ទិដ្ឋភាពទូទៅ

យោងតាមវីគីភីឌា (Wikipedia) ការឈប់សម្រាកព្យាបាលជំងឺ (ហៅថា "Sick Leave" ឬ "Medical Leave") គឺជាការឈប់សម្រាកពីការងារដែលមានប្រាក់ឈ្នួល ដែលកម្មករអាចប្រើប្រាស់ដើម្បីសម្រាកនៅផ្ទះដោយសារបញ្ហាសុខភាព ដោយមិនបាត់បង់ប្រាក់ឈ្នួលឡើយ។ វាខុសពីការឈប់សម្រាកប្រចាំឆ្នាំ (Vacation Leave) ឬការឈប់សម្រាកផ្ទាល់ខ្លួន ព្រោះការឈប់សម្រាកព្យាបាលជំងឺត្រូវបានរៀបចំឡើងសំរាប់គោលបំណងទាក់ទងនឹងសុខភាពតែប៉ុណ្ណោះ។

Wikipedia បានពន្យល់បន្ថែមថា ការឈប់សម្រាកព្យាបាលជំងឺអាចរួមបញ្ចូលថ្ងៃសម្រាកផ្លូវចិត្ត (Mental Health Day) ការទៅជួបគ្រូពេទ្យតាមកាលវិភាគ ការថែទាំសមាជិកគ្រួសារដែលឈឺ និងការដោះស្រាយបញ្ហាសុខភាពនិងសុវត្ថិភាពដែលទាក់ទងនឹងអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ ឬការរំលោភបំពានផ្លូវភេទ។ ចំណែកការឈប់សម្រាកពេលមានរដូវ (Menstrual Leave) ក៏ជាប្រភេទមួយទៀតដែរ ប៉ុន្តែវាមិនតែងតែមានប្រាក់ឈ្នួលទេ។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

នៅលើពិភពលោក ការអនុវត្តច្បាប់ស្តីពីការឈប់សម្រាកព្យាបាលជំងឺមានភាពខុសគ្នាខ្លាំង។ យោងតាម Wikipedia នៅសហភាពអឺរ៉ុប ប្រទេសសមាជិកភាគច្រើនបានកំណត់ឱ្យនិយោជកផ្តល់ថ្ងៃឈប់សម្រាកព្យាបាលជំងឺដែលមានប្រាក់ឈ្នួលស្របតាមច្បាប់ ដោយចំនួនថ្ងៃ និងអត្រាប្រាក់ឈ្នួលអាស្រ័យលើប្រទេសនីមួយៗ។ ផ្ទុយទៅវិញ សហរដ្ឋអាមេរិកមិនមានច្បាប់សហព័ន្ធទេ ដូច្នេះការឈប់សម្រាកដែលមានប្រាក់ឈ្នួលអាស្រ័យលើច្បាប់រដ្ឋនីមួយៗ ដូចជារដ្ឋកាលីហ្វ័រញ៉ា និងញូវយ៉ក ដែលបានអនុម័តច្បាប់ផ្ទាល់ខ្លួន។

Wikipedia ក៏បានកត់សំគាល់ផងដែរថា នៅក្នុងប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍ជាច្រើន ការគ្របដណ្តប់នៃការឈប់សម្រាកព្យាបាលជំងឺមានកម្រិតទាប ជាពិសេសសម្រាប់កម្មករក្នុងវិស័យក្រៅប្រព័ន្ធ ដែលជារឿយៗគ្មានការការពារអ្វីទាំងអស់។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

គំនិតនៃការឈប់សម្រាកព្យាបាលជំងឺដែលមានប្រាក់ឈ្នួលមានឫសគល់តាំងពីការអភិវឌ្ឍប្រព័ន្ធសន្តិសុខសង្គមនៅចុងសតវត្សទី ១៩ នៅអឺរ៉ុប។ យោងតាម Wikipedia នៅឆ្នាំ ១៨៨៣ ចក្រភពអាល្លឺម៉ង់ក្រោមការដឹកនាំរបស់អធិការបតី អូត្តូ វ៉ុន ប៊ីស្មាក (Otto von Bismarck) បានដាក់ចេញច្បាប់ធានារ៉ាប់រងសុខភាព (Sickness Insurance Law) ដែលជាប្រព័ន្ធមួយក្នុងចំណោមប្រព័ន្ធដំបូងគេដែលផ្តល់សំណងដល់កម្មករពេលឈឺ។

