នៅថ្ងៃទី ២៥ ខែមិថុនា ឆ្នាំ ១៩៤៤ កងកម្លាំងនាវាចររបស់កងទ័ពជើងទឹកសហរដ្ឋអាមេរិក និងកងទ័ពជើងទឹកនៃចក្រភពអង់គ្លេស បានធ្វើការទម្លាក់គ្រាប់បែកយ៉ាងខ្លាំងក្លាទៅលើបន្ទាយការពាររបស់កងទ័ពអាល្លឺម៉ង់នៅក្នុងក្រុងឆែបួរ ប្រទេសបារាំង។ តាមកំណត់ត្រារបស់ Wikipedia ការវាយប្រហារនេះគឺជាផ្នែកមួយនៃសមរភូមិណ័រម៉ង់ឌី ដែលបានចាប់ផ្តើមឡើងក្រោយការចុះចតដ៏ធំនៅថ្ងៃ D-Day ថ្ងៃទី ៦ ខែមិថុនា។ ការទម្លាក់គ្រាប់បែកនេះមានគោលបំណងគាំទ្រទ័ពជើងគោកអាមេរិកដែលកំពុងប្រយុទ្ធដើម្បីដណ្តើមកំពង់ផែដ៏សំខាន់នេះពីការកាន់កាប់របស់អាល្លឺម៉ង់ណាស៊ី។

យោងតាមឯកសារ Wikipedia ក្រុងឆែបួរស្ថិតនៅភាគខាងជើងបំផុតនៃឧបទ្វីបកូតង់តាំង និងជាកំពង់ផែទឹកជ្រៅដ៏សំខាន់សម្រាប់ការដឹកជញ្ជូនផ្គត់ផ្គង់ដល់កងទ័ពសម្ព័ន្ធមិត្តដែលបានចុះចតនៅឆ្នេរណ័រម៉ង់ឌី។ សមរភូមិឆែបួរត្រូវបានរៀបរាប់ថាជាការប្រយុទ្ធដ៏ស្វិតស្វាញមានរយៈពេលប្រមាណមួយខែ ដោយកងទ័ពសហរដ្ឋអាមេរិកត្រូវប្រឈមមុខនឹងកងទ័ពអាល្លឺម៉ង់ដែលបានពង្រឹងការពារយ៉ាងរឹងមាំ។ ការដណ្តើមបានកំពង់ផែនេះត្រូវបានចាត់ទុកថាជាកត្តាចាំបាច់សម្រាប់យុទ្ធនាការរំដោះអឺរ៉ុបខាងលិចពីនឹមណាស៊ី នេះបើយោងតាមឯកសារស្តីពីសមរភូមិឆែបួរ។

ការទម្លាក់គ្រាប់បែកពីសមុទ្រនៅថ្ងៃទី ២៥ ខែមិថុនា ដំបូងឡើយគ្រោងធ្វើឡើងត្រឹមរយៈពេលពីរម៉ោងប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែតាមការកត់ត្រារបស់ Wikipedia វាត្រូវបានបន្ថែមមួយម៉ោងទៀត ដើម្បីគាំទ្រកងទ័ពថ្មើរជើងអាមេរិកដែលកំពុងព្យាយាមវាយទម្លុះចូលតាមផ្លូវក្នុងទីក្រុង។ ក្នុងកំឡុងពេលនោះ នាវាចម្បាំងរបស់កងទ័ពជើងទឹកអាមេរិក និងអង់គ្លេស បានបាញ់ផ្លោងដោយកាំភ្លើងធំទៅលើបន្ទាយកាំភ្លើងធំឆ្នេរសមុទ្ររបស់អាល្លឺម៉ង់ ហើយក៏បានឆ្លងកាត់ការបាញ់តបពីសំណាក់អាគុហ៍ការពារទាំងនោះយ៉ាងសាហាវផងដែរ។ ព្រឹត្តិការណ៍នេះបានបង្ហាញពីសារៈសំខាន់នៃការគាំទ្រដោយកាំភ្លើងពីនាវា ក្នុងការបំផ្លាញការការពារដែលពិបាកវាយដណ្តើមដោយកងទ័ពជើងគោកតែម្នាក់ឯង។

