ទិដ្ឋភាពទូទៅ

ប្រភព: Wikipedia

ការជិះទឹករលក គឺជាកីឡាទឹកលើផ្ទៃដែលអ្នកជិះ (អ្នកសឺហ្វ) ប្រើប្រាស់ក្តារជិះ ដើម្បីជិះលើផែ្នកខាងមុខនៃរលកទឹកដែលកំពុងរំកិល ដែលជាធម្មតានាំអ្នកជិះឆ្ពោះទៅកាន់ឆ្នេរ។ តាមការរាយការណ៍របស់វិគីភីឌា (Wikipedia) រលកដែលស័ក្តិសមសម្រាប់ការជិះទឹករលក ត្រូវបានរកឃើញជាសំខាន់នៅតាមឆ្នេរសមុទ្រ ប៉ុន្តែក៏អាចមានជារលកឈរនៅកណ្តាលមហាសមុទ្រ ក្នុងបឹង ក្នុងទន្លេជាទម្រង់នៃរលកទឹកជោរ (tidal bore) ឬក្នុងអាងរលកសិប្បនិម្មិត (wave pools) ផងដែរ។ កីឡានេះរួមបញ្ចូលទាំងការកម្សាន្ត និងការប្រកួតប្រជែង ហើយមានអ្នកចូលរួមជាច្រើននៅទូទាំងពិភពលោក។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

ប្រភព: Wikipedia

ការជិះទឹករលកគឺពឹងផ្អែកយ៉ាងខ្លាំងទៅលើភូមិសាស្ត្រនៃតំបន់ឆ្នេរ។ តាម Wikipedia ឆ្នេរខ្សាច់ ថ្មប៉ប្រះទឹក និងចំណុចដែលបង្កើតរលក (point breaks) គឺជាកន្លែងដែលពេញនិយម។ កន្លែងល្បីៗសម្រាប់ការជិះទឹករលករួមមាន ឆ្នេរខាងជើងនៃកោះអូអាហ៊ូ (North Shore of Oahu) នៅរដ្ឋហាវ៉ៃ (ដែលមានកន្លែងដូចជា Pipeline និង Sunset) ឆ្នេរ Mavericks នៅរដ្ឋកាលីហ្វូញ៉ា សហរដ្ឋអាមេរិក ឆ្នេរ Bondi នៅទីក្រុងស៊ីដនី ប្រទេសអូស្ត្រាលី និងឆ្នេរ Nazaré នៅប្រទេសព័រទុយហ្គាល់ ដែលល្បីដោយសាររលកធំៗ។ អ្នកជិះទឹករលកមកពីគ្រប់មជ្ឈដ្ឋាន និងវ័យ បង្កើតបានជាសហគមន៍អន្តរជាតិមួយ។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រភព: Wikipedia

តាមការរាយការណ៍របស់វិគីភីឌា និងរូបភាពដែលមានប្រភពពីគេហទំព័រនេះ ការជិះទឹករលកមានប្រវត្តិជាច្រើនសតវត្សរ៍។ ភស្តុតាងដំបូងបំផុតនៃការប្រើប្រាស់រលកសម្រាប់ការដឹកជញ្ជូន ត្រូវបានរកឃើញនៅឆ្នេរ Huanchaco ប្រទេសប៉េរូ ដែលអ្នកនេសាទបានប្រើប្រាស់ទូកតូចធ្វើពីដើមត្រែង (caballitos de totora) អស់រយៈពេលជាង ៣០០០ ឆ្នាំមកហើយ ដើម្បីជិះរលកត្រឡប់ទៅកាន់ឆ្នេរវិញ។ នៅតំបន់ប៉ូលីនេស៊ី ជាពិសេសនៅកោះហាវ៉ៃ ការជិះទឹករលកគឺជាផ្នែកមួយនៃវប្បធម៌ប្រជាជនកោះ ដោយមានអ្នកជិះគ្រប់វ័យ និងគ្រប់ឋានៈ។ រូបគំនូរពីឆ្នាំ១៨៥៨ ដែលបង្ហាញពី "ការជិះរលក" (surf-riding) នៅកោះហាវ៉ៃ គឺជាភស្តុតាងដ៏សំខាន់មួយដែលកត់ត្រាទុកដោយជនជាតិអឺរ៉ុប។ នៅសតវត្សទី២០ ការជិះទឹករលកបានរីករាលដាលទៅកាន់តំបន់ផ្សេងៗនៃពិភពលោក ហើយបច្ចេកវិទ្យាក្តារជិះក៏មានការអភិវឌ្ឍ ដូចបានបង្ហាញដោយរូបថតក្តារជិះជាច្រើនប្រភេទនៅសារមន្ទី Cocoa Beach Surf Museum។

សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌

ប្រភព: Wikipedia

ឧស្សាហកម្មជិះទឹករលកមានការរីកចម្រើនឥតឈប់ឈរ។ តាមវិគីភីឌា ទីផ្សាររួមមានការផលិតក្តារជិះ ដែលមានភាពចម្រុះចាប់ពីក្តារឈើបុរាណរហូតដល់ក្តារទំនើបដែលឃើញនៅក្នុងសារមន្ទីរ Cocoa Beach Surf Museum សម្លៀកបំពាក់ និងឧបករណ៍ផ្សេងៗដូចជាក្រមួន (surf wax) និងខ្សែចងជើង (leash) ជាដើម។ ការប្រកួតប្រជែងដូចជា Mavericks Surf Contest នៅរដ្ឋកាលីហ្វូញ៉ា និងការប្រកួតនៅ Pipeline ហាវ៉ៃ បានក្លាយជាព្រឹត្តិការណ៍កីឡាធំៗដែលទាក់ទាញអ្នកឧបត្ថម្ភធំៗ និងអ្នកទស្សនារាប់ពាន់នាក់។ វប្បធម៌សឺហ្វក៏មានលក្ខណៈពិសេសដែរ ដោយមានភាសាសញ្ញាដូចជា Shaka sign និងរបៀបរស់នៅដែលសង្កត់ធ្ងន់លើសេរីភាព និងការគោរពមហាសមុទ្រ។ សាលាបណ្តុះបណ្តាលជិះទឹករលក (surf schools) មាននៅតាមឆ្នេរជាច្រើន ដូចបានបង្ហាញក្នុងរូបថតនៅឆ្នេរ Durban អាហ្វ្រិកខាងត្បូង និងឆ្នេរ Currumbin អូស្ត្រាលី ដែលជួយបង្កើនចំណូលទេសចរណ៍ក្នុងស្រុក។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

ប្រភព: Wikipedia

បច្ចុប្បន្ន ការជិះទឹករលកកំពុងប្រឈមមុខជាមួយការអភិវឌ្ឍថ្មីៗ។ តាមវិគីភីឌា ការបង្កើតអាងរលកសិប្បនិម្មិត (wave pools) បានធ្វើឱ្យកីឡានេះអាចចូលទៅដល់ទីក្រុង និងតំបន់ដែលគ្មានសមុទ្រ ដូចបានឃើញនៅ Southern California។ ការជិះរលកធំៗ (big wave surfing) នៅកន្លែងដូចជា Nazaré ប្រទេសព័រទុយហ្គាល់ បានទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍ជាសកល។ ការយកចិត្តទុកដាក់លើសុវត្ថិភាពក៏កំពុងកើនឡើងដែរ៖ សញ្ញាព្រមានអំពីចរន្តទឹកកន្ត្រាក់ (rip currents) និងការប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ការពារត្រចៀក (ear plugs) ត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយដើម្បីកាត់បន្ថយគ្រោះថ្នាក់។