ប្រធានបទ Topic
ការជួញដូរមនុស្ស
ទិដ្ឋភាពទូទៅ
ប្រភព: Wikipedia
យោងតាមការិយាល័យអង្គការសហប្រជាជាតិទទួលបន្ទុកគ្រឿងញៀន និងឧក្រិដ្ឋកម្ម (UNODC) ការជួញដូរមនុស្ស គឺជាសកម្មភាពខុសច្បាប់នៃការជ្រើសរើស ដឹកជញ្ជូន ផ្ទេរ ផ្តល់កន្លែងស្នាក់នៅ ឬទទួលយកមនុស្សដោយប្រើកម្លាំង ការបោកប្រាស់ ឬការបង្ខិតបង្ខំ ក្នុងគោលបំណងកេងប្រវ័ញ្ចពួកគេដើម្បីប្រាក់ចំណេញ។ ការកេងប្រវ័ញ្ចនេះអាចរួមមានពលកម្មដោយបង្ខំ ភាពជាទាសករផ្លូវភេទ ឬទម្រង់ដទៃទៀតនៃការកេងប្រវ័ញ្ចផ្លូវភេទពាណិជ្ជកម្ម។ វាគឺជាទម្រង់មួយនៃទាសភាពសម័យទំនើប និងជាការរំលោភសិទ្ធិមនុស្សយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។
គេជឿថា ការជួញដូរមនុស្សបានក្លាយជារឿងកាន់តែទូទៅក្នុងរយៈពេលប្រហែល ២ ទសវត្សរ៍កន្លះចុងក្រោយនេះ។ កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងក្នុងការប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងការជួញដូរមនុស្សពាក់ព័ន្ធនឹងច្បាប់អន្តរជាតិ គោលនយោបាយថ្នាក់ជាតិ និងអង្គការមិនមែនរដ្ឋាភិបាល។ ទិវាពិភពលោកប្រឆាំងការជួញដូរមនុស្សត្រូវបានប្រារព្ធឡើងនៅថ្ងៃទី ៣០ កក្កដា ជារៀងរាល់ឆ្នាំ ដើម្បីបង្កើនការយល់ដឹងអំពីបញ្ហានេះ។
ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន
ប្រភព: Wikipedia
ការជួញដូរមនុស្សគឺជាបាតុភូតសកល ដែលកើតឡើងនៅគ្រប់តំបន់នៃពិភពលោក។ ប្រទេសនានាអាចជាប្រទេសដើម ប្រទេសឆ្លងកាត់ ឬប្រទេសគោលដៅសម្រាប់ជនរងគ្រោះ។ យោងតាមដ្យាក្រាមដែលបានបង្ហាញ តំបន់ដែលមានចំនួនជនរងគ្រោះច្រើនជាងគេរួមមាន អាហ្វ្រិក អាស៊ីខាងត្បូង និងអឺរ៉ុបខាងកើត (ប្រភពរងគ្រោះ) ខណៈប្រទេសនៅអឺរ៉ុបខាងលិច អាមេរិកខាងជើង និងមជ្ឈិមបូព៌ាជាទិសដៅសំខាន់។
ជនរងគ្រោះអាចជាស្ត្រី បុរស ឬកុមារ ដែលមកពីសហគមន៍ក្រីក្រ ឬមានស្ថានភាពនយោបាយមិនស្ថិតស្ថេរ។ ការជួញដូរស្ត្រីនិងកុមារីសម្រាប់គោលបំណងផ្លូវភេទគឺជារឿងទូទៅ ខណៈបុរសនិងកុមារប្រុសត្រូវបានគេជួញដូរសម្រាប់ពលកម្មដោយបង្ខំក្នុងវិស័យកសិកម្ម សំណង់ និងនេសាទ។ ក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍ ប្រទេសកម្ពុជា វៀតណាម និងឡាវ ត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាប្រទេសប្រភព និងឆ្លងកាត់។ ប្រជាជនកម្ពុជាជារឿយៗត្រូវបានជួញដូរទៅកាន់ប្រទេសថៃ ម៉ាឡេស៊ី និងប្រទេសដទៃទៀត ដើម្បីធ្វើពលកម្មដោយបង្ខំ ឬកេងប្រវ័ញ្ចផ្លូវភេទ។
ប្រវត្តិសាស្ត្រ
ប្រភព: Wikipedia
យោងតាម Wikipedia ការជួញដូរមនុស្សមិនមែនជាបាតុភូតថ្មីនោះទេ។ ការកេងប្រវ័ញ្ចមនុស្សដោយបង្ខំមានឫសគល់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រតាំងពីសម័យបុរាណ រួមទាំងទាសភាពនៅក្នុងអាណាចក្ររ៉ូម និងការជួញដូរទាសករឆ្លងមហាសមុទ្រអាត្លង់ទិក។ នៅក្នុងសម័យទំនើបដំបូង អ្វីដែលគេហៅថា "ការជួញដូរទាសករស្បែកស" (White Slave Trade) បានទាក់ទាញការយកចិត្តទុកដាក់អន្តរជាតិនៅចុងសតវត្សទី ១៩ និងដើមសតវត្សទី ២០ ដែលនាំឱ្យមានកិច្ចព្រមព្រៀងអន្តរជាតិដំបូងៗប្រឆាំងការជួញដូរស្ត្រី។
