ក្រសួងទំនាក់ទំនង (ម៉ាឡេស៊ី)

ទិដ្ឋភាពទូទៅ

ប្រភព: Wikipedia

ក្រសួងទំនាក់ទំនង (ម៉ាឡេស៊ី) ដែលគេស្គាល់ជាភាសាម៉ាឡេថា Kementerian Komunikasi គឺជាក្រសួងមួយរបស់រដ្ឋាភិបាលម៉ាឡេស៊ី ដែលមានសមត្ថកិច្ចចម្បងលើវិស័យទំនាក់ទំនង និងឌីជីថល។ យោងតាម Wikipedia ក្រសួងនេះទទួលខុសត្រូវលើវិស័យជាច្រើន រួមមាន ការធ្វើឌីជីថូបនីយកម្ម ពហុព័ត៌មាន ការផ្សាយវិទ្យុ ទូរទស្សន៍ឌីជីថល ការការពារទិន្នន័យផ្ទាល់ខ្លួន ឧស្សាហកម្មភាពយន្ត និងសេវាប្រៃសណីយ៍ ព្រមទាំងទូរគមនាគមន៍ចល័ត អ៊ីនធឺណិតល្បឿនលឿន ហត្ថលេខាឌីជីថល និងការផ្សាយអន្តរជាតិជាដើម។

ទីស្នាក់ការកណ្តាលរបស់ក្រសួងស្ថិតនៅក្នុងទីក្រុងពូត្រាចាយ៉ា ជាមជ្ឈមណ្ឌលរដ្ឋបាលសហព័ន្ធទំនើប ចម្ងាយប្រហែល ២៥ គីឡូម៉ែត្រពីកូឡាឡាំពួ។ ក្រសួងនេះដើរតួជាស្នូលក្នុងការកំណត់គោលនយោបាយជាតិស្តីពីប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ និងបច្ចេកវិទ្យាព័ត៌មាន ដោយមានទីភ្នាក់ងារសំខាន់ៗក្រោមឱវាទដូចជា គណៈកម្មការទំនាក់ទំនងនិងពហុព័ត៌មានម៉ាឡេស៊ី (MCMC) ជាដើម។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

ប្រភព: Wikipedia

ស្តីពីទីតាំងភូមិសាស្ត្រ អគារក្រសួងតាំងនៅក្នុងតំបន់រដ្ឋបាលនៃពូត្រាចាយ៉ា ដែលជាទីក្រុងព័ទ្ធដោយសួនបៃតងនិងស្ថាបត្យកម្មឥស្លាម។ ពូត្រាចាយ៉ាត្រូវបានគ្រោងទុកជាផ្លូវការនៅទស្សវត្សឆ្នាំ ១៩៩០ ដើម្បីជំនួសតួនាទីរដ្ឋបាលពីរដ្ឋធានីកូឡាឡាំពួ។

ចំពោះមនុស្សដែលដឹកនាំស្ថាប័ននេះ បច្ចុប្បន្នរដ្ឋមន្ត្រីគឺលោក អាម៉ាត់ ហ្វាមី ប៊ីន ម៉ូហាមេដ ហ្វាឌីហ្ស៊ីល (Ahmad Fahmi bin Mohamed Fadzil) ដែលជាសមាជិកសភាមកពីគណបក្ស PKR (Parti Keadilan Rakyat)។ លោកឡើងកាន់តំណែងចាប់តាំងពីខែធ្នូ ឆ្នាំ ២០២២ ហើយត្រូវបានទទួលស្គាល់ថាជាឥស្សរជនសកម្មក្នុងកំណែទម្រង់ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ និងសិទ្ធិអ៊ីនធឺណិត។ អនុរដ្ឋមន្ត្រីម្នាក់គឺលោកស្រី ទេអូ នី ឈីង (Teo Nie Ching) មកពីគណបក្ស DAP ដែលទទួលបន្ទុកផ្នែកទូរគមនាគមន៍ និងសេវាសាធារណៈ។ ក្រៅពីថ្នាក់ដឹកនាំ ក្រសួងមានបុគ្គលិករាជការជាច្រើនដែលបម្រើការងារក្នុងវិស័យផ្សេងៗ។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ឫសគល់នៃក្រសួងទំនាក់ទំនងម៉ាឡេស៊ីអាចតាមដានទៅដល់សម័យដើមក្រោយឯករាជ្យ នៅពេលរដ្ឋាភិបាលបានបង្កើតក្រសួងព័ត៌មាន (Kementerian Penerangan) ដើម្បីគ្រប់គ្រងការផ្សព្វផ្សាយព័ត៌មាន និងសារព័ត៌មាន។ នៅសម័យនោះ មុខងារចម្បងរួមមានការផ្សាយវិទ្យុ និងទូរទស្សន៍របស់រដ្ឋ ដូចជា Radio Televisyen Malaysia (RTM) ដែលនៅតែដំណើរការដល់សព្វថ្ងៃ។

ជាមួយនឹងវឌ្ឍនភាពនៃបច្ចេកវិទ្យា និងការផ្លាស់ប្តូរនយោបាយ ក្រសួងនេះបានឆ្លងកាត់ការរៀបចំរចនាសម្ព័ន្ធ និងប្តូរឈ្មោះជាច្រើនលើក។ នៅអំឡុងទស្សវត្សឆ្នាំ ១៩៩០ រដ្ឋាភិបាលបានបង្កើតគណៈកម្មការ MCMC ក្នុងឆ្នាំ ១៩៩៨ ដើម្បីឆ្លើយតបទៅនឹងការបញ្ចូលគ្នានៃប្រព័ន្ធទូរគមនាគមន៍ និងប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ។ ក្រោយមកក្រសួងបានប្រើឈ្មោះថាក្រសួងទំនាក់ទំនងនិងពហុព័ត៌មាន (KKMM) មុននឹងត្រូវបានគេហៅថាក្រសួងទំនាក់ទំនងនិងឌីជីថល (KKD) ក្រោមរដ្ឋាភិបាលថ្មីក្នុងឆ្នាំ ២០២២។

