ទិដ្ឋភាពទូទៅ

ប្រភព: Wikipedia

យោងតាម Wikipedia គ្រាប់កាំភ្លើងទទេ (Blank cartridge) គឺជាគ្រាប់កាំភ្លើងដែលផលិតឡើងដោយមិនមានគ្រាប់ផ្លែព្រួញ (projectile) ដូចជាគ្រាប់កាំភ្លើងធម្មតា ឬគ្រាប់គ្រាប់ផ្លែ។ នៅពេលបាញ់ វាបង្កើតពន្លឺចំហេះនៅមាត់កាំភ្លើង និងសំឡេងរំសេវដូចការបាញ់កាំភ្លើងពិត ប៉ុន្តែគ្មានគ្រាប់ចេញមកក្រៅឡើយ។ លក្ខណៈនេះធ្វើឱ្យគ្រាប់ទទេស័ក្ដិសមសម្រាប់ការត្រាប់តាមសមរភូមិ ការហ្វឹកហាត់ និងការផលិតភាពយន្តដែលត្រូវការប្រសិទ្ធិភាពពន្លឺនិងសំឡេង តែមិនចង់បានការបាញ់គ្រាប់ពិត។ ទោះយ៉ាងណា កាំភ្លើងស្វ័យប្រវត្តិខ្លះអាចត្រូវការការកែប្រែបន្ថែម (blank firing adapter) ដើម្បីធានាថាសម្ពាធគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់យន្តការផ្ទុកគ្រាប់ឡើងវិញ។ អ្នកបាញ់ក៏មានអារម្មណ៍ថាកម្លាំងថយក្រោយ (recoil) តិចជាងពេលបាញ់គ្រាប់ពិតគួរឱ្យកត់សម្គាល់។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

ប្រភព: Wikipedia

គ្រាប់កាំភ្លើងទទេមានរូបរាងខុសៗគ្នាអាស្រ័យលើប្រភេទនិងការរចនា។ យោងតាម Wikipedia គ្រាប់ទទេជាធម្មតាត្រូវបានផលិតដោយការបង្គត់ចុងសំបកគ្រាប់ (crimped) ដើម្បីបិទម្សៅរំសេវ ឬប្រើដោតផ្លាស្ទិក ឬឈើដូចដែលបង្ហាញក្នុងរូបភាពគ្រាប់ស៊ុយអែតទំហំ ៧.៦២ × ៥១ ម.ម ដែលមានដោតឈើពណ៌ក្រហម។ គ្រាប់ទទេសម្រាប់កាំភ្លើងខ្លី កាំភ្លើងវែង និងកាំភ្លើងបាញ់ដែកគោល (nail gun) សុទ្ធតែមានទំហំនិងសម្ពាធខុសៗគ្នា។ ប្រភេទ rimfire តូចៗត្រូវបានប្រើក្នុងកាំភ្លើងបាញ់ដែកគោល ខណៈទំហំធំជាងត្រូវបានផលិតសម្រាប់ការប្រើប្រាស់ក្នុងវិស័យយោធា និងឧស្សាហកម្មកម្សាន្ត។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រភព: Wikipedia

ឯកសារពី Wikipedia រៀបរាប់ថា ការប្រើប្រាស់គ្រាប់ទទេមានប្រវត្តិតាំងពីដើមសតវត្សទី២០ នៅពេលដែលតម្រូវការហ្វឹកហាត់យោធា និងការប្រើប្រាស់សញ្ញាបានកើតឡើង។ កងទ័ពនានាបានប្រើគ្រាប់ទទេជំនួសគ្រាប់ពិត ដើម្បីកាត់បន្ថយថ្លៃដើម និងហានិភ័យក្នុងការហ្វឹកហាត់ការប្រយុទ្ធ។ ក្រោយមក គ្រាប់ទទេបានវិវត្តទៅជាឧបករណ៍សម្រាប់កាំភ្លើងផ្តើម (starter pistol) ដែលប្រើក្នុងការប្រកួតកីឡាផ្សេងៗ។ នៅក្នុងវិស័យកម្សាន្ត ភាពយន្ត និងល្ខោនបានទទួលយកគ្រាប់ទទេជាមធ្យោបាយដើម្បីបង្កើតប្រសិទ្ធភាពពិសេសប្រកបដោយសុវត្ថិភាព ជៀសវាងការប្រើគ្រាប់ពិតដែលអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់តួសម្តែងនិងក្រុមការងារ។

សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌

ប្រភព: Wikipedia

តាម Wikipedia គ្រាប់ទទេមានការប្រើប្រាស់យ៉ាងទូលំទូលាយក្នុងវិស័យសេដ្ឋកិច្ចនិងវប្បធម៌។ ក្នុងវិស័យកម្សាន្ត គ្រាប់ទទេត្រូវបានប្រើប្រាស់ជាប្រចាំសម្រាប់ការថតភាពយន្ត ការសម្តែងលើឆាក និងការត្រាប់តាមព្រឹត្តិការណ៍ប្រវត្តិសាស្ត្រ (historical reenactments)។ វាជួយបង្កើតសំឡេងនិងពន្លឺដូចការបាញ់ពិត ដោយមិនចាំបាច់បាញ់គ្រាប់ចេញ។

ចំពោះវិស័យកីឡា គ្រាប់ទទេត្រូវបានប្រើសម្រាប់កាំភ្លើងផ្តើម (starter pistol) ក្នុងការប្រកួតរត់ប្រណាំង និងសម្រាប់កីឡាបាញ់កាំភ្លើងលើខ្នងសេះ (cowboy mounted shooting) ដែលតម្រូវឲ្យមានសំឡេងនិងពន្លឺប៉ុន្តែមិនត្រូវការគ្រាប់។ នៅក្នុងវិស័យហ្វឹកហាត់ កងកម្លាំងយោធា និងនគរបាលប្រើប្រាស់គ្រាប់ទទេសម្រាប់ការហ្វឹកហាត់ការប្រយុទ្ធ ដោយអនុញ្ញាតឱ្យទាហានបានស្គាល់ពីស្ថានភាពបាញ់ពិត ដោយមិនមានគ្រោះថ្នាក់ពីគ្រាប់ផ្លែព្រួញ។

លើសពីនេះ គ្រាប់ទទេពិសេសត្រូវបានប្រើសម្រាប់កម្លាំងរុញក្នុងកាំភ្លើងបាញ់ដែកគោល (nail gun) ក្នុងការសាងសង់ និងសម្រាប់បាញ់ខ្សែទំនាក់ទំនង (messenger line) ក្នុងសកម្មភាពសង្គ្រោះតាមសមុទ្រ ដូចបង្ហាញក្នុងរូបភាពខាងលើ។ វាក៏ត្រូវបានប្រើក្នុងការនេសាទ និងការកម្សាន្តផ្សេងៗទៀតផងដែរ។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

ប្រភព: Wikipedia

នៅក្នុងសម័យបច្ចុប្បន្ន គ្រាប់កាំភ្លើងទទេនៅតែជាឧបករណ៍ដ៏សំខាន់សម្រាប់វិស័យជាច្រើន។ ប៉ុន្តែយោងតាម Wikipedia មានការយកចិត្តទុកដាក់ខ្ពស់ទៅលើសុវត្ថិភាព ព្រោះមានករណីយល់ច្រឡំរវាងគ្រាប់ទទេ និងគ្រាប់ប្រភេទ wadcutter ដែលមានរូបរាងប្រហាក់ប្រហែលគ្នា។ គ្រាប់ wadcutter មានគ្រាប់ផ្លែព្រួញដែលលិចស្មើនឹងចុងសំបកគ្រាប់ ដែលអាចធ្វើឱ្យអ្នកមិនជំនាញច្រឡំថាជាគ្រាប់ទទេ និងប្រើប្រាស់ដោយមិនប្រុងប្រយ័ត្ន ដែលអាចនាំឱ្យមានគ្រោះថ្នាក់ធ្ងន់ធ្ងរ។ ដូច្នេះ ការផ្ទៀងផ្ទាត់ឲ្យបានច្បាស់លាស់គឺជាកត្តាចាំបាច់បំផុត។

ទន្ទឹមនឹងនោះ ទោះបីបច្ចេកវិទ្យាក្រាហ្វិកកុំព្យួទ័រ (CGI) កំពុងមានការវិវឌ្ឍ គ្រាប់ទទេនៅតែត្រូវបានប្រើប្រាស់ដោយអ្នកផលិតភាពយន្ត ដោយសារភាពប្រាកដនិយមនៃសំឡេងនិងពន្លឺដែលវាផ្តល់។ នៅទូទាំងពិភពលោក គ្រាប់ទទេក៏បន្តជាផ្នែកមួយនៃការហ្វឹកហាត់យោធា និងការអនុវត្តឧស្សាហកម្ម ព្រមទាំងជាផលិតផលពេញនិយមសម្រាប់អ្នកប្រមូល និងអ្នកចូលចិត្តសកម្មភាពក្លែងបន្លំ។ គេរំពឹងថាគ្រាប់ទទេនឹងបន្តមានតួនាទីសំខាន់ក្នុងវិស័យទាំងនេះនាពេលអនាគត។