ពាក្យ "ការជួញដូរមនុស្ស" ដូចដែលយើងប្រើសព្វថ្ងៃ បានលេចឡើងកាន់តែច្បាស់នៅក្រោយសង្គ្រាមត្រជាក់ ជាមួយនឹងការកើនឡើងនៃសកលភាវូបនីយកម្ម និងការចំណាកស្រុក។ ក្នុងឆ្នាំ ២០០០ អង្គការសហប្រជាជាតិបានអនុម័តពិធីសារ Palermo ដែលជាផ្នែកមួយនៃអនុសញ្ញាប្រឆាំងឧក្រិដ្ឋកម្មឆ្លងដែនដែលមានការរៀបចំ ដោយបានកំណត់និយមន័យច្បាស់លាស់នៃការជួញដូរមនុស្ស និងដាក់កាតព្វកិច្ចឱ្យប្រទេសហត្ថលេខីបង្កើតច្បាប់ជាតិ។ ប្រទេសកម្ពុជាក៏បានអនុម័តច្បាប់ស្តីពីការបង្ក្រាបការជួញដូរមនុស្ស និងការកេងប្រវ័ញ្ចផ្លូវភេទនៅឆ្នាំ ២០០៨ ដើម្បីឆ្លើយតបនឹងបញ្ហានេះ។
សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌
ប្រភព: Wikipedia
មូលហេតុសេដ្ឋកិច្ចគឺជាកត្តាជំរុញដ៏ចម្បងនៃការជួញដូរមនុស្ស។ ភាពក្រីក្រ ឱកាសការងារមានកម្រិត និងភាពខុសគ្នានៃប្រាក់ចំណូលរវាងប្រទេសអ្នកមាននិងប្រទេសក្រីក្រ បង្កើតឱ្យមានតម្រូវការខ្ពស់សម្រាប់ពលកម្មថោក និងសេវាកម្មផ្លូវភេទ។ អ្នកជួញដូរអាចបោកបញ្ឆោតជនរងគ្រោះដោយសន្យាផ្តល់ការងារល្អ ហើយបង្ខំឱ្យពួកគេធ្វើការក្រោមការកេងប្រវ័ញ្ច។
កត្តាវប្បធម៌ក៏មានតួនាទីផងដែរ ដូចជាការរើសអើងយេនឌ័រ ការរៀបការកុមារ និងការរៀបការដោយបង្ខំ (forced marriage) ដែលត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាទម្រង់មួយនៃការជួញដូរមនុស្សនៅក្រោមច្បាប់អន្តរជាតិ។ កុមារជាច្រើនត្រូវបានបង្ខំឱ្យធ្វើការក្នុងស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់ ដូចជាការខាត់ស្បែកជើងនៅតាមផ្លូវ ឬធ្វើការក្នុងរោងចក្រដោយគ្មានប្រាក់ឈ្នួលសមរម្យ។ យោងតាម Wikipedia ការជួញដូរមនុស្សត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាឧស្សាហកម្មខុសច្បាប់ដែលបង្កើតប្រាក់ចំណេញដ៏ច្រើនសម្រាប់ក្រុមឧក្រិដ្ឋជន។
ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន
ប្រភព: Wikipedia
បច្ចុប្បន្ននេះ ការប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងការជួញដូរមនុស្សគឺជាអាទិភាពរបស់សហគមន៍អន្តរជាតិ និងរដ្ឋាភិបាលជាច្រើន រួមទាំងកម្ពុជាផងដែរ។ យុទ្ធនាការ Blue Campaign នៅសហរដ្ឋអាមេរិក និងយុទ្ធនាការ ACT (Against Child Trafficking) នៅឥណ្ឌា គឺជាឧទាហរណ៍នៃការសហការរវាងភ្នាក់ងាររដ្ឋាភិបាល អង្គការមិនមែនរដ្ឋាភិបាល និងតារាល្បីៗដើម្បីបង្កើនការយល់ដឹង និងការពារជនរងគ្រោះ។
សម្រាប់អ្នកអាន KhmerPulse បញ្ហាការជួញដូរមនុស្សនៅតែពាក់ព័ន្ធយ៉ាងខ្លាំង ជាពិសេសការកើនឡើងនៃករណីជួញដូរមនុស្សឆ្លងដែនក្នុងគោលបំណងធ្វើការបោកប្រាស់តាមអនឡាញ (online scams) នៅតំបន់ព្រំដែនកម្ពុជា-ថៃ និងការជួញដូរស្ត្រីទៅកាន់ប្រទេសម៉ាឡេស៊ី និងចិន។ រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាបានបង្កើនការចាប់ខ្លួន និងការកាត់ទោស ប៉ុន្តែអង្គការសង្គមស៊ីវិលបានរិះគន់ថាអំពើពុករលួយ និងការអនុវត្តច្បាប់ខ្សោយនៅតែជាឧបសគ្គ។
ការបន្តតាមដានព្រឹត្តិការណ៍ថ្មីៗ និងការផ្សាយព័ត៌មានពីប្រភពចម្រុះអាចជួយឱ្យសាធារណជនយល់ដឹង និងការពារខ្លួនពីគ្រោះថ្នាក់នៃការជួញដូរមនុស្ស។