ទិដ្ឋភាពទូទៅ

ប្រភព: Wikipedia

យន្តហោះគ្មានមនុស្សបើក ឬហៅកាត់ថា ដ្រូន គឺជាយន្តហោះដែលគ្មានអាកាសយានិក ឬនាវិកនៅលើយន្តហោះ ហើយត្រូវបានបញ្ជាពីចម្ងាយ ឬដំណើរការដោយស្វ័យប្រវត្តិ តាមសព្វវចនាធិប្បាយវីគីភីឌា។ ដ្រូនត្រូវបានអភិវឌ្ឍដំបូងនៅសតវត្សរ៍ទី២០ សម្រាប់បេសកកម្មយោធាដែល «ធុញទ្រាន់ កខ្វក់ ឬគ្រោះថ្នាក់» សម្រាប់មនុស្ស ហើយនៅត្រឹមសតវត្សរ៍ទី២១ ពួកវាបានក្លាយជាទ្រព្យសម្បត្តិដ៏សំខាន់សម្រាប់កងទ័ពភាគច្រើន។ ជាមួយនឹងការរីកចម្រើននៃបច្ចេកវិទ្យាបញ្ជា និងការធ្លាក់ចុះនៃតម្លៃ ការប្រើប្រាស់ដ្រូនបានពង្រីកទៅដល់វិស័យស៊ីវិលជាច្រើន រួមមាន ការថតរូបពីលើអាកាស កសិកម្មច្បាស់លាស់ ការត្រួតពិនិត្យភ្លើងឆេះព្រៃ ការត្រួតពិនិត្យបរិស្ថាន ការសង្កេតអាកាសធាតុ ការឃ្លាំមើល ការដឹកជញ្ជូនទំនិញ និងការកម្សាន្តជាដើម។ សូម្បីតែនៅក្រៅភព ឧទ្ធម្ភាគចក្រ Ingenuity របស់អង្គការ NASA ក៏បានធ្វើការហោះហើរដោយថាមពលលើកដំបូងនៅលើភពអង្គារដែរ តាមការចុះផ្សាយរបស់វីគីភីឌា។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

ប្រភព: Wikipedia

យោងតាមវីគីភីឌា យន្តហោះគ្មានមនុស្សបើកត្រូវបានចែកចេញជាច្រើនប្រភេទ ដោយផ្អែកលើទំហំ ទម្ងន់ និងសមត្ថភាព។ ចំណាត់ថ្នាក់របស់អង្គការណាតូ (NATO) បានបែងចែកដ្រូនជា ៣ ថ្នាក់ ពីកម្រិតទាប (Class I) ដល់កម្រិតខ្ពស់ (Class III) ដូចជា MQ-9 Reaper ជាដើម។ រូបរាងយន្តហោះភាគច្រើនជាប្រភេទស្លាបនឹង (fixed-wing) ប៉ុន្តែក៏មានប្រភេទរ៉ូទ័រ (rotorcraft) ដូចជា Schiebel Camcopter S-100 ផងដែរ។ បច្ចុប្បន្ននេះ ដ្រូនត្រូវបានប្រើប្រាស់ដោយក្រុមមនុស្សចម្រុះ ចាប់ពីកងកម្លាំងយោធា អង្គភាពអនុវត្តច្បាប់ ក្រុមហ៊ុនឯកជន រហូតដល់អ្នកចូលចិត្តហោះហើរកម្សាន្ត។ ជាក់ស្ដែង រូបថតមួយសន្លឹកពីវីគីភីឌាបង្ហាញពីប្រតិបត្តិករដ្រូនអ៊ុយក្រែនកំពុងបញ្ជា DJI Mavic ដែលជាដ្រូនស៊ីវិលដែលត្រូវបានកែច្នៃសម្រាប់បេសកកម្មយោធា។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រភព: Wikipedia

តាមវីគីភីឌា ប្រវត្តិនៃយន្តហោះគ្មានមនុស្សបើកចាប់ផ្ដើមពីដើមសតវត្សរ៍ទី២០។ នៅថ្ងៃទី ៦ មិថុនា ឆ្នាំ ១៩៤១ លោក Winston Churchill នាយករដ្ឋមន្ត្រីចក្រភពអង់គ្លេសបានទស្សនាការបាញ់បង្ហោះដ្រូនគោលដៅ de Havilland Queen Bee ដែលជាយន្តហោះវិទ្យុបញ្ជាដំបូងគេមួយ។ ក្រោយមក ដ្រូនគោលដៅ Ryan Firebee បានហោះហើរលើកដំបូងនៅឆ្នាំ ១៩៥១ ហើយត្រូវបានប្រើប្រាស់ដោយកងទ័ពអាមេរិក និងអ៊ីស្រាអែល។ នៅឆ្នាំ ១៩៦៩ អ៊ីស្រាអែលបានធ្វើបេសកកម្មយុទ្ធវិធីដំបូងជាមួយដ្រូន ដោយឆ្លងកាត់ព្រែកជីកស៊ុយអេ ហើយ Tadiran Mastiff ដែលហោះហើរលើកដំបូងនៅឆ្នាំ ១៩៧៥ ត្រូវបានគេមើលឃើញថាជាដ្រូនសមរភូមិទំនើបដំបូងគេ ដោយមានប្រព័ន្ធបញ្ជូនទិន្នន័យ និងវីដេអូផ្សាយផ្ទាល់។

