ទិដ្ឋភាពទូទៅ

ប្រភព: Wikipedia

ខេត្តនគរស្រីធម្មរាជ ជាខេត្តមួយស្ថិតនៅភាគខាងត្បូងនៃប្រទេសថៃ ជាប់នឹងឆ្នេរខាងលិចនៃឈូងសមុទ្រថៃ។ តាមទិន្នន័យពីវីគីភីឌា ខេត្តនេះមានប្រជាជនប្រមាណ ១,៥ លាននាក់គិតត្រឹមឆ្នាំ២០១៨ ធ្វើឱ្យវាក្លាយជាខេត្តដែលមានប្រជាជនច្រើនបំផុតនៅភាគខាងត្បូងនៃប្រទេសថៃ។ ទីរួមខេត្តគឺទីក្រុងនគរស្រីធម្មរាជ ដែលស្ថិតនៅចម្ងាយប្រមាណ ៧៨០ គីឡូម៉ែត្រខាងត្បូងទីក្រុងបាងកក។ ខេត្តនេះមានកិត្តិនាមខាងវប្បធម៌ និងជាមជ្ឈមណ្ឌលពុទ្ធសាសនាដ៏សំខាន់មួយ។

ខេត្តនេះមានព្រំប្រទល់ជាប់ខេត្តសង្ខលា ខេត្តពថលុង ខេត្តត្រង ខេត្តក្របី និងខេត្តសុរ៉ាតថានី។ តំបន់នេះមានការទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរមកពីគ្រប់ទិសទីដោយសារប្រាសាទបុរាណ ឆ្នេរខ្សាច់ និងឧទ្យានជាតិដ៏ស្រស់ស្អាត។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

ប្រភព: Wikipedia

ខេត្តនគរស្រីធម្មរាជមានផ្ទៃដីប្រមាណ ៩,៩៤២ គីឡូម៉ែត្រការ៉េ យោងតាមវីគីភីឌា។ ភូមិសាស្ត្រមានលក្ខណៈចម្រុះ ដោយភាគខាងលិចជាជួរភ្នំនគរស្រីធម្មរាជ ដែលជាផ្នែកមួយនៃជួរភ្នំភាគខាងត្បូងនៃប្រទេសថៃ និងជាប្រភពទឹកសំខាន់សម្រាប់វិស័យកសិកម្ម។ តំបន់កណ្តាលជាវាលទំនាបមានជីជាតិ ឯភាគខាងកើតជាឆ្នេរសមុទ្រតាមបណ្តោយឈូងសមុទ្រថៃ ដែលសម្បូរធនធានជលផល។ ទន្លេសំខាន់ៗរួមមាន ទន្លេតាប៉េ (Tapi) និងទន្លេតូចៗជាច្រើនទៀត។

យោងតាមទិន្នន័យឆ្នាំ២០១៨ ប្រជាជនក្នុងខេត្តមានប្រមាណ ១,៥ លាននាក់។ ប្រជាជនភាគច្រើនជាជនជាតិថៃ និងនិយាយភាសាថៃ ប៉ុន្តែក៏មានសហគមន៍ជនជាតិចិន និងម៉ាឡេមួយចំនួនផងដែរ។ ពុទ្ធសាសនាជាសាសនាចម្បង ប៉ុន្តែមានប្រជាជនកាន់សាសនាឥស្លាមមួយចំនួនតូចផងដែរ។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រភព: Wikipedia

នគរស្រីធម្មរាជជាទីក្រុងមួយដែលមានអាយុកាលយូរលង់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រថៃ។ តាមកំណត់ត្រាប្រវត្តិសាស្ត្រ តំបន់នេះធ្លាប់ជាផ្នែកមួយនៃអាណាចក្រស្រីវិជ័យ (Srivijaya) ក្នុងសតវត្សរ៍ទី៧ ដល់ទី១៣។ ក្នុងសម័យនោះ កំពង់ផែនគរស្រីធម្មរាជជាចំណុចតភ្ជាប់ពាណិជ្ជកម្មដ៏សំខាន់រវាងចិន ឥណ្ឌា និងពិភពអារ៉ាប់។ ក្រោយមកវាបានក្លាយជាមជ្ឈមណ្ឌលសំខាន់មួយនៃអាណាចក្រសុខោទ័យ និងអយុធ្យា។ ឈ្មោះ «លីហ្គ័រ (Ligor)» ត្រូវបានពួកឈ្មួញជនជាតិបស្ចិមប្រើសម្រាប់សម្គាល់កំពង់ផែនេះ។

