ទិដ្ឋភាពទូទៅ

ការធ្វើពាណិជ្ជកម្មសាច់ឆ្មា សំដៅដល់ការសម្លាប់ និងលក់សាច់ឆ្មាសម្រាប់ការបរិភោគរបស់មនុស្ស។ ការបរិភោគសាច់ឆ្មានេះ ត្រូវបានកត់ត្រាថាមានវត្តមាននៅក្នុងតំបន់អាស៊ីបូព៌ា និងអាស៊ីអាគ្នេយ៍ ពិសេសនៅក្នុងប្រទេសវៀតណាម ចិន កូរ៉េខាងត្បូង និងកម្ពុជា។ ទោះបីជាវាមិនមែនជាផ្នែកមួយនៃរបបអាហារទូទៅរបស់ប្រជាជននៅក្នុងប្រទេសទាំងនោះក៏ដោយ ក៏វានៅតែមានសហគមន៍មួយចំនួនដែលចាត់ទុកសាច់ឆ្មាជាអាហារពិសេស។ ការធ្វើពាណិជ្ជកម្មនេះ បានក្លាយជាប្រធានបទរសើបដោយសារកង្វល់ផ្នែកសុខុមាលភាពសត្វ និងសុខភាពសាធារណៈ ដោយអង្គការអន្តរជាតិជាច្រើនបានចាត់ទុកវាជាទង្វើឃោរឃៅ និងជាហានិភ័យនៃជំងឺឆ្លងពីសត្វទៅមនុស្ស។

យោងតាមរបាយការណ៍ព័ត៌មាន មានការពិបាកក្នុងការប៉ាន់ស្មានទំហំពិតប្រាកដនៃពាណិជ្ជកម្មនេះ ដោយសារវាភាគច្រើនធ្វើឡើងក្នុងរូបភាពក្រៅផ្លូវការ និងមានបណ្តាញដឹកជញ្ជូនឆ្លងដែនសម្ងាត់។ ឆ្មារាប់លានក្បាលត្រូវបានគេប៉ាន់ប្រមាណថាត្រូវបានបញ្ជូនទៅសត្តឃាត និងភោជនីយដ្ឋានជារៀងរាល់ឆ្នាំ ជាពិសេសពីបណ្តាប្រទេសនៅខ្សែក្រវាត់អាស៊ីអាគ្នេយ៍។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

ការធ្វើពាណិជ្ជកម្មសាច់ឆ្មាមានភាពលេចធ្លោនៅក្នុងតំបន់មួយចំនួននៃប្រទេសវៀតណាម ចិន កម្ពុជា ឡាវ និងឥណ្ឌូនេស៊ី។ នៅវៀតណាម ការបរិភោគសាច់ឆ្មាត្រូវបានប្រមូលផ្តុំជាចម្បងនៅតំបន់ភាគខាងជើង និងទីក្រុងហាណូយ ដែលមានភោជនីយដ្ឋានឯកទេសជាច្រើនបម្រើម្ហូបនេះ។ អតិថិជនភាគច្រើនជាបុរសដែលជឿថាសាច់ឆ្មាជួយបង្កើនកម្លាំង និងសុខភាព។ នៅកម្ពុជា សាច់ឆ្មាត្រូវបានគេរាយការណ៍ថាលក់នៅផ្សារមួយចំនួន ជាញឹកញាប់ក្លែងបន្លំជាសាច់សត្វដទៃ ឬលក់ដាច់ក្នុងឱកាសពិសេសដូចជាពិធីជប់លៀង ឬជាអាហារសម្រន់ជាមួយស្រា។

