ទិដ្ឋភាពទូទៅ

ការសង្គ្រោះក្នុងរូងក្រោមដី គឺជាប្រតិបត្តិការអាសន្នដែលផ្តោតលើការជួយមនុស្សដែលជាប់ក្នុងរូងភ្នំ ផ្លូវរូងក្រោមដី អណ្តូងរ៉ែ ឬគម្រោងសាងសង់ក្រោមដី។ តាមសេចក្តីពិពណ៌នារបស់វិគីភីឌា បញ្ហាចម្បងក្នុងប្រតិបត្តិការទាំងនេះរួមមានអគ្គិភ័យ ការរលំជញ្ជាំង ទឹកជន់លិច ឧស្ម័នពុល និងកង្វះអុកស៊ីសែន។ កត្តាទាំងនេះធ្វើឱ្យការចូលទៅជួយសង្គ្រោះមានភាពស្មុគស្មាញ និងគ្រោះថ្នាក់ខ្ពស់ ដោយតម្រូវឱ្យមានជំនាញពិសេស និងការសម្របសម្រួលយ៉ាងជាក់លាក់។

តាមរបាយការណ៍របស់ BBC ករណីល្បីល្បាញពីរដែលធ្វើឱ្យពិភពលោកចាប់អារម្មណ៍លើប្រធានបទនេះ គឺការជួយសង្គ្រោះក្មេងបាល់ទាត់នៅរូងភ្នំថាំហ្លួង (Tham Luang) ប្រទេសថៃ ក្នុងឆ្នាំ២០១៨ និងការជួយសង្គ្រោះកម្មករជាប់ក្នុងផ្លូវរូងក្រោមដីស៊ីលគីរ៉ា (Silkyara) ប្រទេសឥណ្ឌា ក្នុងឆ្នាំ២០២៣។ ករណីទាំងពីរបង្ហាញពីតម្រូវការជំនាញបច្ចេកទេសខ្ពស់ និងកិច្ចសហការអន្តរជាតិ ដែលជាមេរៀនសំខាន់សម្រាប់អ្នកគ្រប់គ្រងគ្រោះមហន្តរាយនៅទូទាំងពិភពលោក។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

តាមវិគីភីឌា ផ្លូវរូងក្រោមដីត្រូវបានសាងសង់នៅកន្លែងដែលលក្ខខណ្ឌភូមិសាស្ត្រតម្រូវ ដូចជាតំបន់ភ្នំ ជ្រលងភ្នំ ឬតំបន់ទីក្រុងក្រាស់។ ឧទាហរណ៍ ផ្លូវរថភ្លើងក្រោមភ្នំហិម៉ាឡៃ ប្រព័ន្ធមេត្រូក្រោមទីក្រុង និងរូងភ្នំថ្មកំបោរនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍ សុទ្ធតែជាតំបន់ដែលអាចមានហានិភ័យនៃការជាប់គាំង ឬគ្រោះថ្នាក់។ អ្នកចូលរួមក្នុងការសង្គ្រោះមានច្រើនប្រភេទ ដូចជា ក្រុមអ្នកពន្លត់អគ្គិភ័យ ក្រុមសង្គ្រោះអណ្តូងរ៉ែ អ្នកមុជទឹកក្នុងរូងភ្នំ វិស្វករសំណង់ និងបុគ្គលិកពេទ្យ។

BBC បានរាយការណ៍ថា នៅក្នុងករណីថាំហ្លួង កងកម្លាំងពិសេសកងទ័ពជើងទឹកថៃ អ្នកមុជទឹកជំនាញមកពីចក្រភពអង់គ្លេស និងអូស្ត្រាលី ព្រមទាំងអ្នកជំនាញមកពីប្រទេសជាច្រើនទៀត បានរួមកម្លាំងគ្នាក្នុងប្រតិបត្តិការនេះ។ ការជួបជុំគ្នានៃមនុស្សពីតំបន់ផ្សេងៗបង្ហាញថាការសង្គ្រោះក្នុងរូងក្រោមដីមិនមែនជាការងាររបស់បុគ្គលតែម្នាក់ ឬប្រទេសតែមួយនោះទេ ប៉ុន្តែត្រូវការចំណេះដឹង និងឧបករណ៍រួមគ្នា។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

តាមវិគីភីឌា ប្រវត្តិនៃការសង្គ្រោះក្នុងរូងក្រោមដីមានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយនឹងឧស្សាហកម្មរ៉ែ ដែលបានបង្កើតក្រុមសង្គ្រោះអណ្តូងរ៉ែដំបូងគេបង្អស់។ គ្រោះមហន្តរាយរ៉ែនៅអឺរ៉ុប និងសហរដ្ឋអាមេរិកក្នុងសតវត្សទី១៩ និងទី២០ បានជំរុញឱ្យមានការអភិវឌ្ឍឧបករណ៍ដកដង្ហើម និងបច្ចេកទេសជម្លៀសមនុស្សចេញពីកន្លែងបិទជិត។ អ្នកសង្គ្រោះត្រូវបានបង្វឹកបង្ហាត់យ៉ាងតឹងរ៉ឹង ដើម្បីធ្វើការក្នុងលក្ខខណ្ឌងងឹត សើម និងមានឧស្ម័នគ្រោះថ្នាក់។

