ទិដ្ឋភាពទូទៅ

ប្រភព: Wikipedia

ការគាំទ្រដោយការបាញ់កាំភ្លើងធំពីនាវាចម្បាំង (Naval Gunfire Support - NGFS) ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជា Naval Surface Fire Support (NSFS) ឬការវាយប្រហារឆ្នេរ គឺជាការប្រើប្រាស់កាំភ្លើងធំនៅលើនាវាដើម្បីផ្តល់ការគាំទ្រដោយការបាញ់ផ្លោងដល់ការវាយលុកតាមឆ្នេរ និងកងទ័ពផ្សេងៗដែលកំពុងប្រតិបត្តិការក្នុងរយៈចម្ងាយរបស់វា។ យោងតាម Wikipedia NGFS គឺជាផ្នែកមួយនៃវិញ្ញាសារជាច្រើនដែលគ្របដណ្តប់ដោយពាក្យ ការបាញ់ផ្លោងនាវា (naval fires)។ ក្នុងយុគសម័យទំនើប ការគាំទ្រដោយការបាញ់កាំភ្លើងធំពីនាវាគឺជាសមាសភាគមួយក្នុងចំណោមធាតុផ្សំសំខាន់ៗទាំងបីនៃការគាំទ្រប្រតិបត្តិការវាយលុកតាមសមុទ្រ រួមជាមួយយន្តហោះ និងមីស៊ីលវាយប្រហារលើដីដែលបាញ់ចេញពីនាវា។ គោលបំណងសំខាន់គឺបំផ្លាញការការពារឆ្នេរ គាំទ្រកងទ័ពពេលចុះចត និងបង្ក្រាបការតទល់របស់សត្រូវ។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

ប្រភព: Wikipedia

ការបាញ់ផ្លោងពីនាវាត្រូវបានធ្វើឡើងនៅតាមតំបន់ឆ្នេរ និងដែនទឹករាក់ជិតឆ្នេរ ដែលតម្រូវឱ្យនាវាមានសមត្ថភាពធ្វើនាវាចរណ៍ដោយប្រយ័ត្នប្រយែង និងអាចគេចផុតពីការវាយប្រហាររបស់សត្រូវ។ នាវាប្រភេទឃ្លាំមើល (Monitor) ដូចជា HMS Marshal Ney ត្រូវបានរចនាឡើងពិសេសសម្រាប់ប្រតិបត្តិការក្នុងទឹករាក់ និងមានកាំភ្លើងធំធុនធ្ងន់។ កងកម្លាំងមនុស្សដែលពាក់ព័ន្ធរួមមាននាវិកកាំភ្លើងធំនៅលើនាវា ក្រុមអ្នកសង្កេតការណ៍នៅលើគោកដែលផ្តល់កូអរដោណេ និងមេបញ្ជាការកងទ័ពជើងគោក។ ការសម្របសម្រួលច្បាស់លាស់រវាងក្រុមទាំងនេះគឺចាំបាច់ដើម្បីធានាថាការបាញ់មានភាពត្រឹមត្រូវ និងមិនបង្កការខូចខាតដល់កងទ័ពមិត្ត។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រភព: Wikipedia

យោងតាម Wikipedia ការប្រើប្រាស់កាំភ្លើងធំនៅលើនាវាដើម្បីវាយប្រហារការពារឆ្នេរបានចាប់ផ្តើមតាំងពីសម័យសង្គ្រាមជើងទឹកនៅមជ្ឈិមសម័យ។ ក្នុងសង្គ្រាមលោកលើកទី ១ នាវាឃ្លាំមើលដូចជា HMS Marshal Ney និង HMS Lord Clive ដែលមានកាំភ្លើងធំរហូតដល់ ១៨ អ៊ីញ ត្រូវបានប្រើដើម្បីវាយប្រហារទីតាំងការពារឆ្នេរសត្រូវ។ នៅសង្គ្រាមលោកលើកទី ២ ការបាញ់ផ្លោងពីនាវាបានឈានដល់កម្រិតកំពូល។ នាវាចម្បាំង USS Idaho ដែលបានដាក់ឲ្យប្រើប្រាស់តាំងពីឆ្នាំ ១៩១៧ ក្នុងសម័យសង្គ្រាមលោកលើកទី ១ បានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់នៅកោះអូគីណាវ៉ា និងកោះដទៃទៀតក្នុងមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិក។ ការបាញ់ផ្លោងទាំងនេះបានជួយបំផ្លាញទីតាំងការពាររបស់ជប៉ុន និងគាំទ្រការចុះចតរបស់កងទ័ពសម្ព័ន្ធមិត្ត។ ក្រោយសង្គ្រាម ការបាញ់ផ្លោងពីនាវានៅតែបន្តប្រើក្នុងជម្លោះដូចជាសង្គ្រាមកូរ៉េ និងវៀតណាម។

សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌

ប្រភព: Wikipedia

ការកសាងនិងថែរក្សានាវាចម្បាំងដែលមានសមត្ថភាពបាញ់ផ្លោងឆ្នេរត្រូវការទុនវិនិយោគសេដ្ឋកិច្ចដ៏ធំធេង។ នាវា HMS Lord Clive ឧទាហរណ៍ មានកាំភ្លើងធំមួយដើមទំហំ ១៨ អ៊ីញ ដែលតម្រូវឱ្យមានគ្រឹះបាញ់ពិសេស និងត្រូវបានផលិតឡើងក្នុងគោលបំណងវាយប្រហារការពារឆ្នេរដ៏រឹងមាំ។ ការផលិតគ្រាប់កាំភ្លើងធំធុនធ្ងន់ និងការដឹកជញ្ជូនវាទៅកាន់នាវានៅសមរភូមិ គឺជាកិច្ចប្រតិបត្តិការដែលមានតម្លៃខ្ពស់។ ទោះយ៉ាងណា វាបានផ្តល់ផលប្រយោជន៍យុទ្ធសាស្ត្រដោយជួយពន្លឿនការវាយលុកកងទ័ពសត្រូវ និងកាត់បន្ថយការបាត់បង់ធនធាន។ នៅក្នុងវប្បធម៍ប្រជាប្រិយ ការបាញ់ផ្លោងពីនាវាបានក្លាយជារូបភាពតំណាងដ៏មានឥទ្ធិពលនៃកម្លាំងទ័ពជើងទឹក ដោយឃើញមាននៅក្នុងភាពយន្ត និងឯកសារជាច្រើនស្តីពីសង្គ្រាមលោកលើកទី ២។ ទំនៀមទម្លាប់ និងស្មារតីសាមគ្គីរបស់នាវិកកាំភ្លើងធំត្រូវបានគេចងចាំ និងគោរពរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

ប្រភព: Wikipedia

នៅសម័យទំនើប ទោះបីជាការប្រើប្រាស់កាំភ្លើងធំនាវាមានការថយចុះក្តី កងទ័ពជើងទឹកនៅតែរក្សាសមត្ថភាពនេះ។ ដូចបង្ហាញក្នុងរូបភាព នាវា USS Hanson បានបាញ់កាំភ្លើង ៥ អ៊ីញ ចំនួន ១៤,៤៨៦ គ្រាប់ក្នុងឆ្នាំ ១៩៧២ ទៅកាន់ទីតាំងសត្រូវនៅវៀតណាម។ សព្វថ្ងៃ នាវាពិឃាត និងនាវាចម្បាំងតូចៗនៅមានកាំភ្លើងធំសម្រាប់ការពារឆ្នេរ និងគាំទ្រកងទ័ពជើងគោកក្នុងជម្លោះតូចតាច។ ការអភិវឌ្ឍន៍គ្រាប់ដឹកនាំដែលមានចម្ងាយបាញ់ឆ្ងាយផ្តល់ក្តីសង្ឃឹមថា ការបាញ់ផ្លោងពីនាវាអាចនឹងមានតួនាទីសំខាន់ឡើងវិញនៅថ្ងៃអនាគត។ យោងតាម Wikipedia វិញ្ញាសារ naval fires ទំនើបនៅតែរួមបញ្ចូលការគាំទ្រដោយកាំភ្លើងធំពីនាវាជាផ្នែកមួយដ៏ចាំបាច់។