ទិដ្ឋភាពទូទៅ

អំពើហឹង្សាសាលា គឺជាអំពើហឹង្សាដែលកើតមាននៅក្នុងបរិយាកាសសាលារៀន រវាងសិស្សនិងសិស្ស ការវាយប្រហារដោយសិស្សទៅលើបុគ្គលិកសាលា និងការវាយប្រហារដោយបុគ្គលិកសាលាទៅលើសិស្ស។ យោងតាមវិគីភីឌា អំពើហឹង្សាសាលារួមបញ្ចូលនូវអំពើហឹង្សាលើរាងកាយ ដូចជាការវាយតប់គ្នារវាងសិស្ស និងការដាក់ទណ្ឌកម្មលើរាងកាយ អំពើហឹង្សាផ្លូវចិត្ត ដូចជាការប្រើពាក្យសម្ដីបំពាន និងអំពើហឹង្សាផ្លូវភេទ រួមទាំងការរំលោភ និងការបៀតបៀនផ្លូវភេទ។ វាក៏រួមមានទម្រង់ផ្សេងៗនៃការបៀតបៀន និងការនាំយកអាវុធចូលសាលារៀនផងដែរ។ លើសពីនេះ ក្នុងយុគសម័យឌីជីថល អំពើហឹង្សាសាលាក៏អាចកើតមានតាមរយៈប្រព័ន្ធអនឡាញ ដូចជាការបៀតបៀនតាមបណ្ដាញសង្គមជាដើម។

ជាទូទៅ ជនល្មើសនៃអំពើហឹង្សាសាលាមានអំណាចខាងរាងកាយ សង្គម ឬផ្លូវចិត្តច្រើនជាងជនរងគ្រោះ។ តាមការរាយការណ៍របស់វិគីភីឌា បញ្ហានេះត្រូវបានទទួលស្គាល់យ៉ាងទូលំទូលាយថាជាបញ្ហាសង្គមដ៏ធ្ងន់ធ្ងរមួយនៅក្នុងប្រទេសជាច្រើន ជាពិសេសនៅទីដែលមានការប្រើប្រាស់អាវុធដូចជាកាំភ្លើង ឬកាំបិត។

ប្រភេទនៃអំពើហឹង្សា

អំពើហឹង្សាសាលាអាចបែងចែកជាប្រភេទជាច្រើន៖

• អំពើហឹង្សាលើរាងកាយ រួមមានការវាយតប់ ការទាត់ធាក់ ការដាក់ទណ្ឌកម្មដោយប្រើកម្លាំង និងការប្រើអាវុធ។
• អំពើហឹង្សាផ្លូវចិត្ត ដូចជាការប្រមាថ ការបន្តុះបង្អាប់ ការគំរាម និងការបំភិតបំភ័យ ដែលអាចបណ្តាលឲ្យមានរបួសផ្លូវចិត្តរយៈពេលវែង។
• អំពើហឹង្សាផ្លូវភេទ រួមបញ្ចូលការរំលោភ ការបៀតបៀនផ្លូវភេទ ការប៉ះពាល់ដោយគ្មានការព្រមព្រៀង និងការបញ្ជូនរូបភាពឬសារអាសអាភាស។
• ការបៀតបៀន (Bullying) គឺជាទម្រង់មួយដែលកើតមានជាបន្តបន្ទាប់ និងមានអតុល្យភាពអំណាចរវាងភាគី។
• ការនាំអាវុធចូលសាលា ជាប្រភេទមួយដែលបង្កហានិភ័យខ្ពស់ និងជាបញ្ហាធំនៅតាមប្រទេសមួយចំនួន។

យោងតាមវិគីភីឌា ជនល្មើសជារឿយៗមានអំណាចខាងរាងកាយ សង្គម ឬផ្លូវចិត្តច្រើនជាងជនរងគ្រោះ ដែលធ្វើឲ្យជនរងគ្រោះពិបាកការពារខ្លួន។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ការយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះអំពើហឹង្សាសាលាជាបញ្ហាសង្គមមួយ បានកើនឡើងជាលំដាប់ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានទសវត្សរ៍ចុងក្រោយនេះ ជាពិសេសនៅក្នុងបណ្ដាប្រទេសលោកខាងលិច។ កាលពីអតីតកាល អំពើហឹង្សាមួយចំនួនដូចជាការដាក់ទណ្ឌកម្មលើរាងកាយដោយគ្រូ ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាផ្នែកធម្មតានៃវិន័យសាលា។ ប៉ុន្តែជាមួយនឹងការរីកចម្រើននៃការស្រាវជ្រាវ និងការផ្សព្វផ្សាយព័ត៌មាន ការយល់ឃើញរបស់សាធារណជនបានផ្លាស់ប្តូរ។ តាមវិគីភីឌា បញ្ហានេះត្រូវបានគេទទួលស្គាល់ថាជាបញ្ហាសង្គមដ៏ធ្ងន់ធ្ងរក្នុងប៉ុន្មានទសវត្សរ៍ចុងក្រោយនេះ។

