វ្រិក ហើយជាដើមកំណើតនៃឈ្មោះរបស់ប្រទេសនេះ។ តាមវិគីភីឌា កាប់វែរជាផ្នែកនៃតំបន់អេកូឡូស៊ីម៉ាការ៉ូណេស៊ី (Macaronesia) ដូចគ្នានឹងកោះអាហ្សូរ៉េស (Azores) កោះការី (Canary Islands) កោះម៉ាឌែរ (Madeira) និងកោះសាវ៉ាច (Savage Isles) ដែរ។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

ប្រភព: Wikipedia

យោងតាមទិន្នន័យភូមិសាស្ត្រពីវិគីភីឌា ប្រជុំកោះកាប់វែរមានប្រភពមកពីភ្នំភ្លើង ដែលបង្កើតបានទេសភាពចម្រុះ រួមមានឆ្នេរខ្សាច់ ជ្រលងភ្នំតូចៗ និងកំពូលភ្នំដូចជា ភ្នំម៉ុនតេវែរឌេ នៅកោះសាវិសង់ជេ។ កោះធំជាងគេគឺកោះសាន់ធីអាហ្គូ (Santiago) ដែលជាទីតាំងរបស់រដ្ឋធានីប្រាយ៉ា (Praia)។ តាមរយៈរូបភាពផ្កាយរណប គេអាចមើលឃើញពីភាពដាច់ឆ្ងាយរបស់កោះទាំងនេះពីដីគោក ដែលបង្កើតប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីឯករាជ្យមួយ។

តាមរូបភាពពីរ៉ាមីតប្រជាជនពីវិគីភីឌា (Pyramide Cap‑Vert.PNG) ប្រជាជនកាប់វែរមានសមាមាត្រយុវជននិងកុមារខ្ពស់ ដែលបង្ហាញពីសក្ដានុពលកម្លាំងពលកម្មនាថ្ងៃអនាគត។ ប្រជាជនភាគច្រើនរស់នៅតាមតំបន់ឆ្នេរ និងមានវប្បធម៌ចម្រុះរវាងព័រទុយហ្គាល់និងអាហ្វ្រិក។ យោងតាមសព្វវចនាធិប្បាយ ភាសាផ្លូវការគឺភាសាព័រទុយហ្គាល់ ប៉ុន្តែប្រជាជនភាគច្រើននិយាយភាសាគ្រីអូលកាប់វែរ (Crioulo) នៅក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រភព: Wikipedia

តាមកំណត់ត្រាប្រវត្តិសាស្ត្រដែលបានចងក្រងក្នុងវិគីភីឌា កោះកាប់វែរត្រូវបានរកឃើញដោយអ្នករុករកព័រទុយហ្គាល់នៅសតវត្សរ៍ទី១៥ ជាកោះដែលគ្មានមនុស្សរស់នៅពីមុនមក។ ផែនទីឆ្នាំ១៥៩៨ ដែលមានឈ្មោះជាភាសាឡាតាំងថា Insulae Capitis Viridis បានបញ្ជាក់ពីវត្តមានរបស់កោះនេះនៅលើផែនទីអឺរ៉ុបកាលពីសម័យនោះ។ ក្នុងអំឡុងសម័យអាណានិគម កាប់វែរបានក្លាយជាចំណុចស្នូលសម្រាប់ការជួញដូរទាសករឆ្លងមហាសមុទ្រអាត្លង់ទិក និងជាកន្លែងឈប់សម្រាកសម្រាប់នាវាដឹកជញ្ជូនពីអឺរ៉ុបទៅកាន់អាមេរិកនិងអាស៊ី។ រូបភាពកប៉ាល់ Garthpool ដែលបានលិចនៅកោះបូអាវីស្តា (Boa Vista) ក្នុងឆ្នាំ១៩២៨ បញ្ជាក់ពីតួនាទីរបស់ដែនសមុទ្រនេះក្នុងនាវាចរណ៍ពិភពលោក។

ក្រោមការដឹកនាំរបស់លោក Amílcar Cabral និងគណបក្ស PAIGC កាប់វែរបានទទួលឯករាជ្យពីព័រទុយហ្គាល់នៅថ្ងៃទី៥ ខែកក្កដា ឆ្នាំ១៩៧៥។ បន្ទាប់ពីឯករាជ្យ ប្រទេសនេះបានវិវត្តទៅជាប្រទេសប្រជាធិបតេយ្យពហុបក្ស ដោយមានការបោះឆ្នោតសេរីនិងការផ្លាស់ប្តូរអំណាចដោយសន្តិវិធី។ រូបភាពប្រធានាធិបតី Jorge Carlos Fonseca ជាមួយអតីតប្រធានាធិបតីសហរដ្ឋអាមេរិក Barack Obama នៅសេតវិមានក្នុងឆ្នាំ២០១៤ បង្ហាញពីទំនាក់ទំនងការទូតដ៏រឹងមាំរបស់កាប់វែរនៅលើឆាកអន្តរជាតិ។

សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌

ប្រភព: Wikipedia

យោងតាមវិគីភីឌា សេដ្ឋកិច្ចរបស់កាប់វែរពឹងផ្អែកយ៉ាងខ្លាំងលើវិស័យទេសចរណ៍ សេវាកម្ម និងការផ្ទេរប្រាក់ពីសហគមន៍ជនភៀសខ្លួននៅបរទេស។ ប្រទេសនេះមានក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ជាតិឈ្មោះ Cabo Verde Airlines (ដើមឡើយ TACV) ដែលភ្ជាប់កោះទៅកាន់អឺរ៉ុប អាមេរិក និងអាហ្វ្រិក។ រូបភាពទូកកប៉ាល់នៅកំពង់ផែ Porto Grande ទីក្រុង Mindelo ក៏ដូចជាកំពង់ផែ Porto Novo និងអាកាសយានដ្ឋានអន្តរជាតិ Aristides Pereira បង្ហាញពីការអភិវឌ្ឍហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធសម្រាប់គាំទ្រវិស័យទាំងនេះ។

ផ្នែកវប្បធម៌ កាប់វែរល្បីល្បាញដោយសារតន្ត្រី Morna ដែលត្រូវបានអ្នកចម្រៀង Cesária Évora (រូបភាពខាងលើមានក្នុងបណ្ណសារវិគីភីឌា) នាំយកទៅកាន់ពិភពលោក។ ម្ហូបប្រពៃណីដ៏ពេញនិយមគឺ Cachupa ដែលជាប្រភេទសម្លធ្វើពីពោត សណ្តែក ត្រី ឬសាច់ ឆ្លុះបញ្ចាំងពីការលាយឡំនៃវប្បធម៌អាហ្វ្រិកនិងព័រទុយហ្គាល់។ លើសពីនេះ មានកាសែតក្នុងស្រុកដូចជា Expresso das Ilhas, A Nação និង Já ដែលដើរតួនាទីសំខាន់ក្នុងការផ្សព្វផ្សាយព័ត៌មាននិងវប្បធម៌ក្នុងប្រទេស។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

ប្រភព: Wikipedia

នាពេលបច្ចុប្បន្ន ប្រទេសកាប់វែរកំពុងប្រឈមមុខនឹងបញ្ហាការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ ជាពិសេសការកើនឡើងកម្ពស់ទឹកសមុទ្រ និងគ្រោះរាំងស្ងួតរ៉ាំរ៉ៃ ដែលប៉ះពាល់ដល់វិស័យកសិកម្មនិងធនធានទឹក។ ក្នុងឋានៈជាប្រទេសកោះតូចមួយ កាប់វែរបានដើរតួនាទីយ៉ាងសកម្មនៅក្នុងវេទិកាអន្តរជាតិស្តីពីអាកាសធាតុ និងបានជំរុញឲ្យមានការគាំទ្រពីសហគមន៍អន្តរជាតិ។

លើសពីនេះ ទីតាំងយុទ្ធសាស្ត្ររបស់កាប់វែរនៅមហាសមុទ្រអាត្លង់ទិកធ្វើឲ្យវាក្លាយជាដៃគូសំខាន់សម្រាប់សន្តិសុខដែនសមុទ្រ រួមទាំងការប្រយុទ្ធប្រឆាំងការនេសាទខុសច្បាប់និងចរាចរណ៍គ្រឿងញៀន។ យោងតាមរូបភាពកងទាហានឆ្មាំឆ្នេរ ប្រទេសនេះកំពុងពង្រឹងសមត្ថភាពកងទ័ពជើងទឹករបស់ខ្លួន។ ទន្ទឹមនឹងនេះ កាប់វែរនៅតែរក្សាទំនាក់ទំនងការទូតល្អជាមួយសហរដ្ឋអាមេរិក សហភាពអឺរ៉ុប និងបណ្តាប្រទេសអាហ្វ្រិក ដូចដែលបានបង្ហាញក្នុងជំនួបរវាងប្រធានាធិបតី Fonseca និងលោក Obama កាលពីឆ្នាំ២០១៤។