ទិដ្ឋភាពទូទៅ

ប្រភព: Wikipedia

វិគីភីឌា បានរាយការណ៍ថា នៅថ្ងៃទី ៦ និង ៩ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៩៤៥ សហរដ្ឋអាមេរិកបានទម្លាក់គ្រាប់បែកបរមាណូចំនួនពីរលើទីក្រុងហ៊ីរ៉ូស៊ីម៉ា និងណាហ្គាសាគី ក្នុងប្រទេសជប៉ុន អំឡុងពេលចុងក្រោយនៃសង្គ្រាមលោកលើកទី ២។ ការវាយប្រហារនេះបានបណ្តាលឱ្យមនុស្សស្លាប់ប្រមាណពី ១៥០ ០០០ ទៅ ២៤៦ ០០០ នាក់ ដែលភាគច្រើនជាជនស៊ីវិល ហើយជាករណីតែមួយគត់នៃការប្រើប្រាស់អាវុធនុយក្លេអ៊ែរក្នុងជម្លោះប្រដាប់អាវុធដែលបានកើតឡើងរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន។ ប្រទេសជប៉ុនបានប្រកាសចុះចាញ់នៅថ្ងៃទី ១៥ សីហា ឆ្នាំដដែល ដោយបញ្ចប់សង្គ្រាមលោកលើកទី ២ ជាផ្លូវការ។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

ប្រភព: Wikipedia

យោងតាមវិគីភីឌា ទីក្រុងហ៊ីរ៉ូស៊ីម៉ាស្ថិតនៅភាគនិរតីនៃកោះហុងស៊ីយូ (Honshu) និងជាទីក្រុងកំពង់ផែ និងមជ្ឈមណ្ឌលឧស្សាហកម្មដ៏សំខាន់។ ទីក្រុងណាហ្គាសាគីស្ថិតនៅភាគពាយ័ព្យនៃកោះឃ្យូស៊ីយូ (Kyushu) ក៏ជាទីក្រុងកំពង់ផែសំខាន់ និងជាទីតាំងនៃឧស្សាហកម្មយោធា។ នៅពេលនៃការវាយប្រហារ ហ៊ីរ៉ូស៊ីម៉ាមានប្រជាជនប្រមាណ ៣៥០ ០០០ នាក់ ខណៈណាហ្គាសាគីមានប្រជាជនប្រមាណ ២៤០ ០០០ នាក់។ ទីក្រុងទាំងពីរត្រូវបានជ្រើសរើសជាគោលដៅព្រោះវាមានសារៈសំខាន់ខាងយោធា និងមិនទាន់ត្រូវបានបំផ្លាញដោយការទម្លាក់គ្រាប់បែកធម្មតាមុននោះ ដើម្បីបង្ហាញពីអំណាចនៃគ្រាប់បែកបរមាណូថ្មី។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រភព: Wikipedia

វិគីភីឌាបានកត់ត្រាថា ឆ្នាំចុងក្រោយនៃសង្គ្រាមលោកលើកទី ២ សម្ព័ន្ធមិត្តបានរៀបចំផែនការលុកលុយដីគោកជប៉ុន ដែលគេប៉ាន់ស្មានថានឹងបណ្តាលឱ្យមានអ្នកស្លាប់យ៉ាងច្រើន។ មុនពេលនោះ សម្ព័ន្ធមិត្តបានធ្វើការទម្លាក់គ្រាប់បែកធម្មតា និងគ្រាប់បែកភ្លើង ដែលបានបំផ្លាញទីក្រុងចំនួន ៦៤ នៅជប៉ុន រួមទាំងការវាយប្រហារដ៏សាហាវលើទីក្រុងតូក្យូ នៅថ្ងៃទី ៩-១០ ខែមីនា ឆ្នាំ ១៩៤៥។ សង្គ្រាមនៅអឺរ៉ុបបានបញ្ចប់នៅថ្ងៃទី ៨ ឧសភា ១៩៤៥ ហើយសម្ព័ន្ធមិត្តបានផ្តោតទៅលើសង្គ្រាមប៉ាស៊ីហ្វិកទាំងស្រុង។

គម្រោង Manhattan របស់សម្ព័ន្ធមិត្តបានផលិតគ្រាប់បែកបរមាណូពីរប្រភេទនៅខែកក្កដា ឆ្នាំ ១៩៤៥ គឺ "Little Boy" ដែលប្រើអ៊ុយរ៉ាញ៉ូម និង "Fat Man" ដែលប្រើផ្លូតូនីញ៉ូម។ ការិយាល័យ 509th Composite Group នៃកងទ័ពអាកាសសហរដ្ឋអាមេរិកត្រូវបានបណ្តុះបណ្តាល និងបំពាក់យន្តហោះ B-29 Superfortress សម្រាប់ទម្លាក់គ្រាប់បែកនៅកោះទីនៀន (Tinian)។ សម្ព័ន្ធមិត្តបានចេញសេចក្តីថ្លែងការណ៍ Potsdam នៅថ្ងៃទី ២៦ កក្កដា ដោយទាមទារឱ្យជប៉ុនចុះចាញ់ដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌ បើមិនដូច្នោះនឹងប្រឈមនឹង "ការបំផ្លាញយ៉ាងឆាប់រហ័សនិងទាំងស្រុង" (prompt and utter destruction)។ យ៉ាងណាក៏ដោយ រដ្ឋាភិបាលជប៉ុនមិនបានឆ្លើយតបទេ។