យោងតាមវីគីភីឌាបន្តថា នៅសតវត្សរ៍ទី២១ ដ្រូនប្រយុទ្ធបានក្លាយជាឧបករណ៍សំខាន់ក្នុងសង្គ្រាម។ ដ្រូនប្រដាប់អាវុធដូចជា Bayraktar TB2 របស់ទួរគី ត្រូវបានប្រើប្រាស់នៅអ៊ុយក្រែន។ STM Kargu របស់ទួរគីជាអាវុធស្វយ័តប្រល័យជីវិតដំបូងគេដែលវាយប្រហារសត្រូវក្នុងសង្គ្រាម។ ដ្រូនក៏ត្រូវបានប្រើសម្រាប់ការស៊ើបការណ៍ ការឃ្លាំមើល និងការទទួលបានគោលដៅ (ISTAR) ផងដែរ។

សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌

ប្រភព: Wikipedia

តាមសព្វវចនាធិប្បាយវីគីភីឌា ទីផ្សារដ្រូនស៊ីវិលបានរីកចម្រើនយ៉ាងឆាប់រហ័ស ដោយសារការធ្លាក់ចុះនៃតម្លៃ និងការអភិវឌ្ឍបច្ចេកវិទ្យាងាយស្រួលប្រើ។ ដ្រូនថតរូបភាព និងវីដេអូពីលើអាកាស ដូចជា DJI Mini 4 Pro ត្រូវបានអ្នកប្រើប្រាស់ទូទៅទិញសម្រាប់ការកម្សាន្ត និងការថតខ្សែភាពយន្ត។ នៅក្នុងវិស័យកសិកម្ម ដ្រូនត្រូវបានប្រើសម្រាប់បាញ់ជី និងថ្នាំកសិកម្មប្រកបដោយភាពច្បាស់លាស់ ដែលជួយបង្កើនផលិតភាព។ ក្រុមហ៊ុន Zipline បានប្រើដ្រូនសម្រាប់ដឹកជញ្ជូនឈាម និងផលិតផលវេជ្ជសាស្ត្រនៅរវ៉ាន់ដា ដែលបង្ហាញពីសក្តានុពលសេដ្ឋកិច្ចនៃដ្រូនដឹកទំនិញ។

ផ្នែកវប្បធម៌ ការប្រណាំងដ្រូន (drone racing) បានក្លាយជាកីឡាពេញនិយមមួយ ដោយមានការប្រកួតអន្តរជាតិ និងអ្នកគាំទ្ររាប់លាននាក់។ យោងតាមវីគីភីឌា ការប្រើប្រាស់ដ្រូនក៏មានការព្រួយបារម្ភអំពីឯកជនភាព និងសុវត្ថិភាពផងដែរ ជាពិសេសនៅពេលប្រើសម្រាប់ការឃ្លាំមើល។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

ប្រភព: Wikipedia

យន្តហោះគ្មានមនុស្សបើកដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់នៅក្នុងជម្លោះបច្ចុប្បន្ន តាមវីគីភីឌា។ នៅក្នុងសង្គ្រាមអ៊ុយក្រែន ដ្រូនពាណិជ្ជកម្មដូចជា DJI Mavic និងដ្រូនយោធាដូចជា Bayraktar TB2 ត្រូវបានប្រើប្រាស់យ៉ាងទូលំទូលាយសម្រាប់ការឈ្លបយកការណ៍ និងការវាយប្រហារ។ ការអភិវឌ្ឍប្រព័ន្ធប្រឆាំងដ្រូន (anti-drone systems) ដូចជាឧបករណ៍រំខានសញ្ញាចល័ត និងប្រព័ន្ធកាណុងបាញ់ដ្រូន បានកើនឡើងដើម្បីការពារហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធសំខាន់ៗ។ យោងតាមរូបថតពីវីគីភីឌា កងទ័ពអ៊ីតាលីបានបំពាក់ឧបករណ៍រំខានដ្រូនចល័ត ហើយក៏មានប្រព័ន្ធកាណុងប្រឆាំងដ្រូនផងដែរ។