នៅព្រឹកថ្ងៃសៅរ៍ដ៏ភ្លឺស្វាងនោះ ព្រះមហាក្សត្រិយានី Elizabeth II ព្រះជន្មាយុ ៥៥ វស្សា បានយាងចេញពីព្រះបរមរាជវាំង Buckingham ឆ្ពោះទៅតាមមហាវិថី The Mall ដើម្បីយាងទៅកាន់ទីលាន Horse Guards Parade ជាទីដែលពិធី Trooping the Colour ត្រូវបានប្រារព្ធ។ ពិធីនេះជាការប្រារព្ធថ្ងៃប្រសូតិផ្លូវការរបស់ព្រះមហាក្សត្រជារៀងរាល់ឆ្នាំ មានការហែក្បួនយោធា ភ្លេងពិណពាទ្យ និងអ្នកទស្សនារាប់ពាន់នាក់ ព្រមទាំងការផ្សាយផ្ទាល់តាមកញ្ចក់ទូរទស្សន៍។ ព្រះនាងគង់លើខ្នងសេះព្រះទីនាំងឈ្មោះ Burmese ហើយញញឹមទតមើលទៅកាន់ប្រជាជនដែលបានមករង់ចាំទទួលស្វាគមន៍។

នៅម៉ោងប្រហែល ១០:៤៥ ព្រឹក ខណៈព្រះនាងកំពុងយាងកាត់តាមមហាវិថី The Mall ក្បែរឧទ្យាន St. James’s Park សម្លេងកាំភ្លើងចំនួន ៦ ដង ស្រាប់តែបន្លឺឡើង។ យោងតាមកំណត់ត្រាក្នុង Wikipedia បុរសវ័យ ១៧ ឆ្នាំ ឈ្មោះ Marcus Sarjeant បានទាញកាំភ្លើងខ្លីប្រភេទ starting pistol ចេញពីក្នុងហ្វូងមនុស្ស ហើយបាញ់ចំនួន ៦ គ្រាប់ មកលើព្រះមហាក្សត្រី។ ប៉ុន្តែគ្រាប់ទាំងនោះជាគ្រាប់ទទេ (blank cartridge) ដែលបង្កើតតែពន្លឺមាត់កាំភ្លើង និងសម្លេងដូចកាណុង ដោយគ្មានគ្រាប់ផ្លោងចេញមកឡើយ។ កម្លាំងសន្តិសុខ និងប៉ូលិសបានចាប់ខ្លួន Sarjeant ភ្លាមៗ ខណៈដែលហ្វូងមនុស្សនាំគ្នារត់គេចដោយភាពភិតភ័យ។

Marcus Sarjeant ធ្លាប់ជាសមាជិកនៃកងយុវជនហ្វឹកហ្វឺនអាកាស (Air Training Corps) ហើយមានចំណូលចិត្តខាងអាវុធ។ តាមសៀវភៅកំណត់ហេតុរបស់គាត់ ដែលត្រូវបានដកស្រង់ក្នុងទំព័រ Wikipedia ស្តីពីរូបគាត់ គាត់សរសេរប្រាប់ពីបំណងចង់ក្លាយជាមនុស្សល្បីតាមរយៈការធ្វើឃាតបុគ្គលសំខាន់មួយរូប។ គាត់ទទួលបានឥទ្ធិពលពីការប៉ុនប៉ងធ្វើឃាតប្រធានាធិបតី Ronald Reagan នៃសហរដ្ឋអាមេរិក និងសម្តេចប៉ាប John Paul II ដែលកើតឡើងនាពេលជិតៗគ្នានោះ។ ដោយមិនចង់ប្រព្រឹត្តអំពើឃាតកម្ម ប៉ុន្តែចង់បានការចាប់អារម្មណ៍ពីសារព័ត៌មាន គាត់បានជ្រើសរើសប្រើគ្រាប់កាំភ្លើងទទេ ដែលគាត់យល់ថាមានសុវត្ថិភាពជាង ប៉ុន្តែនៅតែអាចបង្កឲ្យមានភាពវឹកវរធំធេង។

គ្រាប់កាំភ្លើងទទេ (blank cartridge) ត្រូវបានគេប្រើប្រាស់យ៉ាងទូលំទូលាយក្នុងវិស័យភាពយន្ត ការសម្ដែង ការប្រកួតកីឡា និងការហ្វឹកហាត់យោធា។ តាមការពន្យល់របស់ Wikipedia វាផ្ទុកតែជាតិផ្ទុះ ប៉ុន្តែគ្មានគ្រាប់ផ្លោង ទោះយ៉ាងណាក្តី កម្លាំងឧស្ម័នក្តៅ និងសំណែងផ្លេកអាចបណ្តាលឲ្យមានរបួសធ្ងន់ ឬរហូតដល់ស្លាប់បាន បើបាញ់ក្នុងចម្ងាយជិត។ នៅក្នុងហេតុការណ៍ឆ្នាំ ១៩៨១ នេះ ព្រះមហាក្សត្រីស្ថិតក្នុងចម្ងាយដែលមានសុវត្ថិភាព ហើយព្រះនាងមិនបានរងគ្រោះថ្នាក់អ្វីឡើយ។

