ទិដ្ឋភាពទូទៅ

ប្រភព: Wikipedia

តាមវិគីភីឌា បំណុលគឺជាកាតព្វកិច្ចមួយ ដែលតម្រូវឱ្យភាគីម្ខាង ហៅថាកូនបំណុល បង់ប្រាក់ទៅឱ្យភាគីម្ខាងទៀត ហៅថាម្ចាស់បំណុល ដោយប្រាក់នោះជាប្រាក់ដែលកូនបំណុលបានខ្ចី ឬបានទទួលកាន់ទុកពីម្ចាស់បំណុល។ និយាយឱ្យខ្លី បំណុលគឺជាទំនាក់ទំនងហិរញ្ញវត្ថុរវាងអ្នកជំពាក់ និងអ្នកឱ្យខ្ចី ដែលកើតឡើងនៅពេលភាគីមួយទទួលបានប្រាក់ ហើយមានកាតព្វកិច្ចសងប្រាក់នោះវិញ។

វិគីភីឌាបញ្ជាក់ថា បំណុលអាចជំពាក់ដោយរដ្ឋ ឬប្រទេស រដ្ឋាភិបាលមូលដ្ឋាន ក្រុមហ៊ុន ឬបុគ្គល។ ចំពោះបំណុលពាណិជ្ជកម្ម ជាធម្មតាវាស្ថិតក្រោមលក្ខខណ្ឌក្នុងកិច្ចសន្យា ទាក់ទងនឹងចំនួនទឹកប្រាក់ និងពេលវេលានៃការសងដើមទុន និងការប្រាក់។ តាមឯកសារដដែល ប្រាក់កម្ចី សញ្ញាប័ណ្ណ លិខិតសន្យាបង់ប្រាក់ និងប្រាក់កម្ចីទិញផ្ទះ សុទ្ធតែជាប្រភេទនៃបំណុល។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

បំណុលមិនកំណត់នៅនឹងប្រទេស តំបន់ ឬក្រុមមនុស្សណាមួយឡើយ។ តាមវិគីភីឌា កូនបំណុលអាចជារដ្ឋអធិបតេយ្យ ឬប្រទេសទាំងមូល ក៏អាចជារដ្ឋាភិបាលមូលដ្ឋាន ដែលគ្រប់គ្រងតំបន់ ឬទីក្រុងណាមួយ ហើយក៏អាចជាក្រុមហ៊ុន ដែលជាអង្គភាពពាណិជ្ជកម្ម។

ចំពោះប្រជាជន បំណុលក៏អាចកើតឡើងលើបុគ្គលម្នាក់ៗបានផងដែរ តាមរយៈទម្រង់ដូចជាប្រាក់កម្ចី និងប្រាក់កម្ចីទិញផ្ទះ។ សរុបមក បំណុលអាចពាក់ព័ន្ធនឹងភាគីចាប់ពីកម្រិតធំបំផុត រហូតដល់កម្រិតតូចបំផុត ពោលគឺពីរដ្ឋ និងរដ្ឋាភិបាលមូលដ្ឋាន រហូតដល់ក្រុមហ៊ុន និងបុគ្គលធម្មតា ដោយភ្ជាប់ពួកគេតាមរយៈកាតព្វកិច្ចសង។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រភព: Wikipedia

ក្នុងឯកសារយោងរបស់វិគីភីឌា ព័ត៌មានអំពីបំណុលផ្តោតលើនិយមន័យ ទម្រង់ និងភាគីពាក់ព័ន្ធ ច្រើនជាងកាលប្បវត្តិតាមលំដាប់ពេលវេលា។ ប៉ុន្តែព័ត៌មាននោះបង្ហាញថា សញ្ញាប័ណ្ណគឺជាឧបករណ៍បំណុលមួយប្រភេទ ដែលរដ្ឋអធិបតេយ្យ និងរដ្ឋាភិបាលអាចប្រើប្រាស់បាន។