បន្ទាប់មក ចក្រភពអង់គ្លេសបានអនុម័តច្បាប់ធានារ៉ាប់រងជាតិឆ្នាំ ១៩១១ (National Insurance Act 1911) ដែលផ្ដល់អត្ថប្រយោជន៍ខ្លះៗសម្រាប់កម្មករពេលឈឺ។ ក្រោយសង្គ្រាមលោកលើកទី២ ប្រទេសជាច្រើនបានពង្រីកប្រព័ន្ធសុខុមាលភាព ហើយការឈប់សម្រាកព្យាបាលជំងឺដែលមានប្រាក់ឈ្នួលបានក្លាយជាផ្នែកមួយនៃច្បាប់ការងារជាច្រើន។ អង្គការពលកម្មអន្តរជាតិ (ILO) ក៏បានកំណត់ស្តង់ដារអន្តរជាតិដើម្បីលើកកម្ពស់ការការពារកម្មករក្នុងករណីឈឺ នេះបើយោងតាម Wikipedia ។

សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌

យោងតាមការសិក្សាដែលបានដកស្រង់ក្នុង Wikipedia ការផ្តល់ថ្ងៃឈប់សម្រាកព្យាបាលជំងឺដែលមានប្រាក់ឈ្នួលអាចនាំមកនូវអត្ថប្រយោជន៍សេដ្ឋកិច្ច ដូចជាកាត់បន្ថយអត្រាការផ្លាស់ប្ដូរការងារ បង្កើនផលិតភាព និងកាត់បន្ថយការចំណាយលើការថែទាំសុខភាពរយៈពេលវែង។ ទោះបីជាយ៉ាងណា អាជីវកម្មខ្នាតតូចមួយចំនួនអាចជួបប្រទះបន្ទុកថ្លៃដើមបន្ថែម ហើយនេះជាមូលហេតុដែលសមាគមនិយោជកខ្លះប្រឆាំងនឹងការដាក់ចេញជាកាតព្វកិច្ច។

ផ្នែកវប្បធម៌វិញ Wikipedia បានបង្ហាញថា ឥរិយាបថចំពោះការឈប់សម្រាកដោយសារជំងឺអាស្រ័យលើបរិបទសង្គម។ នៅប្រទេសដែលមានវប្បធម៌ធ្វើការខ្លាំង កម្មករអាចមានអារម្មណ៍ថាការឈប់សម្រាកគឺជាការបង្ហាញភាពទន់ខ្សោយ ឬខ្វះការប្តេជ្ញាចិត្ត ខណៈដែលនៅប្រទេសផ្សេងទៀត វាត្រូវបានទទួលយកជាសិទ្ធិមូលដ្ឋាន។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

ក្នុងអំឡុងជំងឺរាតត្បាតកូវីដ-១៩ តម្រូវការសម្រាប់ការឈប់សម្រាកព្យាបាលជំងឺបានកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង ដោយសារកម្មករដែលមានរោគសញ្ញាត្រូវបានលើកទឹកចិត្តឱ្យនៅផ្ទះដើម្បីការពារការឆ្លងរាលដាល។ Wikipedia បានរៀបរាប់ថា ករណីនេះបានជំរុញឱ្យមានការពិភាក្សាឡើងវិញអំពីសារៈសំខាន់នៃច្បាប់ថ្ងៃឈប់សម្រាកដែលមានប្រាក់ឈ្នួលនៅសហរដ្ឋអាមេរិក និងកន្លែងផ្សេងទៀត។

បច្ចុប្បន្ន គំនិតថ្ងៃសម្រាកផ្លូវចិត្ត (Mental Health Day) កំពុងទទួលបានការទទួលស្គាល់ជាផ្នែកធម្មតានៃការឈប់សម្រាកព្យាបាលជំងឺនៅក្នុងប្រទេសអភិវឌ្ឍន៍ជាច្រើន។ យោងតាម Wikipedia ប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍កំពុងប្រឈមនឹងការពង្រឹងការការពារសង្គមសម្រាប់កម្មករក្នុងវិស័យក្រៅប្រព័ន្ធ និងការផ្តល់ថ្ងៃឈប់សម្រាកព្យាបាលជំងឺដែលមានប្រាក់ឈ្នួលនៅតែជាបញ្ហាប្រឈមដ៏សំខាន់។