សមរភូមិឆែបួរគឺជាផ្នែកសំខាន់មួយនៃយុទ្ធនាការណ័រម៉ង់ឌី ដែលកងកម្លាំងសម្ព័ន្ធមិត្ត ភាគច្រើនជាទាហានអាមេរិក បានធ្វើការវាយលុកយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីកាត់ផ្តាច់និងដណ្តើមកំពង់ផែដែលមានការការពារយ៉ាងរឹងមាំនេះ។ កងទ័ពអាល្លឺម៉ង់បានរៀបចំការពារឆែបួរយ៉ាងល្អ ជាមួយនឹងបន្ទាយ កាំភ្លើងធំ និងទីតាំងលាក់ខ្លួនជាច្រើន ដែលធ្វើឱ្យទ័ពអាមេរិកត្រូវប្រយុទ្ធគ្រប់អ៊ីញ។ តាម Wikipedia ការទម្លាក់គ្រាប់បែកពីសមុទ្របានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការបន្ទន់ការការពាររបស់អាល្លឺម៉ង់ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យកងទ័ពអាមេរិករុលចូលក្រុងជាបណ្តើរៗ។

បន្ទាប់ពីការទម្លាក់គ្រាប់បែក ការទប់ទល់របស់កងកម្លាំងអាល្លឺម៉ង់នៅតែបន្តរហូតដល់ថ្ងៃទី ២៩ ខែមិថុនា ទើបកំពង់ផែឆែបួរត្រូវបានកងសម្ព័ន្ធមិត្តដណ្តើមបានទាំងស្រុង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តាមការរាយការណ៍របស់ Wikipedia ការឈូសឆាយកំពង់ផែដើម្បីប្រើប្រាស់សម្រាប់ការដឹកជញ្ជូនផ្គត់ផ្គង់បានចំណាយពេលជាច្រើនសប្តាហ៍ ព្រោះកងទ័ពអាល្លឺម៉ង់បានបំផ្លាញហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធកំពង់ផែយ៉ាងដំណំ។ នេះជាឧបសគ្គដ៏ធំមួយសម្រាប់ការផ្គត់ផ្គង់ទ្រង់ទ្រាយធំដែលកងទ័ពសម្ព័ន្ធមិត្តត្រូវការដើម្បីបន្តការរុលទៅមុខក្នុងប្រទេសបារាំង និងឆ្ពោះទៅកាន់អាល្លឺម៉ង់។

យោងតាមអត្ថបទស្តីពីសមរភូមិណ័រម៉ង់ឌី ការទម្លាក់គ្រាប់បែកនៅឆែបួរបានឆ្លុះបញ្ចាំងពីកិច្ចសហការយ៉ាងជិតស្និទ្ធរវាងកងកម្លាំងជើងទឹក និងជើងគោក ដែលជាគំរូដ៏សំខាន់សម្រាប់ប្រតិបត្តិការយោធារួមគ្នាក្នុងសម័យក្រោយ។ ក្នុងបរិបទសង្គ្រាមលោកលើកទី២ ការគ្រប់គ្រងកំពង់ផែទឹកជ្រៅដូចជាឆែបួរគឺជាកត្តាកំណត់សម្រាប់ជោគជ័យនៃយុទ្ធនាការរំដោះអឺរ៉ុប។ ដោយសារតែជ័យជំនះនៅឆែបួរ សម្ព័ន្ធមិត្តអាចពង្រីកសមត្ថភាពដឹកជញ្ជូនកងទ័ពនិងសម្ភារៈចូលទៅក្នុងទ្វីបអឺរ៉ុប ដែលជាចំណុចរបត់មួយឆ្ពោះទៅរកជ័យជំនះចុងក្រោយលើអាល្លឺម៉ង់ណាស៊ី។

តាមកំណត់ត្រារបស់ Wikipedia ស្តីពីសង្គ្រាមលោកលើកទី២ ជម្លោះនេះបានបណ្តាលឱ្យមានអ្នកស្លាប់ពី ៦០ ទៅ ៧៥ លាននាក់ និងបានបន្សល់ទុកនូវមេរៀនដ៏ជ្រាលជ្រៅអំពីភាពរន្ធត់នៃសង្គ្រាម ដែលជំរុញឱ្យមានការកសាងសណ្តាប់ធ្នាប់ពិភពលោកក្រោយសង្គ្រាម។ ទោះបីជាព្រឹត្តិការណ៍នៅឆែបួរគ្រាន់តែជាផ្នែកតូចមួយនៃរឿងរ៉ាវសង្រ្គាមដ៏ធំធេងនេះក៏ដោយ ក៏វាជានិមិត្តរូបនៃការតស៊ូដើម្បីសេរីភាព និងកិច្ចសហការរវាងប្រជាជាតិនានាដើម្បីប្រឆាំងនឹងការឈ្លានពាន។