ទិដ្ឋភាពទូទៅ

សុវត្ថិភាពកុមារ ឬ ការការពារកុមារ គឺជាការការពារកុមារពីអំពើហិង្សា ការកេងប្រវ័ញ្ច ការរំលោភបំពាន ការបោះបង់ចោល និងការធ្វេសប្រហែស។ យោងតាមវីគីភីឌា ការការពារកុមារមិនត្រឹមតែជាការឆ្លើយតបទៅនឹងការរំលោភបំពានដែលបានកើតឡើងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងរួមបញ្ចូលការកំណត់អត្តសញ្ញាណសញ្ញាគ្រោះថ្នាក់ ការផ្តល់សេវាកម្មគាំទ្រ និងការទាមទារឱ្យមានការទទួលខុសត្រូវពីអ្នកប្រព្រឹត្តខុសផងដែរ។

ប្រធានបទនេះបានក្លាយជាចំណុចស្នូលនៃគោលនយោបាយសង្គម និងសិទ្ធិមនុស្សនៅទូទាំងពិភពលោក។ តាមវីគីភីឌា ការការពារកុមារត្រូវបានចាត់ទុកថាជាកាតព្វកិច្ចរបស់រដ្ឋ សហគមន៍ និងគ្រួសារ ដើម្បីធានាថាកុមារគ្រប់រូបមានសិទ្ធិទទួលបានការរស់រាន ការអភិវឌ្ឍន៍ និងការការពារ។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

យោងតាមវីគីភីឌា បញ្ហាសុវត្ថិភាពកុមារកើតមាននៅគ្រប់ប្រទេស ប៉ុន្តែកត្តាភូមិសាស្ត្រ សេដ្ឋកិច្ច និងសង្គមធ្វើឱ្យកម្រិតហានិភ័យប្រែប្រួល។ កុមារនៅក្នុងតំបន់ដែលមានជម្លោះប្រដាប់អាវុធ គ្រោះធម្មជាតិ ឬអស្ថិរភាពនយោបាយ ងាយនឹងទទួលរងការរំលោភបំពាន ការកេងប្រវ័ញ្ច និងការធ្វេសប្រហែសជាងគេ។

នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា យោងតាមវីគីភីឌា ការការពារកុមារជាបញ្ហាប្រឈមដ៏សំខាន់ ដោយសារកត្តាដូចជាភាពក្រីក្រ កង្វះការអប់រំ និងទំនៀមទម្លាប់ប្រពៃណីមួយចំនួន។ កុមារនៅតាមជនបទច្រើនតែប្រឈមនឹងការបោះបង់ការសិក្សា និងការបង្ខំឱ្យធ្វើការ។ រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា និងអង្គការមិនមែនរដ្ឋាភិបាលបានខិតខំដោះស្រាយបញ្ហាទាំងនេះ ប៉ុន្តែនៅមានបញ្ហាប្រឈមជាច្រើនទៀត។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

តាមវីគីភីឌា គំនិតនៃការការពារកុមារបានចាប់ផ្តើមលេចរូបរាងឡើងក្នុងអំឡុងបដិវត្តន៍ឧស្សាហកម្មនៅសតវត្សរ៍ទី១៩។ ការកើនឡើងនៃការប្រើប្រាស់ពលកម្មកុមារនៅក្នុងរោងចក្រ និងអណ្តូងរ៉ែបានជំរុញឱ្យមានចលនាកំណែទម្រង់សង្គម ដែលបានអំពាវនាវឱ្យមានច្បាប់ការពារកុមារ។ ប្រទេសជាច្រើនបានអនុម័តច្បាប់កំណត់ម៉ោងធ្វើការ និងហាមឃាត់ពលកម្មកុមារនៅក្រោមអាយុជាក់លាក់។

នៅសតវត្សរ៍ទី២០ កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងអន្តរជាតិបានពង្រឹងបន្ថែម។ សម្ព័ន្ធប្រជាជាតិបានអនុម័តសេចក្តីប្រកាសស្តីពីសិទ្ធិកុមារនៅឆ្នាំ១៩២៤។ ក្រោយមក អង្គការសហប្រជាជាតិបានពង្រីកគោលការណ៍នេះជាមួយនឹងសេចក្តីប្រកាសសិទ្ធិកុមារនៅឆ្នាំ១៩៥៩ ហើយទីបំផុតបានអនុម័តអនុសញ្ញាស្តីពីសិទ្ធិកុមារ (CRC) នៅថ្ងៃទី២០ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៩៨៩។ តាមវីគីភីឌា CRC គឺជាសន្ធិសញ្ញាសិទ្ធិមនុស្សដែលត្រូវបានផ្តល់សច្ចាប័នច្រើនជាងគេក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ដោយមានប្រទេសជាង ១៩០ បានអនុម័ត។