ប្រជាជនដែលចូលរួមក្នុងការធ្វើពាណិជ្ជកម្មនេះ រួមមានអ្នកចាប់ឆ្មាតាមផ្លូវ អាជីវករលក់បន្ត ម្ចាស់ឃ្លាំងស្តុក និងភោជនីយដ្ឋាន។ ឆ្មាជាច្រើនត្រូវបានគេលួចពីសហគមន៍ ឬចាប់ពីផ្លូវ ហើយដាក់ក្នុងក្រុមដឹកជញ្ជូនដ៏យ៉ាងចង្អៀត ដែលនាំឱ្យមានការស្លាប់ និងរងទុក្ខដល់សត្វជាច្រើនមុនពេលឈានដល់ទីផ្សារ។ នៅឡាវ និងឥណ្ឌូនេស៊ី ការបរិភោគមានកម្រិតទាប ប៉ុន្តែនៅតែមានរបាយការណ៍អំពីការជួញដូរឆ្លងដែនទៅកាន់ប្រទេសជិតខាង។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ការបរិភោគសាច់ឆ្មាមានប្រវត្តិយូរលង់នៅក្នុងវប្បធម៌ចិនបុរាណ ដោយមានឯកសារប្រវត្តិសាស្ត្រខ្លះបានកត់ត្រាថាវាត្រូវបានប្រើជាអាហារក្នុងអំឡុងពេលមានទុរ្ភិក្ស ឬដោយក្រុមជនជាតិភាគតិចមួយចំនួន។ នៅក្នុងអតីតកាល ឆ្មាមិនត្រូវបានគេចិញ្ចឹមជាសត្វហូបចំណីទេ ប៉ុន្តែជាសត្វប្រើប្រាស់សម្រាប់ចាប់កណ្តុរ ហើយការបរិភោគវាត្រូវបានចាត់ទុកជាជម្រើសចុងក្រោយក្នុងគ្រាមានវិបត្តិស្បៀង។ នៅកម្ពុជាសម័យបុរាណ មិនមានភស្តុតាងច្បាស់លាស់ពីការបរិភោគសាច់ឆ្មាជាផ្នែកមួយនៃវប្បធម៌ធំដុំនោះទេ។

នៅវៀតណាម និងកម្ពុជា ការបរិភោគសាច់ឆ្មាបានលេចឡើងជាបាតុភូតថ្មីជាងនេះ ដែលគេជឿថាបានរីកសាយភាយក្នុងប៉ុន្មានទសវត្សរ៍ថ្មីៗនេះ ដោយសារការកើនឡើងនៃតម្រូវការអាហារពិសេស និងឥទ្ធិពលនៃជំនឿបែបប្រពៃណី។ អ្នកស្រាវជ្រាវខ្លះបានកត់សម្គាល់ថាការបរិភោគសាច់ឆ្មានៅវៀតណាមអាចជាប់ទាក់ទងនឹងរយៈពេលសង្គ្រាម នៅពេលដែលប្រភពប្រូតេអ៊ីនខ្វះខាត។ នៅទ្វីបអឺរ៉ុប និងពិភពលោកជាច្រើន ការបរិភោគសាច់ឆ្មាជាប្រធានបទនៃការរិះគន់ និងត្រូវបានចាត់ទុកថាជាការប្រមាថដល់វប្បធម៌ទំនើប។ ប៉ុន្តែភាពខុសគ្នាខាងវប្បធម៌បានបង្កឱ្យមានការពិភាក្សាអំពីព្រំដែននៃការទទួលយកបាននូវទំនៀមទម្លាប់ម្ហូបអាហារ។

សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌

ផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច ការធ្វើពាណិជ្ជកម្មសាច់ឆ្មាគឺជាវិស័យក្រៅផ្លូវការដែលមិនជាប់ពន្ធ និងមានរឹមចំណេញខ្ពស់សម្រាប់អាជីវករក្នុងស្រុក។ ឆ្មាដែលរស់នៅតាមផ្លូវគឺជាប្រភពសាច់ដែលមានតម្លៃទាបបំផុត ហើយការលក់វាជារឿយៗមិនតម្រូវឱ្យមានដើមទុនធំនោះទេ។ ទោះបីជាយ៉ាងណា វាបានបង្កើតបណ្តាញឆ្លងដែនដែលរកចំណូលបានរាប់ពាន់ដុល្លារក្នុងមួយឡានដឹកឆ្មា។