នៅថ្ងៃទី២៣ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០១៨ កីឡាករបាល់ទាត់យុវជន១២នាក់ និងគ្រូបង្វឹកម្នាក់ បានចូលទៅក្នុងរូងភ្នំថាំហ្លួង នៅខេត្តឈៀងរ៉ាយ ប្រទេសថៃ ហើយត្រូវបានទឹកជន់លិចឃាត់ទុកនៅខាងក្នុង។ BBC បានរាយការណ៍ថា ក្រុមនេះត្រូវបានរកឃើញនៅថ្ងៃទី២ ខែកក្កដា ដោយអ្នកមុជទឹកជំនាញ ហើយការជម្លៀសជាបន្តបន្ទាប់បានធ្វើឡើងពីថ្ងៃទី៨ ដល់ថ្ងៃទី១០ ខែកក្កដា។ ក្នុងអំឡុងពេលប្រតិបត្តិការ ទាហានថៃម្នាក់បានបាត់បង់ជីវិតនៅពេលដាក់បំពង់អុកស៊ីសែនក្នុងរូងភ្នំ ដែលបង្ហាញពីគ្រោះថ្នាក់ពិតប្រាកដនៃការងារនេះ។

នៅខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២៣ ផ្លូវរូងក្រោមដីមួយនៅរដ្ឋ Uttarakhand ប្រទេសឥណ្ឌា បានរលំ បណ្តាលឱ្យកម្មករ៤១នាក់ជាប់នៅខាងក្នុង។ Reuters បានរាយការណ៍ថា ក្រុមអ្នកជួយសង្គ្រោះបានប្រើវិធីជីកដោយដៃហៅថា "rat-hole mining" ដើម្បីទៅដល់កម្មករ ហើយបានយកពួកគេចេញមកវិញដោយជោគជ័យក្រោយរយៈពេល១៧ថ្ងៃ។ ករណីនេះបានធ្វើឱ្យមានការពិនិត្យឡើងវិញលើស្តង់ដារសុវត្ថិភាព និងការគ្រប់គ្រងគម្រោងសាងសង់នៅឥណ្ឌា។

សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌

ការសង្គ្រោះក្នុងរូងក្រោមដីជារឿយៗតម្រូវឱ្យមានធនធានសេដ្ឋកិច្ចធំ រួមមានឧបករណ៍ឯកទេស ម៉ាស៊ីនបូមទឹក អ្នកជំនាញបរទេស និងការគ្រប់គ្រងពេលវេលាយូរ។ តាមវិគីភីឌា ករណីថាំហ្លួងបានទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍ពីសាធារណៈជនទូទាំងពិភពលោក ហើយក្រោយមកត្រូវបានកែច្នៃជាខ្សែភាពយន្តឯកសារ និងសៀវភៅជាច្រើន។ ខាងផ្នែកវប្បធម៌ ការជួយសង្គ្រោះបែបនេះបង្ហាញពីស្មារតីសាមគ្គី និងកិច្ចសហការឆ្លងប្រទេស ដែលជារឿងដែលសាធារណៈជនតែងតែចងចាំយូរអង្វែង។

ទោះជាយ៉ាងណា អ្នកវិភាគមួយចំនួនបានកត់សម្គាល់ថា ការចំណាយលើប្រតិបត្តិការសង្គ្រោះធំៗអាចជាបន្ទុកហិរញ្ញវត្ថុ ប៉ុន្តែវាក៏ជាការវិនិយោគលើជីវិតមនុស្ស និងទំនុកចិត្តសាធារណៈផងដែរ។ មេរៀនពីករណីទាំងពីរបានធ្វើឱ្យរដ្ឋាភិបាល និងក្រុមហ៊ុនសាងសង់យកចិត្តទុកដាក់ខ្ពស់លើការបណ្តុះបណ្តាល និងការរៀបចំផែនការសង្គ្រោះបន្ទាន់ ដែលជាការអភិវឌ្ឍវប្បធម៌សុវត្ថិភាពក្នុងវិស័យសំណង់។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

សម្រាប់អ្នកអាន KhmerPulse ប្រធានបទនេះពាក់ព័ន្ធនឹងសុវត្ថិភាពគម្រោងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធក្នុងតំបន់អាស៊ាន។ បណ្តាប្រទេសក្នុងតំបន់កំពុងអភិវឌ្ឍផ្លូវរថភ្លើង ផ្លូវរូងក្រោមដី និងគម្រោងថាមពលវារីអគ្គិសនី ដែលអាចប្រឈមនឹងគ្រោះថ្នាក់ស្រដៀងគ្នានេះ។ តាមរបាយការណ៍របស់ BBC អំពីឧប្បត្តិហេតុស៊ីលគីរ៉ា ស្តង់ដារសុវត្ថិភាព និងការត្រួតពិនិត្យគុណភាពសាងសង់ គឺជាមេរៀនសំខាន់សម្រាប់គ្រប់ប្រទេស រួមទាំងកម្ពុជាដែលកំពុងពង្រីកហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធដឹកជញ្ជូន។

លើសពីនេះ ការប្រែប្រួលអាកាសធាតុដែលធ្វើឱ្យភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំង និងទឹកជន់លិចកាន់តែញឹកញាប់ បានបង្កើនហានិភ័យនៃឧប្បត្តិហេតុក្នុងរូងភ្នំ និងផ្លូវរូងក្រោមដី។ ករណីថាំហ្លួង និងស៊ីលគីរ៉ា នៅតែជាគំរូនៃការត្រៀមលក្ខណៈ ការសម្របសម្រួល និងការតស៊ូដែលអ្នកគ្រប់គ្រង និងសាធារណៈជនគួរសិក្សា ជាពិសេសនៅពេលដែលតំបន់អាស៊ានបន្តកសាងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធថ្មីៗ។