រូបភាពក្នុងផ្នែកនេះបង្ហាញសញ្ញាប័ណ្ណរដ្ឋាភិបាលសហរដ្ឋអាមេរិក ដែលមានតម្លៃ ១០,០០០ ដុល្លារ និងចេញក្នុងឆ្នាំ១៩៧៩។ សញ្ញាប័ណ្ណនេះជាឧទាហរណ៍ជាក់ស្តែងនៃបំណុលរដ្ឋ ដែលរដ្ឋាភិបាលជាកូនបំណុល ហើយមានកាតព្វកិច្ចសងតាមលក្ខខណ្ឌដែលបានកំណត់។ វត្តមាននៃសញ្ញាប័ណ្ណបែបនេះតាំងពីឆ្នាំ១៩៧៩ បង្ហាញថា បំណុលរបស់រដ្ឋាភិបាលមានជាយូរឆ្នាំមកហើយ។ ក្រៅពីសញ្ញាប័ណ្ណ ទម្រង់ផ្សេងទៀតដូចជាប្រាក់កម្ចី លិខិតសន្យាបង់ប្រាក់ និងប្រាក់កម្ចីទិញផ្ទះ ក៏បង្ហាញថា បំណុលត្រូវបានបង្កើតឡើងជាទម្រង់ផ្លូវការផ្សេងៗគ្នា ដែលភាគីខុសៗគ្នាអាចប្រើប្រាស់។

សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌

ប្រភព: Wikipedia

តាមវិគីភីឌា បំណុលដើរតួជាយន្តការហិរញ្ញវត្ថុដែលភ្ជាប់ភាគីពីរ គឺកូនបំណុលដែលមានកាតព្វកិច្ចសង និងម្ចាស់បំណុលដែលត្រូវទទួលការសង។ បំណុលពាណិជ្ជកម្មជាធម្មតាស្ថិតក្រោមលក្ខខណ្ឌកិច្ចសន្យា ស្តីពីចំនួនទឹកប្រាក់ និងពេលវេលានៃការសងដើមទុន និងការប្រាក់។

ប្រភេទនៃបំណុលមានច្រើន ដើម្បីបម្រើតម្រូវការផ្សេងៗគ្នា រួមទាំងប្រាក់កម្ចី សញ្ញាប័ណ្ណ លិខិតសន្យាបង់ប្រាក់ និងប្រាក់កម្ចីទិញផ្ទះ។ តាមឯកសារដដែល បំណុលប្រភេទទាំងនេះអាចកើតមានទាំងក្នុងកម្រិតរដ្ឋ ក្រុមហ៊ុន និងបុគ្គល។ អ្នកខ្ចីទទួលបានប្រាក់នៅពេលខ្ចី ហើយត្រូវសងវិញនៅពេលក្រោយ ដោយបន្ថែមការប្រាក់លើដើមទុន។ ចំណែកផ្នែកវប្បធម៌ ការខ្ចី និងការជំពាក់បានក្លាយជាផ្នែកមួយនៃជីវភាពប្រចាំថ្ងៃ ដោយសារប្រាក់កម្ចី និងប្រាក់កម្ចីទិញផ្ទះ ត្រូវបានផ្តល់ជូនដល់បុគ្គលទូទៅ។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

ប្រភព: Wikipedia

តាមវិគីភីឌា អាជីវកម្មផ្តល់ប្រាក់កម្ចីប្រចាំថ្ងៃ ផ្តល់ប្រាក់ឱ្យអតិថិជន ហើយអតិថិជនទាំងនោះក្លាយជាកូនបំណុលរបស់ក្រុមហ៊ុន។ ឧទាហរណ៍នេះបង្ហាញថា បំណុលជាប់ទាក់ទងផ្ទាល់នឹងជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់មនុស្សធម្មតា មិនមែនកើតឡើងតែក្នុងវិស័យរដ្ឋ ឬសហគ្រាសធំៗប៉ុណ្ណោះទេ។

សម្រាប់អ្នកអាន ការយល់ដឹងអំពីលក្ខខណ្ឌនៃបំណុល ជាពិសេសចំនួនទឹកប្រាក់ ពេលវេលានៃការសង ដើមទុន និងការប្រាក់ មានសារៈសំខាន់ ព្រោះលក្ខខណ្ឌទាំងនេះកំណត់ថាតើកូនបំណុលត្រូវបង់ប៉ុន្មាន និងនៅពេលណា។ បំណុលកម្រិតរដ្ឋ និងកម្រិតក្រុមហ៊ុន ក៏ជាប្រធានបទដែលអ្នកអានជួបប្រទះជាប្រចាំក្នុងរបាយការណ៍សេដ្ឋកិច្ច ដូច្នេះការយល់ដឹងអំពីគោលគំនិតនេះ ជួយឱ្យការតាមដានព័ត៌មានកាន់តែច្បាស់លាស់។