អនុសញ្ញានេះបានកំណត់សិទ្ធិជាមូលដ្ឋានចំនួនបួនយ៉ាង៖ សិទ្ធិរស់រាន សិទ្ធិអភិវឌ្ឍន៍ សិទ្ធិទទួលបានការការពារ និងសិទ្ធិចូលរួម។ តាមរយៈនេះ រដ្ឋភាគីទាំងអស់មានកាតព្វកិច្ចធានាឱ្យកុមារគ្រប់រូបនៅក្នុងដែនដីរបស់ខ្លួនទទួលបានសិទ្ធិទាំងនេះដោយគ្មានការរើសអើង។

សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌

កត្តាសេដ្ឋកិច្ចដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងសុវត្ថិភាពកុមារ។ ភាពក្រីក្រជាមូលហេតុចម្បងនៃពលកម្មកុមារ ការបោះបង់ការសិក្សា និងការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍កុមារ។ តាមវីគីភីឌា កុមារមកពីគ្រួសារក្រីក្រតែងតែត្រូវបានបង្ខំឱ្យធ្វើការក្នុងស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់ ដើម្បីជួយផ្គត់ផ្គង់គ្រួសារ ដែលធ្វើឱ្យពួកគេងាយរងការកេងប្រវ័ញ្ច និងការរំលោភបំពាន។

វប្បធម៌ និងទំនៀមទម្លាប់ក៏មានឥទ្ធិពលខ្លាំងដែរ។ នៅក្នុងសង្គមខ្លះ ការដាក់ទោសលើរាងកាយត្រូវបានចាត់ទុកថាជាមធ្យោបាយអប់រំដែលអាចទទួលយកបាន ខណៈដែលនៅក្នុងសង្គមផ្សេងទៀត ការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍កុមារត្រូវបានអនុវត្តជាប្រពៃណី។ តាមវីគីភីឌា ការផ្លាស់ប្តូរឥរិយាបថសង្គមតាមរយៈការអប់រំ និងការអនុវត្តច្បាប់គឺជាគន្លឹះក្នុងការលុបបំបាត់ទំនៀមទម្លាប់ដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់ទាំងនេះ។

នៅកម្ពុជា កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីផ្លាស់ប្តូរឥរិយាបថសង្គមកំពុងត្រូវបានធ្វើឡើង ប៉ុន្តែការអនុវត្តច្បាប់នៅតែមានកម្រិត និងការយល់ដឹងរបស់សាធារណជននៅមានកម្រិតទាប។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

បច្ចុប្បន្ននេះ សុវត្ថិភាពកុមារបានក្លាយជាប្រធានបទបន្ទាន់នៅទូទាំងពិភពលោក ជាពិសេសជាមួយនឹងការកើនឡើងនៃបច្ចេកវិទ្យាឌីជីថល។ ការកេងប្រវ័ញ្ចកុមារតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ ដូចជាការប្រើប្រាស់រូបភាពអាសអាភាសកុមារ និងការទាក់ទងមិនសមរម្យតាមបណ្តាញសង្គម កំពុងកើនឡើងគួរឱ្យព្រួយបារម្ភ។ តាមវីគីភីឌា អង្គការអន្តរជាតិ និងរដ្ឋាភិបាលនានាកំពុងបង្កើនកិច្ចសហការ ដើម្បីទប់ស្កាត់ និងកាត់បន្ថយបញ្ហានេះ។

សម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជា ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្នគឺខ្ពស់ណាស់។ របាយការណ៍ព័ត៌មានជារឿយៗបង្ហាញពីករណីរំលោភបំពានកុមារ និងការជួញដូរកុមារ។ ការរីកចម្រើននៃវិស័យទេសចរណ៍ និងការធ្វើចំណាកស្រុកក៏បានបង្កើនហានិភ័យថ្មីៗផងដែរ។ រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាបានអនុម័តច្បាប់ថ្មីៗ និងបង្កើតយន្តការការពារកុមារ ប៉ុន្តែការអនុវត្តនៅមានឧបសគ្គជាច្រើន រួមទាំងកង្វះធនធាន និងបញ្ហាអំពើពុករលួយ។

នៅលើឆាកអន្តរជាតិ ព្រឹត្តិការណ៍ដូចជាការរាតត្បាតនៃជំងឺកូវីដ-១៩ បានធ្វើឱ្យស្ថានភាពកុមារកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ ដោយបង្កើនភាពឯកោ និងភាពងាយរងគ្រោះរបស់ពួកគេ។ ដូច្នេះ សុវត្ថិភាពកុមារនៅតែជាអាទិភាពសម្រាប់សហគមន៍អន្តរជាតិ និងសម្រាប់អ្នកអាន KhmerPulse ដែលចង់ដឹងពីវិធីការពារកុមារ និងការអភិវឌ្ឍន៍សង្គម។