បច្ចុប្បន្ន ក្រសួងនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា “ក្រសួងទំនាក់ទំនង” ដោយបានបំបែកកិច្ចការឌីជីថលមួយចំនួនទៅក្រសួងឌីជីថលដាច់ឡែក ប៉ុន្តែនៅរក្សាសមត្ថកិច្ចលើប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ ការការពារទិន្នន័យ និងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធទូរគមនាគមន៍មូលដ្ឋាន។

សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌

ប្រភព: Wikipedia

ក្រសួងទំនាក់ទំនងមិនត្រឹមតែជាស្ថាប័នគ្រប់គ្រងនិយតកម្មប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងដើរតួយ៉ាងសកម្មក្នុងការជំរុញសេដ្ឋកិច្ចច្នៃប្រឌិត និងវប្បធម៌របស់ម៉ាឡេស៊ី។ តាម Wikipedia ក្រសួងទទួលបន្ទុកលើឧស្សាហកម្មភាពយន្ត ដែលទទួលការគាំទ្រតាមរយៈស្ថាប័ន Perbadanan Kemajuan Filem Nasional (FINAS) ជួយឲ្យភាពយន្តម៉ាឡេស៊ីទទួលបានប្រជាប្រិយភាពក្នុងតំបន់។ ការផ្សាយវិទ្យុ និងទូរទស្សន៍ឌីជីថលក្រោម RTM បានបម្រើជាឆានែលដ៏សំខាន់ក្នុងការផ្សព្វផ្សាយវប្បធម៌ចម្រុះរបស់ប្រទេស ចាប់ពីតន្ត្រីប្រពៃណី រហូតដល់កម្មវិធីអប់រំពហុភាសា។

វិស័យប្រៃសណីយ៍ និងសេវាដឹកជញ្ជូន ក៏ស្ថិតក្នុងរង្វង់សមត្ថកិច្ចរបស់ក្រសួងដែរ ហើយក្រសួងបានជំរុញទំនើបកម្មដើម្បីឲ្យសេវាទាំងនេះបម្រើដល់ពាណិជ្ជកម្មអេឡិចត្រូនិក។ ចំណុចស្នូលមួយទៀតគឺការការពារទិន្នន័យផ្ទាល់ខ្លួន ដែលអនុវត្តតាមច្បាប់ Akta Perlindungan Data Peribadi 2010 (PDPA) បង្កើតបរិយាកាសទុកចិត្តសម្រាប់អ្នកប្រើប្រាស់ និងវិនិយោគិនក្នុងសេដ្ឋកិច្ចឌីជីថល។ កត្តាទាំងនេះបានរួមចំណែកធ្វើឲ្យម៉ាឡេស៊ីក្លាយជាគោលដៅទាក់ទាញសម្រាប់ក្រុមហ៊ុនបច្ចេកវិទ្យាអន្តរជាតិ។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

ក្នុងបរិបទតំបន់អាស៊ាន ក្រសួងទំនាក់ទំនងម៉ាឡេស៊ីមានកិច្ចសហការជាមួយក្រសួងប្រៃសណីយ៍និងទូរគមនាគមន៍កម្ពុជាលើវិស័យហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធឌីជីថល និងការគ្រប់គ្រងទិន្នន័យឆ្លងដែន។ សម្រាប់ពលរដ្ឋខ្មែរដែលរស់នៅ ឬធ្វើការក្នុងប្រទេសម៉ាឡេស៊ី គោលនយោបាយរបស់ក្រសួងនេះមានផលប៉ះពាល់ដោយផ្ទាល់ចំពោះការទទួលបានសេវាអ៊ីនធឺណិត សេវាទូរស័ព្ទ និងបណ្តាញសង្គម។

ថ្មីៗនេះ លោករដ្ឋមន្ត្រីហ្វាមីបានប្រកាសគោលនយោបាយ “Malaysia Digital” ដែលមានគោលដៅពន្លឿនការធ្វើឌីជីថូបនីយកម្មនៅគ្រប់វិស័យ រួមទាំងការអភិវឌ្ឍបញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI) និងសេដ្ឋកិច្ចឌីជីថល។ គោលនយោបាយនេះក៏ផ្តោតលើការគ្រប់គ្រងហានិភ័យតាមអ៊ីនធឺណិត ដូចជាព័ត៌មានក្លែងក្លាយ ដែលជាបញ្ហាប្រឈមដូចគ្នាសម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជា។

ម៉ាឡេស៊ី ជាសមាជិកសកម្មរបស់អាស៊ាន បានចែករំលែកបទពិសោធន៍ក្នុងការគ្រប់គ្រងទូរគមនាគមន៍ និងប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ ដែលកម្ពុជាអាចសិក្សាបានក្នុងដំណើរអភិវឌ្ឍន៍ឌីជីថលយ៉ាងឆាប់រហ័សរបស់ខ្លួន។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ ការធ្វើសមាហរណកម្មឌីជីថលក្នុងតំបន់ត្រូវបានរំពឹងថានឹងនាំមកនូវឱកាសពាណិជ្ជកម្មថ្មីៗ សម្រាប់សហគ្រិនខ្មែរដែលមានទំនាក់ទំនងជាមួយទីផ្សារម៉ាឡេស៊ី។