រោងចក្រកាត់ដេរ
ទិដ្ឋភាពទូទៅ
ប្រភព: Wikipedia
រោងចក្រកាត់ដេរ ឬរោងចក្រផលិតសំលៀកបំពាក់ គឺជាទីតាំងផលិតដែលវាយនភ័ណ្ឌត្រូវបានកែច្នៃទៅជាសម្លៀកបំពាក់ និងផលិតផលប្រើប្រាស់ផ្សេងទៀត។ តាមសព្វវចនាធិប្បាយវិគីភីឌា ការផលិតវាយនភ័ណ្ឌ (Textile manufacturing) គឺជាឧស្សាហកម្មមួយដែលបំលែងសរសៃធម្មជាតិ ឬសរសៃសំយោគ ទៅជាអំបោះ រួចតម្បាញ ឬស្រោមជាក្រណាត់។ ដំណើរការនេះរួមមានជំហានដូចជាការបើកដុំសរសៃ (Picking) ការសិតសរសៃ (Carding) ការសិតល្អិត (Combing) ការបង្វិលអំបោះ (Spinning) ការតម្រៀបអំបោះ (Warping) និងការតម្បាញ (Weaving) រឺការប៉ាក់ (Knitting)។ បន្ទាប់មកក្រណាត់ត្រូវបានជ្រលក់ពណ៌ បោះពុម្ព និងកាត់ដេរជាទំនិញសម្រេច ដូចជាសម្លៀកបំពាក់ គ្រឿងប្រើប្រាស់ក្នុងផ្ទះ និងផលិតផលឧស្សាហកម្មនានា។ រូបថតខាងលើបង្ហាញពីកម្មករកំពុងធ្វើការលើម៉ាស៊ីនតម្បាញនៅរោងចក្រមួយក្នុងឆ្នាំ១៩៥១ ដែលជាឧទាហរណ៍នៃប្រតិបត្តិការរោងចក្រកាត់ដេរបែបបុរាណ។
ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន
ប្រភព: Wikipedia
រោងចក្រកាត់ដេរត្រូវបានរចនាឡើងដោយមានការបែងចែកផ្នែកផ្សេងៗតាមប្រភេទម៉ាស៊ីន និងដំណាក់កាលនៃការផលិត។ ជាទូទៅ រោងចក្រមានផ្នែកទទួលនិងបើកដុំសរសៃ ផ្នែកសិតសរសៃ ផ្នែកបង្វិលអំបោះ ផ្នែកតម្បាញ ផ្នែកជ្រលក់ពណ៌ និងផ្នែកកាត់ដេរ។ រូបថតខាងលើបង្ហាញបន្ទប់បង្វិលអំបោះដែលមានម៉ាស៊ីនជាច្រើន ដែលទាមទារកម្មករជំនាញដើម្បីដំណើរការ និងថែទាំ។ យោងតាមវិគីភីឌា កម្លាំងពលកម្មនៅក្នុងឧស្សាហកម្មនេះភាគច្រើនគឺជាស្ត្រី ជាពិសេសនៅតំបន់ផលិតសម្រាប់នាំចេញនៅអាស៊ី និងអាហ្វ្រិក។ ទីតាំងរោងចក្រជារឿយៗត្រូវបានកំណត់ដោយភាពជិតនឹងប្រភពវត្ថុធាតុដើម ឬកំពង់ផែ ហើយការរចនាខាងក្នុងត្រូវបានធ្វើឡើងដើម្បីបង្កើនប្រសិទ្ធភាពលំហូរការងារ និងសុវត្ថិភាព។
ប្រវត្តិសាស្ត្រ
ប្រភព: Wikipedia
វិគីភីឌាបានរៀបរាប់ថា ការផលិតសំលៀកបំពាក់មានប្រវត្តិដ៏វែងឆ្ងាយ ប៉ុន្តែការកកើតរោងចក្រកាត់ដេរទំនើបបានចាប់ផ្តើមនៅក្នុងបដិវត្តន៍ឧស្សាហកម្មនៅចក្រភពអង់គ្លេស នាសតវត្សរ៍ទី១៨។ ការបង្កើតម៉ាស៊ីនបង្វិលអំបោះដូចជា Spinning Jenny (ឆ្នាំ១៧៦៤) និងម៉ាស៊ីនតម្បាញដើរដោយថាមពលចំហាយទឹក បានជំនួសការងារធ្វើដោយដៃ និងបង្កើនទិន្នផលយ៉ាងខ្លាំង។ នៅសតវត្សរ៍ទី១៩ ប្រព័ន្ធរោងចក្របានរីកធំធាត់ ដោយមានការប្រើប្រាស់ម៉ាស៊ីនសិតសរសៃ ម៉ាស៊ីនសិតល្អិត និងម៉ាស៊ីនបង្វិលអំបោះទំនើបជាងមុន។ រូបថតម៉ាស៊ីនបង្វិលអំបោះប្រភេទរោទ៍ពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩២០ បង្ហាញពីការអភិវឌ្ឍបច្ចេកវិទ្យាដែលធ្វើឱ្យផលិតកម្មកាន់តែលឿន និងមានគុណភាពខ្ពស់។ សម័យនោះ រោងចក្រធំៗដូចជាហ្វីនឡេសុន (ឃើញក្នុងរូបថតទិដ្ឋភាពទូទៅ) បានក្លាយជាមជ្ឈមណ្ឌលសេដ្ឋកិច្ច និងជាកន្លែងប្រមូលផ្តុំកម្មករដែលបានចាប់ផ្តើមធ្វើសកម្មភាពទាមទារសិទ្ធិការងារ។
សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌
ប្រភព: Wikipedia
ឧស្សាហកម្មរោងចក្រកាត់ដេរមានសារៈសំខាន់ខាងសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោក ដោយវាផ្តល់ការងារដល់មនុស្សរាប់លាននាក់ ជាពិសេសនៅក្នុងប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍។ វិគីភីឌាបានបញ្ជាក់ថា វាយនភ័ណ្ឌ និងសម្លៀកបំពាក់គឺជាទំនិញនាំចេញដ៏សំខាន់ ហើយវិស័យនេះជាផ្នែកមួយដ៏ធំនៃខ្សែច្រវាក់ផ្គត់ផ្គង់សកល។ ក្រៅពីសេដ្ឋកិច្ច ការផលិតសំលៀកបំពាក់មានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជ្រាលជ្រៅជាមួយវប្បធម៌ និងប្រពៃណី។ រូបថតស្ត្រីបង្វិលអំបោះតាមបែបបុរាណនៅមីយ៉ាន់ម៉ាបង្ហាញពីឫសគល់នៃឧស្សាហកម្មនេះ ដែលធ្លាប់ជាការងារធ្វើដោយដៃក្នុងគ្រួសារ។ សព្វថ្ងៃ ម៉ូដ និងម៉ាកសំលៀកបំពាក់គឺជាផ្នែកមួយនៃវប្បធម៌ប្រជាប្រិយ ដែលជំរុញតម្រូវការផលិតកម្មរោងចក្រ ហើយប្រទេសផលិតធំៗរួមមានចិន បង់ក្លាដែស វៀតណាម និងកម្ពុជា។
ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន
ប្រភព: Wikipedia
បច្ចុប្បន្ន វិស័យរោងចក្រកាត់ដេរកំពុងជួបប្រទះនឹងការផ្លាស់ប្តូរជាបន្តបន្ទាប់ ដោយសារស្វ័យប្រវត្តិកម្ម និងការយកចិត្តទុកដាក់លើនិរន្តរភាព។ វិគីភីឌាបានរាយការណ៍ថា បច្ចេកវិទ្យាថ្មីៗ ដូចជាម៉ាស៊ីនប៉ាក់ស្វ័យប្រវត្តិ (ក្នុងរូបថត) ម៉ាស៊ីនកាត់ឡាស៊ែរ និងប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងដោយកុំព្យូទ័រ កំពុងកាត់បន្ថយតម្រូវការកម្លាំងពលកម្ម ប៉ុន្តែនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា កម្មកររាប់សែននាក់នៅតែពឹងផ្អែកលើការងារក្នុងរោងចក្រកាត់ដេរដដែល។ យោងតាមរបាយការណ៍របស់ចង្វាក់ខ្មែរ ប្រធានបទដូចជាការចរចាប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា សិទ្ធិការងារ និងការប្រកួតប្រជែងពីប្រទេសដទៃ ត្រូវបានតាមដានយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ដោយអ្នកអាន។ ទន្ទឹមនឹងនេះ ការរាតត្បាតនៃជំងឺកូវីដ-១៩ និងការរំខានខ្សែច្រវាក់ផ្គត់ផ្គង់សកលបានបង្ហាញពីភាពងាយរងគ្រោះនៃវិស័យនេះ ដែលទាមទារឱ្យមានការធ្វើពិពិធកម្ម និងការវិនិយោគលើបច្ចេកវិទ្យាថ្មីៗ។
អត្ថបទពាក់ព័ន្ធ
រដ្ឋមន្ត្រីការងារ ចុះសួរសុខទុក្ខកម្មករ នៅរោងចក្រក្នុងខេត្តកំពង់ស្ពឺ
ឯកឧត្តម ហេង សួរ រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងការងារ និងបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈ បានអញ្ជើញចុះជួបសំណេះសំណាល និងទទួលទានអាហារជាមួយកម្មករនៅរោងចក្រ អារ៉ូម៉ា សឹកសេស ហ្គាម៉ិន ក្នុងស្រុកសំរោងទង ខេត្តកំពង់ស្ពឺ នាព្រឹកថ្ងៃទី៥ ខែមិថុនា។