ក្នុងសម័យបច្ចុប្បន្ន ទម្រង់ថ្មីនៃអំពើហឹង្សាបានលេចឡើង ដូចជាការបៀតបៀនតាមអ៊ីនធឺណិត ដែលអនុញ្ញាតឲ្យជនល្មើសអាចវាយប្រហារជនរងគ្រោះបានគ្រប់ពេលវេលា។ ប្រទេសជាច្រើនបានឆ្លើយតបដោយការដាក់ចេញច្បាប់ និងគោលនយោបាយការពារ។

ផលប៉ះពាល់ និងកត្តាហានិភ័យ

អំពើហឹង្សាសាលាបណ្ដាលឲ្យមានផលប៉ះពាល់ធ្ងន់ធ្ងរដល់សុខភាពផ្លូវចិត្តរបស់សិស្ស រួមមានជំងឺថប់បារម្ភ ជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត និងការបាត់បង់ទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯង។ វាក៏នាំឲ្យមានការធ្លាក់ចុះនៃលទ្ធផលសិក្សា និងអាចបណ្ដាលឲ្យសិស្សឈប់រៀនទៀតផង។ ចំពោះសាលារៀនវិញ អំពើហឹង្សាបង្កើតបរិយាកាសមិនមានសុវត្ថិភាព និងកាត់បន្ថយគុណភាពនៃការអប់រំ។

កត្តាហានិភ័យសំខាន់មួយ គឺអតុល្យភាពអំណាចរវាងសិស្ស (ដូចរៀបរាប់ក្នុងវិគីភីឌា) ដែលធ្វើឲ្យជនរងគ្រោះគ្មានសមត្ថភាពទប់ទល់។ កត្តាផ្សេងទៀតរួមមាន កង្វះការគ្រប់គ្រងរបស់សាលា កង្វះការអប់រំអំពីអត្មាករណ៍ និងឥទ្ធិពលពីអំពើហឹង្សាក្នុងគ្រួសារឬសង្គម។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

ប្រភព: Wikipedia

អំពើហឹង្សាសាលានៅតែជាបញ្ហាប្រឈមដ៏សំខាន់នៅទូទាំងពិភពលោក។ យោងតាមវិគីភីឌា វាត្រូវបានគេមើលឃើញថាជាបញ្ហាសង្គមធ្ងន់ធ្ងរ ជាពិសេសនៅពេលមានការប្រើអាវុធ។ ដើម្បីទប់ស្កាត់ សាលារៀនជាច្រើនបានអនុវត្តវិធានការដូចជាការដំឡើងកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាព ការបង្កើតកម្មវិធីផ្សព្វផ្សាយប្រឆាំងការបៀតបៀន និងការបណ្តុះបណ្តាលគ្រូអំពីការដោះស្រាយជម្លោះ។ រដ្ឋាភិបាលក៏បានដាក់ចេញគោលនយោបាយ និងច្បាប់ដើម្បីការពារសិទ្ធិសិស្ស និងបង្កើនសុវត្ថិភាពក្នុងសាលា។

ក្នុងយុគសម័យបច្ចុប្បន្ន ដោយមានការរីកចម្រើននៃបច្ចេកវិទ្យា អំពើហឹង្សាសាលាកាន់តែមានភាពស្មុគស្មាញ ដូចជាការបៀតបៀនតាមអនឡាញ ដែលតម្រូវឲ្យមានកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងបន្ថែមពីគ្រប់ភាគីពាក់ព័ន្ធ។ បញ្ហានេះនៅតែជាការផ្ដោតសំខាន់របស់អ្នកធ្វើគោលនយោបាយ មាតាបិតា និងសហគមន៍។