នៅថ្ងៃទី ៦ សីហា យន្តហោះ Enola Gay បានទម្លាក់គ្រាប់បែក "Little Boy" លើហ៊ីរ៉ូស៊ីម៉ា។ នៅថ្ងៃទី ៩ សីហា យន្តហោះ Bockscar បានទម្លាក់ "Fat Man" លើណាហ្គាសាគី។ នៅថ្ងៃទី ៨ សីហា សហភាពសូវៀតបានប្រកាសសង្រ្គាមប្រឆាំងជប៉ុន និងបានឈ្លានពានម៉ាន់ជូរី។ ជប៉ុនបានប្រកាសចុះចាញ់នៅថ្ងៃទី ១៥ សីហា ហើយបានចុះហត្ថលេខាលើលិខិតចុះចាញ់នៅថ្ងៃទី ២ ខែកញ្ញា ដោយបញ្ចប់សង្គ្រាមជាផ្លូវការ។

សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌

ប្រភព: Wikipedia

តាមវិគីភីឌា ការបំផ្លាញដ៏ធំធេងនេះបានជះឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងដល់សេដ្ឋកិច្ចនិងសង្គមនៃទីក្រុងទាំងពីរ។ ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធស្ទើរតែទាំងអស់ត្រូវបានបំផ្លាញ ហើយសកម្មភាពសេដ្ឋកិច្ចបានបញ្ឈប់ទាំងស្រុង។ ក្រោយសង្គ្រាម ទីក្រុងទាំងពីរត្រូវបានស្ថាបនាឡើងវិញដោយមានជំនួយពីរដ្ឋាភិបាលជប៉ុន និងក្រៅប្រទេស ហើយបានក្លាយជាមជ្ឈមណ្ឌលឧស្សាហកម្មថ្មីម្តងទៀត។

ផលប៉ះពាល់ផ្នែកវប្បធម៌ក៏មានសារៈសំខាន់ដែរ។ អ្នករស់រានមានជីវិតដែលហៅថា "ហ៊ីបាកូស្យា" (hibakusha) បានប្រឈមមុខនឹងជំងឺវិទ្យុសកម្ម ភាពអត់ការងារធ្វើ និងការរើសអើងសង្គម។ របាយការណ៍វិគីភីឌាបញ្ជាក់ថា ការទម្លាក់គ្រាប់បែកនេះបានជំរុញឱ្យមានចលនាសន្តិភាព និងការរំសាយអាវុធនុយក្លេអ៊ែរនៅទូទាំងពិភពលោក។ ទីក្រុងហ៊ីរ៉ូស៊ីម៉ាបានក្លាយជានិមិត្តរូបនៃសន្តិភាព ហើយរៀងរាល់ឆ្នាំមានការប្រារព្ធពិធីរំលឹកដល់ជនរងគ្រោះ។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

ប្រភព: Wikipedia

រហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ននេះ ការទម្លាក់គ្រាប់បែកនៅហ៊ីរ៉ូស៊ីម៉ា និងណាហ្គាសាគី នៅតែជាមេរៀនដ៏សំខាន់អំពីគ្រោះថ្នាក់នៃអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ។ យោងតាមវិគីភីឌា ព្រឹត្តិការណ៍នេះបាននាំឱ្យមានកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងជាសកលដើម្បីទប់ស្កាត់ការរីកសាយភាយនៃអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ និងដើម្បីជំរុញការរំសាយអាវុធ។ ប្រទេសជាច្រើនបានចុះហត្ថលេខាលើសន្ធិសញ្ញាហាមឃាត់អាវុធនុយក្លេអ៊ែរ ហើយកិច្ចខិតខំនេះនៅតែបន្តរហូតមក។

រៀងរាល់ឆ្នាំ នាថ្ងៃទី ៦ និង ៩ សីហា ទីក្រុងហ៊ីរ៉ូស៊ីម៉ា និងណាហ្គាសាគី រៀបចំពិធីសន្តិភាពដោយមានការចូលរួមពីថ្នាក់ដឹកនាំពិភពលោក។ សារគន្លឹះពីពិធីទាំងនេះគឺជាការអំពាវនាវឱ្យលុបបំបាត់អាវុធនុយក្លេអ៊ែរ ដើម្បីកុំឱ្យមានហ៊ីរ៉ូស៊ីម៉ា ឬណាហ្គាសាគីមួយទៀតឡើយ។