ព្រះមហាក្សត្រី Elizabeth II បានសម្ដែងនូវភាពត្រជាក់ចិត្ត និងមិនភ័យព្រួយ។ ព្រះនាងបានទប់សេះព្រះទីនាំងដែលភ័យ រួចបន្តយាងទៅតាមក្បួនដូចដើម ដោយមិនបង្ហាញសញ្ញានៃការភិតភ័យឡើយ។ សារព័ត៌មានបានសរសើរព្រះរាជកាយវិការដ៏ក្លាហាននេះ ដែលបង្ហាញពីការបណ្តុះបណ្តាល និងព្រះរាជកិច្ចការដ៏មុតមាំរបស់ព្រះនាងតាំងពីកុមារភាពមក។ ព្រឹត្តិការណ៍នេះក៏បានពង្រឹងនូវការកោតស្ញប់ស្ញែងរបស់ប្រជាជនចំពោះព្រះមហាក្សត្រីផងដែរ។

Sarjeant ត្រូវបានចោទប្រកាន់ក្រោមច្បាប់ Treason Act 1842 ដែលជាច្បាប់បុរាណអំពីការក្បត់រាជសម្បត្តិ ដែលកម្រត្រូវបានយកមកប្រើប្រាស់ណាស់នៅក្នុងសម័យទំនើបនេះ។ តាមការរាយការណ៍របស់ Wikipedia គាត់បានសារភាពកំហុស ហើយចៅក្រម Boreham បានមានប្រសាសន៍ថា នេះជាឧក្រិដ្ឋកម្មធ្ងន់ធ្ងរ ដែលអាចបង្កឲ្យមានសោកនាដកម្ម ប្រសិនបើមិនមានសំណាង។ គាត់ត្រូវបានកាត់ទោសឲ្យជាប់គុករយៈពេល ៥ ឆ្នាំ ប៉ុន្តែត្រូវបានដោះលែងក្រោយរយៈពេល ៣ ឆ្នាំ ដោយសារអាកប្បកិរិយាល្អ។ ទោសនេះជាការបញ្ជាក់ថាការគំរាមកំហែងដល់ព្រះមហាក្សត្រគឺជាបទល្មើសដែលមិនអាចមើលរំលងបានឡើយ ទោះបីមិនមានការរងរបួសក្តី។

ព្រឹត្តិការណ៍នេះបានបង្ហាញពីចំណុចខ្សោយនៃការរក្សាសន្តិសុខដល់ព្រះរាជវង្សានុវង្ស។ តាមការសរសេរនៅក្នុង Wikipedia ហេតុការណ៍នេះបានជំរុញឲ្យមានការពិនិត្យនីតិវិធីការពារព្រះមហាក្សត្រីឡើងវិញ និងបានបង្កើនការប្រុងប្រយ័ត onesនាពេលបន្តបន្ទាប់។ វាកើតឡើងក្នុងសម័យកាលដែលមានការប៉ុនប៉ងធ្វើឃាតលើឥស្សរជនធំៗជាច្រើន ហើយករណីរបស់ Sarjeant ក៏ជាឧទាហរណ៍មួយនៃការចង់បានកិត្តិនាមតាមរយៈអំពើហិង្សា ដែលប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយអាចដើរតួនាទីជាកត្តាជំរុញ។

៤៥ ឆ្នាំក្រោយមក ពិធី Trooping the Colour នៅតែបន្តជាព្រឹត្តិការណ៍ដ៏សំខាន់មួយសម្រាប់ចក្រភពអង់គ្លេស ប៉ុន្តែសន្តិសុខត្រូវបានរឹតបន្តឹងយ៉ាងតឹងរ៉ឹង ដោយមានកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាព របាំងការពារ និងកម្លាំងប៉ូលិសប្រដាប់អាវុធ។ ព្រឹត្តិការណ៍នៅថ្ងៃទី១៣ មិថុនា ១៩៨១ នៅតែជាមេរៀនប្រវត្តិសាស្ត្រដែលបង្ហាញថា ភាពងាយរងគ្រោះអាចកើតមានឡើងបានគ្រប់ពេល ទោះក្នុងព្រឹត្តិការណ៍ដ៏រីករាយណាក៏ដោយ។