ទិដ្ឋភាពទូទៅ

ប្រភព: Wikipedia

តាមការរាយការណ៍របស់ Wikipedia, Guinness World Records គឺជាសៀវភៅយោងមួយដែលបោះពុម្ពប្រចាំឆ្នាំនៅចក្រភពអង់គ្លេស ដោយកត់ត្រាអំពីកំណត់ត្រាពិភពលោកនានា ទាំងសមិទ្ធផលរបស់មនុស្ស និងបាតុភូតអច្ឆរិយៈនៃធម្មជាតិ។ សៀវភៅនេះមានដើមកំណើតនៅឆ្នាំ ១៩៥៥ ក្រោមឈ្មោះ The Guinness Book of Records ហើយត្រូវបានប្ដូរឈ្មោះមកជា Guinness World Records នៅឆ្នាំ ១៩៩៩។ នៅក្នុងការបោះពុម្ពនៅសហរដ្ឋអាមេរិកកាលពីមុន សៀវភៅនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថា The Guinness Book of World Records ។

គំនិតបង្កើតសៀវភៅនេះបានកើតឡើងដោយលោក Sir Hugh Beaver ក្នុងគោលបំណងបញ្ចប់ការពិភាក្សាដែលកើតមាននៅក្នុងភោជនីយដ្ឋាន (pubs) អំពីអ្វីដែលជាកំណត់ត្រា។ បន្ទាប់មក លោក Norris McWhirter និងលោក Ross McWhirter ដែលជាបងប្អូនភ្លោះ បានបង្កើតសៀវភៅដំបូងនៅទីក្រុងឡុងដ៍ នៅចុងខែសីហា ឆ្នាំ ១៩៥៥ ។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

ប្រភព: Wikipedia

ក្រុមហ៊ុន Guinness World Records មានដើមកំណើតនៅទីក្រុងឡុងដ៍ ចក្រភពអង់គ្លេស ដែលជាទីតាំងការិយាល័យដំបូងរបស់សៀវភៅនេះ ដូចបានបង្ហាញក្នុងរូបភាពអគារ Ludgate House ខាងលើ។ តាម Wikipedia, លោក Sir Hugh Beaver ដែលជាអ្នកបង្កើតគំនិត បានមានបំណងបង្កើតសៀវភៅយោងមួយដើម្បីបញ្ចប់ការជជែកគ្នាក្នុងភោជនីយដ្ឋាន។ លោក Norris McWhirter និងលោក Ross McWhirter ដែលជាបងប្អូនភ្លោះ និងជាអ្នកកាសែត ត្រូវបានជ្រើសរើសឲ្យស្វែងរក និងផ្ទៀងផ្ទាត់កំណត់ត្រាពិភពលោក។ ពួកគេបានបង្កើនភាពត្រឹមត្រូវនិងប្រជាប្រិយភាពរបស់សៀវភៅនេះតាំងពីការបោះពុម្ពលើកដំបូង។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រភព: Wikipedia

យោងតាម Wikipedia, សៀវភៅ Guinness World Records បានបោះពុម្ពលើកដំបូងនៅឆ្នាំ ១៩៥៥ ហើយបានក្លាយជាសៀវភៅយោងដ៏មានប្រជាប្រិយភាពយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ក្នុងអំឡុងទសវត្សរ៍ដំបូង សៀវភៅនេះបានកត់ត្រាកំណត់ត្រាជាច្រើនប្រភេទ ចាប់ពីសមត្ថភាពរាងកាយ រហូតដល់បាតុភូតធម្មជាតិ។ ក្រោយមក ក្រុមហ៊ុនបានប្ដូរឈ្មោះជាផ្លូវការទៅ Guinness World Records នៅឆ្នាំ ១៩៩៩។

កំណត់ត្រាផឹកស្រា គឺជាឧទាហរណ៍មួយនៃការផ្លាស់ប្ដូរគោលការណ៍របស់សៀវភៅ។ តាម Wikipedia, លោក Steven Petrosino បានបង្កើតកំណត់ត្រាផឹកស្រាបៀរ ១ លីត្រក្នុងរយៈពេល ១,៣ វិនាទី នៅខែមិថុនា ឆ្នាំ ១៩៧៧ ។ គាត់ក៏មានកំណត់ត្រាសម្រាប់បរិមាណ ២៥០ មីលីលីត្រ និង ៥០០ មីលីលីត្រផងដែរ ប៉ុន្តែ Guinness បានទទួលយកតែកំណត់ត្រា ១ លីត្រប៉ុណ្ណោះ។ នៅឆ្នាំ ១៩៩១ កំណត់ត្រាពាក់ព័ន្ធនឹងគ្រឿងស្រវឹងទាំងអស់ត្រូវបានលុបចេញពីសៀវភៅ មុនពេលត្រូវបានដាក់បញ្ចូលវិញនៅឆ្នាំ ២០០៨។ ការផ្លាស់ប្ដូរនេះបង្ហាញពីការវិវត្តរបស់សៀវភៅដើម្បីឆ្លើយតបទៅនឹងការរិះគន់ និងសុវត្ថិភាពសាធារណៈ។

សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌

ប្រភព: Wikipedia

Guinness World Records មិនត្រឹមតែជាសៀវភៅប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែបានរីកធំធាត់ក្លាយជាសហគ្រាសប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ រួមមានកម្មវិធីទូរទស្សន៍ ព្រឹត្តិការណ៍សាធារណៈ និងសារមន្ទីរ។ តាម Wikipedia, សារមន្ទីរ Guinness នៅហូលីវូដ រដ្ឋកាលីហ្វ័រញ៉ា គឺជាកន្លែងតាំងបង្ហាញពីប្រវត្តិនិងកំណត់ត្រាផ្សេងៗ ដែលទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរជាច្រើន។

សៀវភៅនេះក៏បានបង្កើតវប្បធម៌ពិភពលោកថ្មីមួយដែលលើកទឹកចិត្តឲ្យមនុស្សព្យាយាមបំបែកកំណត់ត្រាដើម្បីទទួលបានកិត្តិនាម។ លោក Takeru Kobayashi ដែលជាអ្នកញ៉ាំអាហារប្រកួតប្រជែងដ៏ល្បីមកពីប្រទេសជប៉ុន បានឈ្នះកំណត់ត្រា Guinness ច្រើន រួមទាំងការញ៉ាំនំប៉័ងហតដក់បានច្រើនជាងគេ ដែលធ្វើឲ្យគាត់ក្លាយជាតារាល្បី។ ព្រឹត្តិការណ៍ដូចជាការប្រមូលផ្ដុំមនុស្សស្លៀកឈុត Where's Wally នៅទីក្រុង Dublin ប្រទេសអៀរឡង់ កាលពីឆ្នាំ ២០១១ ដែលមានអ្នកចូលរួម ៣.៨៧២ នាក់ (ហើយត្រូវបានយកឈ្នះនៅឆ្នាំ ២០១៧ នៅប្រទេសជប៉ុនដោយមនុស្ស ៤.៦២៦ នាក់) ក៏ជាផ្នែកនៃឥទ្ធិពលវប្បធម៌នេះដែរ។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

ប្រភព: Wikipedia

នៅសតវត្សរ៍ទី ២១ នេះ Guinness World Records នៅតែមានប្រជាប្រិយភាពខ្លាំង ជាពិសេសក្នុងយុគសម័យប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយសង្គម។ មនុស្សជាច្រើននៅទូទាំងពិភពលោក រួមទាំងនៅកម្ពុជា បានព្យាយាមបង្កើតកំណត់ត្រាថ្មីៗ ដោយមានការផ្សព្វផ្សាយតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ។ កំណត់ត្រាថ្មីៗដូចជាការជិះរលកធំជាងគេនៅ Nazaré ប្រទេសព័រទុយហ្គាល់ បានទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍ពីសាធារណជន។

លើសពីនេះ កម្មវិធីទូរទស្សន៍និងបណ្ដាញសង្គមដូចជា YouTube បានធ្វើឲ្យការបំបែកកំណត់ត្រាកាន់តែងាយស្រួលឃើញ និងចូលរួម។ សៀវភៅនេះក៏បានក្លាយជានិមិត្តសញ្ញានៃការសម្រេចបានរបស់មនុស្សជាតិ ហើយបន្តជំរុញយុវជនឲ្យតាមរកក្ដីស្រមៃរបស់ពួកគេ។ សម្រាប់អ្នកអាន KhmerPulse, Guinness World Records មិនគ្រាន់តែជាសៀវភៅកំណត់ត្រាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាការឆ្លុះបញ្ចាំងពីសក្ដានុពលគ្មានដែនកំណត់របស់មនុស្ស ដែលអាចជាការបំផុសគំនិតដល់អ្នកទាំងអស់គ្នា។