ទិដ្ឋភាពទូទៅ

ប្រភព: Wikipedia

យោងតាមវិគីភីឌា (Wikipedia) គោលនយោបាយទិដ្ឋាការរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក គឺជាសំណុំច្បាប់ដែលគ្រប់គ្រងការចូល និងការស្នាក់នៅរបស់ជនបរទេសក្នុងទឹកដីអាមេរិក។ ជនបរទេសដែលចង់ចូលសហរដ្ឋអាមេរិក ត្រូវតែទទួលបានទិដ្ឋាការពីស្ថានទូត ឬកុងស៊ុលអាមេរិកមួយនៅក្រៅប្រទេស លើកលែងតែពួកគេជាពលរដ្ឋនៃប្រទេសដែលស្ថិតក្នុងកម្មវិធីលើកលែងទិដ្ឋាការ (Visa Waiver Program)។ ប្រព័ន្ធនេះរួមមានទិដ្ឋាការពីរប្រភេទធំៗ គឺមិនមែនអន្តោប្រវេសន៍ (ឧ. B-1 ពាណិជ្ជកម្ម, B-2 ទេសចរណ៍, F-1 និស្សិត) និងអន្តោប្រវេសន៍ (សម្រាប់ការងារ និងស្នាក់នៅអចិន្ត្រៃយ៍) ដែលគ្រប់គ្រងដោយក្រសួងការបរទេស និងក្រសួងសន្តិសុខមាតុភូមិ។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

ប្រភព: Wikipedia

វិគីភីឌាបានបង្ហាញទិន្នន័យពីឆ្នាំ២០១៧ ដែលបញ្ជាក់ពីការចែកចាយភូមិសាស្ត្រនៃអ្នកចូលសហរដ្ឋអាមេរិកសម្រាប់គោលបំណងទេសចរណ៍ និងអាជីវកម្ម។ ប្រទេសដែលមានចំនួនច្រើនជាងគេរួមមាន ចក្រភពអង់គ្លេស ជប៉ុន កូរ៉េខាងត្បូង និងម៉ិកស៊ិក ដែលមានអ្នកចូលជាង ២ លាននាក់នីមួយៗ។ ផ្ទុយទៅវិញ ប្រទេសនៅទ្វីបអាហ្វ្រិក និងអាស៊ីខ្លះមានចំនួនតិចជាង ១៥ ពាន់នាក់។ សម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជា ពលរដ្ឋខ្មែរត្រូវដាក់ពាក្យសុំទិដ្ឋាការតាមរយៈស្ថានទូតអាមេរិកនៅរាជធានីភ្នំពេញ ហើយមិនមានសិទ្ធិចូលរួមក្នុងកម្មវិធីលើកលែងទិដ្ឋាការឡើយ។ ប្រទេសអភិវឌ្ឍន៍ជាច្រើនដូចជា បារាំង អាល្លឺម៉ង់ និងអូស្ត្រាលី គឺជាសមាជិកនៃកម្មវិធីនេះ ដែលអនុញ្ញាតឲ្យពលរដ្ឋគេធ្វើដំណើរដោយគ្មានទិដ្ឋាការសម្រាប់ការស្នាក់នៅរហូតដល់ ៩០ ថ្ងៃ។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រភព: Wikipedia

យោងតាមវិគីភីឌា ប្រវត្តិនៃគោលនយោបាយទិដ្ឋាការអាមេរិក មានការវិវត្តតាំងពីដើមសតវត្សរ៍ទី២០។ ច្បាប់អន្តោប្រវេសន៍និងសញ្ជាតិឆ្នាំ១៩៥២ បានដាក់ចេញប្រព័ន្ធទិដ្ឋាការដែលមានរចនាសម្ព័ន្ធ ដើម្បីគ្រប់គ្រងលំហូរភ្ញៀវទេសចរ និងអន្តោប្រវេសន៍។ ក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមត្រជាក់ ការគ្រប់គ្រងត្រូវបានពង្រឹងបន្ថែម ដើម្បីទប់ស្កាត់ការជ្រៀតចូលពីប្រទេសប្រកួតប្រជែង។

កម្មវិធីលើកលែងទិដ្ឋាការ (Visa Waiver Program) ត្រូវបានដាក់ឱ្យដំណើរការជាគម្រោងសាកល្បងនៅឆ្នាំ១៩៨៦ ហើយក្លាយជាអចិន្ត្រៃយ៍នៅឆ្នាំ២០០០ ដើម្បីសម្រួលដល់ការធ្វើដំណើរពីសម្ព័ន្ធមិត្ត។ ក្រោយព្រឹត្តិការណ៍ ១១ កញ្ញា ២០០១ សហរដ្ឋអាមេរិកបានពង្រឹងសន្តិសុខដោយបង្កើតក្រសួងសន្តិសុខមាតុភូមិ និងតម្រូវឲ្យអ្នកដាក់ពាក្យផ្តល់ទិន្នន័យជីវមាត្រ។ នៅឆ្នាំ២០០៨ ប្រព័ន្ធ ESTA ត្រូវបានដាក់ឱ្យប្រើប្រាស់សម្រាប់អ្នកធ្វើដំណើរក្នុងកម្មវិធីលើកលែង។ នាសម័យប្រធានាធិបតីដូណាល់ ត្រាំ ការបញ្ជាហាមឃាត់ការចូលមកពីប្រទេសខ្លះ បានក្លាយជាចំណុចចម្រូងចម្រាស មុនពេលត្រូវបានកែសម្រួលដោយរដ្ឋបាលជាបន្តបន្ទាប់។

សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌

ប្រភព: Wikipedia

គោលនយោបាយទិដ្ឋាការមានឥទ្ធិពលធំទៅលើសេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌របស់សហរដ្ឋអាមេរិក។ យោងតាមវិគីភីឌា ទិដ្ឋាការ B-1/B-2 នាំមកនូវចំណូលយ៉ាងច្រើនពីវិស័យទេសចរណ៍ និងការប្រជុំពាណិជ្ជកម្ម ខណៈទិដ្ឋាការនិស្សិត F-1 អនុញ្ញាតឲ្យសិស្សរាប់សែននាក់មកពីទូទាំងពិភពលោកសិក្សានៅអាមេរិក ដែលរួមចំណែកដល់ការស្រាវជ្រាវ និងការផ្សព្វផ្សាយវប្បធម៌។ កម្មវិធីលើកលែងទិដ្ឋាការក៏ជួយជំរុញទំនាក់ទំនងពាណិជ្ជកម្មរវាងប្រទេសសមាជិកផងដែរ។

ផ្ទុយទៅវិញ ការរឹតបន្តឹងនិងការបដិសេធទិដ្ឋាការអាចរារាំងការផ្លាស់ប្តូរសិល្បៈ និងការសហការវប្បធម៌ ជាពិសេសសម្រាប់ប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍ដូចជាកម្ពុជា។ ពលរដ្ឋខ្មែរជាច្រើនប្រឈមនឹងដំណើរការដាក់ពាក្យស្មុគស្មាញ និងចំណាយពេលយូរ ដែលជារបាំងសេដ្ឋកិច្ច និងកម្រិតឱកាសសិក្សានៅបរទេស។ តែទន្ទឹមគ្នានេះ សហគមន៍ខ្មែរនៅសហរដ្ឋអាមេរិកបានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការថែរក្សា និងផ្សព្វផ្សាយវប្បធម៌ខ្មែរ តាមរយៈកម្មវិធីពិព័រណ៍ របាំ និងបុណ្យប្រពៃណី។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

ប្រភព: Wikipedia

គោលនយោបាយទិដ្ឋាការអាមេរិកនៅតែជាប្រធានបទដែលមានការចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំង ដោយសារការផ្លាស់ប្តូរថ្មីៗ និងផលប៉ះពាល់ទៅលើប្រជាជនកម្ពុជា។ តាមវិគីភីឌា អត្រាបដិសេធទិដ្ឋាការប្រែប្រួលតាមប្រទេស និងឆ្នាំ ហើយកម្ពុជាធ្លាប់ជួបប្រទះអត្រាបដិសេធខ្ពស់ក្នុងចំណោមប្រទេសអាស៊ាន។ នេះធ្វើឲ្យអ្នកមានគ្រួសារនៅអាមេរិកព្រួយបារម្ភ ព្រោះពួកគេពឹងផ្អែកលើទិដ្ឋាការដើម្បីជួបជុំសាជាថ្មី។

វិបត្តិកូវីដ-១៩ បានធ្វើឲ្យសេវាទិដ្ឋាការនៅភ្នំពេញ និងទូទាំងពិភពលោកត្រូវផ្អាកជាបណ្តោះអាសន្ន ហើយទោះបីសេវាកម្មបានបន្តឡើងវិញ ការពន្យាពេល និងកង្វះកាលវិភាគណាត់ជួបនៅតែជាបញ្ហា។ ក្រៅពីនេះ ការពិភាក្សាអំពីកំណែទម្រង់អន្តោប្រវេសន៍នៅសភាអាមេរិក ដូចជាសំណើពង្រីកកម្មវិធីលើកលែងទិដ្ឋាការ ឬការកែប្រែច្បាប់សម្រាប់និស្សិតអន្តរជាតិ អាចជះឥទ្ធិពលដោយផ្ទាល់ដល់ឱកាសរបស់ពលរដ្ឋខ្មែរ។ ដូច្នេះ ការតាមដានព័ត៌មានទាក់ទងនឹងគោលនយោបាយនេះ គឺមានសារៈសំខាន់សម្រាប់អ្នកដែលមានគម្រោងធ្វើដំណើរ ឬអន្តោប្រវេសន៍ទៅសហរដ្ឋអាមេរិក។