ទិដ្ឋភាពទូទៅ

ប្រភព: Wikipedia

យោងតាមសព្វវចនាធិប្បាយវិគីភីឌាភាសាអង់គ្លេស គ្រឿងសម្អាង គឺជាសារធាតុដែលត្រូវបានរចនាឡើងសម្រាប់លាប ឬប្រើប្រាស់លើផ្ទៃស្បែក ដើម្បីសម្អាត បំបាត់ក្លិន ការពារ ថែរក្សា ឬកែប្រែរូបរាងខាងក្រៅ។ គ្រឿងសម្អាងគ្របដណ្ដប់ផលិតផលជាច្រើន រួមមានក្រែម សេរ៉ូម ម្សៅផាត់មុខ ក្រែមលាបមាត់ និងថ្នាំលាបក្រចកជាដើម។ វាមានប្រភពពីវត្ថុធាតុដើមធម្មជាតិ និងសារធាតុគីមីសំយោគ ដោយផ្សំគ្នាដើម្បីផ្តល់ប្រសិទ្ធភាពតាមគោលបំណង។ គ្រឿងសម្អាងមិនត្រឹមតែប្រើសម្រាប់តុបតែងមុខទេ តែថែមទាំងមានមុខងារថែរក្សាសុខភាពស្បែក ដូចជាការការពារកម្តៅថ្ងៃ ការផ្ដល់សំណើម និងការព្យាបាលបញ្ហាស្បែកជាដើម។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

ប្រភព: Wikipedia

ការប្រើប្រាស់គ្រឿងសម្អាងបានកើតមាននៅគ្រប់ទ្វីបទាំងអស់ ដោយមានទម្រង់ខុសៗគ្នាទៅតាមវប្បធម៌ និងប្រពៃណី ដូចដែលវិគីភីឌាបានកត់ត្រាទុក។ នៅអេហ្ស៊ីបបុរាណ ស្ត្រីនិងបុរសបានប្រើប្រាស់ម្សៅខ្មៅដែលហៅថាកូហល (Kohl) សម្រាប់គូសភ្នែក ដើម្បីការពារភ្នែកពីពន្លឺថ្ងៃ និងបង្កើនសោភ័ណភាព។ រូបចម្លាក់ព្រះនាងណេហ្វឺធីធី (Nefertiti) បានបង្ហាញពីភាពទាក់ទាញនៃគ្រឿងសម្អាងសម័យនោះ។ នៅអាស៊ី គេច្រើនប្រើម្សៅពីស្រូវ និងសារធាតុផ្សេងៗដើម្បីធ្វើឱ្យស្បែកស រីឯនៅអឺរ៉ុបវិញ ការតុបតែងមុខដោយប្រើម្សៅផាត់មុខបានក្លាយជានិមិត្តរូបនៃវណ្ណៈសង្គម។ សព្វថ្ងៃនេះ គ្រឿងសម្អាងបានរីករាលដាលទៅគ្រប់ទិសទី ហើយប្រជាជនទូទាំងពិភពលោក ដោយមិនគិតពីជាតិសាសន៍ ឬភេទ សុទ្ធតែអាចទទួលបាននិងប្រើប្រាស់ផលិតផលទាំងនេះបាន។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រភព: Wikipedia

តាមកំណត់ត្រាដែលបានចងក្រងក្នុងវិគីភីឌា ប្រវត្តិនៃការប្រើប្រាស់គ្រឿងសម្អាងអាចតាមដានបានតាំងពីសម័យបុរាណកាល ដោយអរិយធម៌បុរាណដូចជាអេហ្ស៊ីប មេសូប៉ូតាមៀ និងចិន បានប្រើប្រាស់សារធាតុរ៉ែ និងរុក្ខជាតិសម្រាប់តុបតែងខ្លួន។ នៅសតវត្សទី១៩ និងដើមសតវត្សទី២០ ឧស្សាហកម្មគ្រឿងសម្អាងទំនើបបានចាប់កំណើត ជាមួយនឹងការផលិតម្សៅផាត់មុខ ក្រែម និងទឹកអប់ដ៏ច្រើនសម្បើម។ គំនូរដោយវិចិត្រករលោកហេនរី ដឺ ទូលូស-ឡូត្រេក (Henri de Toulouse-Lautrec) ក្នុងឆ្នាំ១៨៨៩ បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីទម្លាប់នៃការលាបគ្រឿងសម្អាងក្នុងសង្គមបារាំងសម័យនោះ។ ក្នុងឆ្នាំ១៩២៦ ផលិតផលម្សៅផាត់មុខម៉ាក Kissproof បានបង្ហាញខ្លួន ដោយបញ្ជាក់ពីការរីកចម្រើននៃឧស្សាហកម្មនេះនៅមុនសង្គ្រាមលោកលើកទី២។ ក្រោយមក បច្ចេកវិទ្យាថ្មីៗ ដូចជាការសំយោគសារធាតុគីមី បានពង្រីកភាពខុសគ្នានៃផលិតផល ធ្វើឱ្យគ្រឿងសម្អាងកាន់តែមានសុវត្ថិភាព និងប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់។

សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌

ប្រភព: Wikipedia

អត្ថបទវិគីភីឌាបានបញ្ជាក់ថា ឧស្សាហកម្មគ្រឿងសម្អាងគឺជាវិស័យសេដ្ឋកិច្ចដ៏ធំមួយ ដែលផលិតផលរបស់វាត្រូវបានលក់រាយតាមរយៈហាងលក់ទំនិញ ឱសថស្ថាន និងវេទិកាអនឡាញទូទាំងពិភពលោក។ នៅក្នុងវប្បធម៌ គ្រឿងសម្អាងមានតួនាទីសំខាន់ក្នុងការបង្ហាញពីអត្តសញ្ញាណ ស្ថានភាពសង្គម និងសិល្បៈ។ ក្នុងវិស័យសម្តែង ដូចជាល្ខោន និងភាពយន្ត ការតុបតែងមុខជួយឱ្យតួសម្តែងប្រែក្រឡាទៅជាតួអង្គផ្សេងៗ។ នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា គ្រឿងសម្អាងបុរាណត្រូវបានប្រើក្នុងរបាំព្រះរាជទ្រព្យ ខណៈយុវវ័យសម័យថ្មីកំពុងដើរតាមនិន្នាការសម្រស់ពីបរទេស។ ការរីកចម្រើននៃបណ្តាញសង្គមបានជំរុញឱ្យមានការចែករំលែកគន្លឹះតុបតែងមុខ ហើយអ្នកមានឥទ្ធិពល (influencers) ជាច្រើនបានក្លាយជាតួអង្គសំខាន់ក្នុងការផ្សព្វផ្សាយផលិតផល។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

ប្រភព: Wikipedia

ក្នុងបរិបទសាកល គ្រឿងសម្អាងកំពុងក្លាយជាប្រធានបទដែលគេយកចិត្តទុកដាក់ទាក់ទងនឹងសុវត្ថិភាព និងនិរន្តរភាព។ រូបថតពីវិគីភីឌាបង្ហាញពីការធ្វើតេស្តស្បែក (patch test) ដែលជាវិធីសាស្ត្រសាមញ្ញសម្រាប់ពិនិត្យប្រតិកម្មអាឡែហ្ស៊ីចំពោះសារធាតុក្នុងគ្រឿងសម្អាង។ បញ្ហានេះបានជំរុញឱ្យមានច្បាប់ និងបទប្បញ្ញត្តិកាន់តែតឹងរឹងនៅក្នុងប្រទេសជាច្រើន ដើម្បីការពារអ្នកប្រើប្រាស់។ ទន្ទឹមនឹងនេះ និន្នាការគ្រឿងសម្អាងស្អាត (clean beauty) និងផលិតផលមិនធ្វើតេស្តលើសត្វ (cruelty-free) កំពុងទទួលបានការគាំទ្រខ្លាំងពីមហាជន។ នៅកម្ពុជា ទីផ្សារគ្រឿងសម្អាងកំពុងរីកចម្រើន ជាពិសេសក្នុងចំណោមយុវវ័យ ប៉ុន្តែអ្នកប្រើប្រាស់ត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះផលិតផលក្លែងក្លាយ ដែលអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់សុខភាព។ អាជ្ញាធរពាក់ព័ន្ធបានចេញសេចក្តីណែនាំនានា ដើម្បីធានាសុវត្ថិភាពជូនពលរដ្ឋ។