ទិវាជ័យជំនះ (៩ ឧសភា)

ទិដ្ឋភាពទូទៅ

ប្រភព: Wikipedia

តាមសព្វវចនាធិប្បាយ Wikipedia ទិវាជ័យជំនះ (៩ ឧសភា) គឺជាថ្ងៃបុណ្យជាតិដ៏សំខាន់ដែលរំឭកដល់ការទទួលជ័យជំនះរបស់សហភាពសូវៀតលើណាស៊ីអាល្លឺម៉ង់នៅឆ្នាំ ១៩៤៥ ដែលជាព្រឹត្តិការណ៍បញ្ចប់សង្គ្រាមស្នេហាជាតិដ៏ធំ (ផ្នែកមួយនៃសង្គ្រាមលោកលើកទី ២)។ ការប្រារព្ធទិវានេះបានចាប់ផ្តើមនៅក្នុងសាធារណរដ្ឋទាំង ១៥ នៃសហភាពសូវៀត បន្ទាប់ពីការចុះហត្ថលេខាលើឧបករណ៍ចាប់ព្រាបនៅថ្ងៃទី ៨ ឧសភា និងការប្រកាសជាផ្លូវការនៅថ្ងៃទី ៩ ឧសភា។ ទោះបីជាការប្រារព្ធបានកើតមានតាំងពីឆ្នាំ ១៩៤៥ មកម៉្លេះ ក៏ថ្ងៃឈប់សម្រាកនេះទើបតែក្លាយជាថ្ងៃមិនធ្វើការនៅឆ្នាំ ១៩៦៥។ ព្រឹត្តិការណ៍សំខាន់ៗនៅថ្ងៃនេះរួមមានព្យុហយាត្រាយោធានៅមហាវាលក្រហម ក្រុងមូស្គូ និងការដាក់កម្រងផ្កានៅវិមានអនុស្សាវរីយ៍យុទ្ធជន។ រូបភាពពីឆ្នាំ ២០០៥ បង្ហាញពីទ្រង់ទ្រាយដ៏ធំនៃព្យុហយាត្រាបែបនេះ។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

ប្រភព: Wikipedia

ទិវាជ័យជំនះមានការប្រារព្ធយ៉ាងទូលំទូលាយនៅទូទាំងបណ្តាប្រទេសដែលធ្លាប់ជាសាធារណរដ្ឋនៃសហភាពសូវៀត ដូចជារុស្ស៊ី បេឡារុស អាមេនី កាហ្សាក់ស្ថាន និងម៉ុលដាវី ជាដើម។ នៅតាមទីក្រុងធំៗ ប្រជាជនរាប់លាននាក់បានចូលរួមក្នុងកម្មវិធីផ្លូវការ និងប្រពៃណី ដែលគួរឱ្យកត់សម្គាល់ជាងគេគឺ "កងវរសេនាធំអមតៈ" (Immortal Regiment)។ យោងតាមរូបភាពពី Wikipedia មនុស្សគ្រប់វ័យនៅសាំងពីទ័របឺគ បានដើរព្យែក្បួនតាមដងផ្លូវដោយកាន់រូបថតសាច់ញាតិដែលបានពលីក្នុងសង្គ្រាមស្នេហាជាតិដ៏ធំ — ជាបាតុភូតមួយដែលចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅក្នុងមនោសញ្ចេតនារបស់ប្រជាជន។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ នៅតំបន់ដូណេតស្ក៍ ភាគខាងកើតអ៊ុយក្រែន ក៏មានការប្រារព្ធដោយប្រជាពលរដ្ឋកាន់ខ្សែបរ និងរូបថតបុព្វបុរសផងដែរ ដូចរូបថតឆ្នាំ ២០១៥ បានបង្ហាញ។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រភព: Wikipedia

តាម Wikipedia ក្រោយការប្រយុទ្ធគ្នាអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ កងទ័ពក្រហមបានវាយដណ្តើមក្រុងប៊ែរឡាំង ហើយអាល្លឺម៉ង់បានយល់ព្រមចាប់ព្រាបដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌ។ ពិធីចុះហត្ថលេខាលើឧបករណ៍ចាប់ព្រាបបានធ្វើឡើងនៅល្ងាចថ្ងៃទី ៨ ឧសភា ១៩៤៥ នៅទីបញ្ជាការសូវៀតក្នុងក្រុងប៊ែរឡាំង។ រូបថតពី Wikipedia បង្ហាញឧត្តមសេនីយ៍ឯក វីលហែម កៃតេល ចុះហត្ថលេខាដោយមានសេនាប្រមុខសូវៀត ហ្គេអូហ្គី ស៊ូកូវ និងអគ្គសេនាប្រមុខអាកាស អាហ្ស៊ើ ថេដឌឺរ តំណាងសម្ព័ន្ធមិត្តជាសាក្សី។ ដោយសារភាពខុសគ្នានៃតំបន់ពេលវេលា រដ្ឋាភិបាលសូវៀតបានរង់ចាំរហូតដល់ព្រឹកថ្ងៃទី ៩ ឧសភា ដើម្បីប្រកាសជ័យជំនះជាផ្លូវការ។ យោងតាមអត្ថបទ Wikipedia ទិវានេះត្រូវបានបង្កើតជាផ្លូវការនៅឆ្នាំ ១៩៤៥ ប៉ុន្តែទើបក្លាយជាថ្ងៃឈប់សម្រាកមិនធ្វើការនៅឆ្នាំ ១៩៦៥។ បន្ទាប់ពីការដួលរលំនៃសហភាពសូវៀត បណ្តារដ្ឋជាច្រើនបានបន្តរក្សាទិវានេះដោយមានព្យុហយាត្រាផ្ទាល់ខ្លួន។

សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌

ប្រភព: Wikipedia

វប្បធម៌នៃទិវាជ័យជំនះត្រូវបានបង្កប់ដោយនិមិត្តសញ្ញាយោធាសូវៀត និងការរំឭកពីភាពក្លាហានរបស់ទាហានសូវៀត។ តាមរូបភាពពី Wikipedia កងទ័ពបេឡារុសនៅតែប្រើប្រាស់ទង់ជាតិសូវៀតនៅក្នុងព្យុហយាត្រា ហើយក្បួនព្យុហយាត្រានៅក្រុងមូស្គូក្នុងឆ្នាំ ២០១៩ និង ២០២១ បានបង្ហាញពីអាវុធយុទ្ធភណ្ឌទំនើប និងការសម្តែងរបស់កងទ័ពរាប់ពាន់នាក់។ និមិត្តសញ្ញាដ៏ល្បីមួយទៀតគឺ "លំដាប់ជ័យជំនះ" (Order of Victory) ដែលជាគ្រឿងឥស្សរិយយសយោធាកម្រិតខ្ពស់បំផុតរបស់សូវៀត ដូចរូបថតបានបង្ហាញ។ កម្មវិធីកងវរសេនាធំអមតៈក៏ជាផ្នែកមួយនៃវប្បធម៌ប្រជាប្រិយដែលបានលេចធ្លោក្នុងប៉ុន្មានឆ្នាំថ្មីៗនេះ ដោយផ្តោតលើការចងចាំគ្រួសារ និងសាមគ្គីភាពជាតិ។ ត្រាប្រៃសណីយ៍ដំបូងពីឆ្នាំ ១៩៤៥ ដែលមានសិលាចារឹក "ជយោ! ជ័យជំនះរបស់យើង" គឺជាឧទាហរណ៍នៃការប្រើប្រាស់សិល្បៈដើម្បីបំពេញមនោគមនិយ៍ ហើយបច្ចុប្បន្នវាជាវត្ថុប្រមូលដ៏មានតម្លៃ។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

ប្រភព: Wikipedia

ទិវាជ័យជំនះនៅតែជាប្រធានបទដ៏ពាក់ព័ន្ធនៅក្នុងនយោបាយពិភពលោកសព្វថ្ងៃ។ យោងតាម Wikipedia រូបថតពីព្យុហយាត្រាឆ្នាំ ២០២៣ បង្ហាញវត្តមានប្រធានាធិបតីអាមេនី លោក នីកុល ប៉ាស៊ីនីយ៉ាន ដែលជាសញ្ញាបង្ហាញពីទំនាក់ទំនងការទូតដែលនៅសេសសល់រវាងរុស្ស៊ី និងបណ្តាប្រទេសអតីតសូវៀតមួយចំនួន បើទោះបីជាមានភាពតានតឹងភូមិសាស្ត្រនយោបាយក៏ដោយ។ ម៉្យាងវិញទៀត រូបថតកាលពីឆ្នាំ ២០១៥ នៅទីក្រុងដូណេតស្ក៍ បង្ហាញថាទិវាជ័យជំនះក៏ត្រូវបានប្រើប្រាស់ដោយក្រុមបំបែកខ្លួននៅភាគខាងកើតអ៊ុយក្រែន ដើម្បីពង្រឹងអត្តសញ្ញាណនយោបាយរបស់ពួកគេ និងភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយប្រវត្តិសាស្ត្រសូវៀត។ សម្រាប់អ្នកអានខ្មែរ ការសិក្សាអំពីទិវាជ័យជំនះផ្តល់នូវទស្សនវិស័យអំពីរបៀបដែលប្រវត្តិសាស្ត្រត្រូវបានរំឭក និងយកទៅប្រើប្រាស់ក្នុងសម័យទំនើប — ជាប្រធានបទដែលមានភាពពាក់ព័ន្ធផងដែរនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ដែលមានទិវាជ័យជំនះរបស់ខ្លួន (ទិវាជ័យជំនះលើរបបប្រល័យពូជសាសន៍ ៧ មករា)។