តាមទស្សនៈវប្បធម៌ សាច់ឆ្មាត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយជំនឿជាច្រើន។ នៅវៀតណាម សាច់ឆ្មាត្រូវបានគេស្គាល់ថា "thịt tiểu hổ" ដែលមានន័យថាសាច់ខ្លាតូច ហើយគេជឿថាការបរិភោគវាជួយបណ្តុះថាមពលបុរស ព្យាបាលជំងឺរ៉ាំរ៉ៃ និងកាត់បន្ថយសំណាងអាក្រក់។ នៅកម្ពុជា សាច់ឆ្មាត្រូវបានគេចាត់ទុកជាអាហារពិសេសដែលមានតម្លៃខ្ពស់ ហើយត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយតាមរយៈពាក្យចចាមអារ៉ាមថាជួយពង្រឹងសុខភាព។ ការទទួលទានវាក៏ជាសញ្ញានៃក្រុមមនុស្សដែលចង់បង្ហាញពីភាពប្លែក ឬជាប្រពៃណីបន្តវេនពីជំនាន់មុន។

ការបរិភោគសាច់ឆ្មាក៏មានការប្រឆាំងពីសកម្មជនការពារសត្វក្នុងស្រុក ដោយពួកគេបានលើកឡើងថាការធ្វើទារុណកម្មសត្វនេះគឺផ្ទុយពីតម្លៃសង្គមដែលឱ្យតម្លៃលើការគោរពជីវិត។ យ៉ាងណាមិញ ការទម្លាប់វប្បធម៌ និងផលប្រយោជន៍សេដ្ឋកិច្ចនៅតែជាឧបសគ្គធំចំពោះការលុបបំបាត់ការធ្វើពាណិជ្ជកម្មនេះឲ្យបានដាច់ខាត។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

ក្នុងឆ្នាំថ្មីៗនេះ ការធ្វើពាណិជ្ជកម្មសាច់ឆ្មាបានទទួលការចាប់អារម្មណ៍កាន់តែខ្លាំងពីសាធារណជន និងរដ្ឋាភិបាលនានា ដោយសារវីដេអូ និងយុទ្ធនាការតាមបណ្តាញសង្គមបានបង្ហាញពីភាពឃោរឃៅនៃការដោះស្រាយសត្វទាំងនេះ។ ប្រទេសកម្ពុជាបានចាត់វិធានការមួយចំនួនដើម្បីទប់ស្កាត់ការដឹកជញ្ជូនឆ្មាទៅប្រទេសវៀតណាម ព្រមទាំងបានបញ្ជាក់ថាការធ្វើពាណិជ្ជកម្មនេះមិនអនុលោមតាមច្បាប់សុខភាពសត្វជាតិឡើយ។

អង្គការសុខភាពពិភពលោក (WHO) និងអង្គការសត្វអន្តរជាតិដូចជា Four Paws និង Humane Society International បានចង្អុលបង្ហាញថាការបរិភោគសាច់ឆ្មាអាចបង្កើនហានិភ័យនៃជំងឺឆ្កែឆ្កួត ជំងឺឆ្លងផ្សេងៗ និងការឆ្លងពីសត្វទៅមនុស្ស។ នេះជាការព្រួយបារម្ភជាពិសេសក្នុងបរិបទក្រោយជំងឺរាតត្បាត COVID-19 ដែលបានបំភ្លឺពីគ្រោះថ្នាក់នៃការប៉ះពាល់សត្វក្នុងផ្ទះ និងសត្វព្រៃ។

នាពេលបច្ចុប្បន្ន មានសញ្ញាបង្ហាញថារដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា និងវៀតណាមកំពុងធ្វើការកាន់តែជិតស្និទ្ធដើម្បីបង្រ្កាបការជួញដូរខុសច្បាប់នេះ ជាពិសេសបន្ទាប់ពីប្រតិបត្តិការចាប់ខ្លួនមួយចំនួនដែលរឹបអូសបានឆ្មារាប់រយក្បាលពីយានដឹកទៅកាន់ព្រំដែន។ សម្រាប់អ្នកអានរបស់ ចង្វាក់ខ្មែរ ប្រធានបទនេះគឺពាក់ព័ន្ធដោយសារកម្ពុជាស្ថិតនៅចំចំណុចកណ្តាលនៃបណ្តាញពាណិជ្ជកម្មនេះ ហើយការវិវត្តផ្នែកច្បាប់ និងសង្គមនាពេលខាងមុខអាចមានផលប៉ះពាល់ដល់សហគមន៍ និងសុខុមាលភាពសត្វ។