វត្តព្រះមហាធាតុវរមហាវិហារ ជាស្ថាបត្យកម្មដ៏លេចធ្លោសាងសង់នៅសតវត្សរ៍ទី១៣ និងជាកន្លែងតម្កល់ព្រះបរមសារីរិកធាតុ។ ចេតិយកណ្តាលមានកម្ពស់ប្រមាណ ៧០ ម៉ែត្រ និងហ៊ុមព័ទ្ធដោយចេតិយតូចៗជាច្រើន។ វាជានិមិត្តរូបដ៏សំខាន់នៃពុទ្ធសាសនានៅភាគខាងត្បូងនៃប្រទេសថៃ។ ការដែលព្រះពុទ្ធសាសនាថេរវាទបានផ្សព្វផ្សាយមកតំបន់នេះពីប្រទេសស្រីលង្កាតាមរយៈកំពង់ផែនេះ ក៏ជាចំណុចកត់សម្គាល់ដ៏សំខាន់មួយដែរ។

នៅសម័យទំនើប ខេត្តនេះបានរក្សាបាននូវតួនាទីជាមជ្ឈមណ្ឌលវប្បធម៌ និងសាសនា ហើយក៏ជាមូលដ្ឋានអភិរក្សសិល្បៈប្រពៃណីថៃជាច្រើនផងដែរ។

សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌

ប្រភព: Wikipedia

សេដ្ឋកិច្ចរបស់ខេត្តនគរស្រីធម្មរាជពឹងផ្អែកលើវិស័យកសិកម្ម នេសាទ និងទេសចរណ៍។ ដំណាំសំខាន់ៗរួមមាន កៅស៊ូ ដូង ប្រេងត្នោត ស្រូវ និងផ្លែឈើផ្សេងៗ។ កំពង់ផែនគរស្រីធម្មរាជដើរតួនាទីក្នុងការនាំចេញផលិតផលកសិកម្ម និងផលិតផលសមុទ្រទៅកាន់ទីផ្សារបរទេស។ ឧទ្យានជាតិខាវហ្លួង (Khao Luang) ជាកន្លែងឡើងភ្នំ និងទស្សនាទឹកធ្លាក់ដ៏ពេញនិយម ដែលទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរជាតិនិងអន្តរជាតិ។

វប្បធម៌ក្នុងតំបន់នេះសម្បូរដោយសិល្បៈប្រពៃណី ដូចជារបាំមនោរម្យ ល្ខោនស្រមោល (ណាំងតាលុង) និងសិប្បកម្មធ្វើពីប្រាក់ (nielloware) ។ ពិធីបុណ្យប្រចាំឆ្នាំដូចជា ពិធីបុណ្យហែព័ន្ធបួស (Hae Pha Khuen That) ត្រូវបានប្រារព្ធឡើងនៅវត្តព្រះមហាធាតុ និងទាក់ទាញអ្នកទេសចរយ៉ាងច្រើនកុះករ។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

ប្រភព: Wikipedia

បច្ចុប្បន្ននេះ ខេត្តនគរស្រីធម្មរាជកំពុងទទួលបានការអភិវឌ្ឍហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ អាកាសយានដ្ឋានខេត្តបានពង្រីកសេវាហោះហើរទៅកាន់ទីក្រុងសំខាន់ៗដូចជា បាងកក និងភូកេត ដែលជំរុញវិស័យទេសចរណ៍និងពាណិជ្ជកម្ម។ ជាមួយនឹងទីតាំងភូមិសាស្ត្រនៅចន្លោះសមុទ្រនិងភ្នំ ខេត្តនេះក៏កំពុងក្លាយជាគោលដៅទេសចរណ៍ដ៏ពេញនិយមសម្រាប់អ្នកដំណើរទាំងក្នុងនិងក្រៅប្រទេស។

តាមរយៈគម្រោងអភិវឌ្ឍន៍រដ្ឋាភិបាល ដូចជាការស្ថាបនាផ្លូវដែកនិងផ្លូវហាយវេថ្មី ការតភ្ជាប់ទៅកាន់តំបន់ផ្សេងទៀតនិងប្រទេសម៉ាឡេស៊ីកាន់តែងាយស្រួល ដែលជួយជំរុញពាណិជ្ជកម្មឆ្លងដែន។ សម្រាប់អ្នកអានរបស់ចង្វាក់ខ្មែរ ខេត្តនេះអាចជាគំរូនៃការអភិវឌ្ឍតំបន់ឆ្នេរដែលមានសក្តានុពល ហើយវាជាផ្នែកមួយនៃនិន្នាការសេដ្ឋកិច្ចក្នុងតំបន់អាស៊ានដែលកំពុងរីកចម្រើន។