ទិដ្ឋភាពទូទៅ

ប្រភព: Wikipedia

តាមសព្វវចនាធិប្បាយ Wikipedia ភាពអត់ការងារធ្វើគឺជាស្ថានភាពដែលបុគ្គលម្នាក់មិនមានការងារធ្វើដោយទទួលប្រាក់កម្រៃ ឬមិនមានអាជីវកម្មផ្ទាល់ខ្លួន ប៉ុន្តែមានឆន្ទៈនិងសមត្ថភាពក្នុងការធ្វើការងារ។ អត្រាអត់ការងារធ្វើត្រូវបានវាស់វែងដោយយកចំនួនអ្នកគ្មានការងារធ្វើមកគិតជាភាគរយនៃកម្លាំងពលកម្មសរុបនៅក្នុងកំឡុងពេលយោង។ ការបង្កើតការងារគឺជាដំណើរការបង្កើតឱកាសការងារថ្មីៗនៅក្នុងសេដ្ឋកិច្ច ដែលជួយកាត់បន្ថយភាពអត់ការងារធ្វើ និងលើកកម្ពស់ជីវភាពប្រជាពលរដ្ឋ។ នៅក្នុងគោលនយោបាយសាធារណៈ ការជំរុញកំណើនការងារជាគោលដៅសំខាន់ដើម្បីសម្រេចបានស្ថិរភាពសេដ្ឋកិច្ច និងសុខុមាលភាពសង្គម ជាពិសេសក្នុងអំឡុងវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចដែលអត្រាអត់ការងារធ្វើកើនឡើងខ្ពស់។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

ប្រភព: Wikipedia

យោងតាមទិន្នន័យពីការិយាល័យស្ថិតិការងារនៃសហរដ្ឋអាមេរិក (BLS) អត្រាការចូលរួមក្នុងកម្លាំងពលកម្មមានការប្រែប្រួលគួរឱ្យកត់សម្គាល់តាមយែនឌ័រ និងក្រុមអាយុ។ ចំពោះបុរស អត្រានេះបានថយចុះជាលំដាប់ខណៈដែលស្ត្រីមានការកើនឡើងរហូតដល់ដើមទសវត្សឆ្នាំ២០០០។ រូបភាពមួយទៀតស្តីពីអត្រាការចូលរួមតាមក្រុមអាយុក៏បង្ហាញពីការធ្លាក់ចុះនៃយុវជនអាយុ ១៦-១៩ ឆ្នាំផងដែរ។ នៅក្នុងបរិបទសកល ប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍតែងជួបបញ្ហាអត់ការងារធ្វើខ្ពស់ក្នុងចំណោមយុវជន និងសហគមន៍ជនបទ ដែលជាក្រុមងាយរងគ្រោះដោយសារកង្វះជំនាញនិងឱកាស។ ដូច្នេះការបង្កើតការងារប្រកបដោយបរិយាបន្នត្រូវគិតគូរពីលក្ខណៈប្រជាសាស្ត្រទាំងនេះ ដោយផ្តោតលើការបណ្តុះបណ្តាល និងការគាំទ្រសហគ្រាសខ្នាតតូចនិងមធ្យម។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រភព: Wikipedia

ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការបង្កើតការងារមានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចសកល។ នៅកំឡុងវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចដ៏ធំ (Great Depression) ទសវត្សឆ្នាំ១៩៣០ អត្រាអត់ការងារធ្វើនៅសហរដ្ឋអាមេរិកកើនឡើងដល់ជាង ២០% ដែលបង្ខំឱ្យរដ្ឋាភិបាលអនុវត្តកម្មវិធី New Deal ដូចជា Works Progress Administration (WPA) ដើម្បីបង្កើតការងារសាធារណៈរាប់លានកន្លែង។ ក្រោយសង្គ្រាមលោកលើកទី២ សេដ្ឋកិច្ចឧស្សាហកម្មរីកចម្រើនបានស្រូបយកកម្លាំងពលកម្មយ៉ាងច្រើន ប៉ុន្តែវិបត្តិប្រេងឆ្នាំ១៩៧០ បាននាំឱ្យមានភាពអត់ការងារធ្វើបែបរចនាសម្ព័ន្ធឡើងវិញ។ ខ្សែកោង Beveridge ដែលចងក្រងដោយ BLS បង្ហាញពីទំនាក់ទំនងស្មុគស្មាញរវាងអត្រាអត់ការងារធ្វើ និងចំនួនកន្លែងការងារទំនេរ។ នៅសតវត្សទី២១ វិបត្តិហិរញ្ញវត្ថុឆ្នាំ២០០៨ និងជំងឺរាតត្បាតកូវីដ-១៩ បានរំលេចសារៈសំខាន់នៃគោលនយោបាយការងារសកម្មជាថ្មី។

សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌

ប្រភព: Wikipedia

តាមទ្រឹស្តីសេដ្ឋកិច្ច គោលនយោបាយជំរុញការបង្កើតការងារមានភាពចម្រុះ។ ទ្រឹស្តី Keynesian គាំទ្រការប្រើវិធានការសារពើពន្ធ ដូចជាការបង្កើនចំណាយសាធារណៈ ដើម្បីជំរុញតម្រូវការសរុបនិងកាត់បន្ថយភាពអត់ការងារធ្វើ។ ផ្ទុយទៅវិញ ទ្រឹស្តីសេដ្ឋកិច្ចខាងផ្គត់ផ្គង់ (supply-side) ផ្តោតលើការកាត់ពន្ធនិងបទប្បញ្ញត្តិ ដើម្បីលើកទឹកចិត្តក្រុមហ៊ុនឲ្យបង្កើតការងារបន្ថែម ប៉ុន្តែទិន្នន័យពី BLS បង្ហាញថាការកាត់ពន្ធសម្រាប់អ្នកចំណូលទាបមានទំនាក់ទំនងខ្លាំងជាងជាមួយកំណើនការងារ។ ក្រៅពីវិមាត្រសេដ្ឋកិច្ច ភាពគ្មានការងារធ្វើមានផលប៉ះពាល់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅដល់វប្បធម៌និងសង្គម។ តាមរូបភាព Life-events-on-happiness ដែលបានដកស្រង់នៅក្នុង Wikipedia ភាពអត់ការងារធ្វើគឺជាព្រឹត្តិការណ៍មួយដែលមានផលអវិជ្ជមានយូរអង្វែងបំផុតដល់កម្រិតសុភមង្គល ដោយបញ្ជាក់ថាការងារមិនត្រឹមតែផ្តល់ចំណូលប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងផ្តល់អត្ថន័យនិងឋានៈសង្គមផងដែរ។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

ប្រភព: Wikipedia

សព្វថ្ងៃនេះ ការបង្កើតការងារនៅតែជាបញ្ហាប្រឈមចម្បងសម្រាប់ប្រទេសជាច្រើន រួមទាំងកម្ពុជាផងដែរ។ ជាមួយនឹងប្រជាជនវ័យក្មេងជាង ៦០% កម្ពុជាត្រូវការជាចាំបាច់នូវការងារដែលមានគុណភាពនៅក្នុងវិស័យឧស្សាហកម្ម កសិកម្ម និងទេសចរណ៍។ ក្នុងអំឡុងរាតត្បាតកូវីដ-១៩ វិស័យកាត់ដេរដែលផ្តល់ការងារដល់កម្មកររាប់សែននាក់ បានរងផលប៉ះពាល់យ៉ាងខ្លាំងដោយសារការលុបចោលការបញ្ជាទិញ។ កត្តាសកលដូចជា ស្វ័យប្រវត្តិនិយម (automation) និង AI កំពុងផ្លាស់ប្តូរទីផ្សារការងារយ៉ាងឆាប់រហ័ស ដែលអាចលុបបំបាត់ការងារបែបប្រពៃណី ប៉ុន្តែក៏បើកឱកាសថ្មីៗនៅក្នុងសេដ្ឋកិច្ចឌីជីថលផងដែរ។ ដើម្បីឆ្លើយតប រដ្ឋាភិបាលនានាត្រូវបន្សាំគោលនយោបាយអប់រំ និងបណ្តុះបណ្តាលជំនាញបច្ចេកទេសឲ្យស្របតាមនិន្នាការថ្មី ដើម្បីប្រែក្លាយបញ្ហាអត់ការងារធ្វើទៅជាកំណើនសេដ្ឋកិច្ចប្រកបដោយបរិយាបន្ន។