គណៈកម្មាធិការអន្តរជាតិនៃកាកបាទក្រហម

ទិដ្ឋភាពទូទៅ

ប្រភព: Wikipedia

គណៈកម្មាធិការអន្តរជាតិនៃកាកបាទក្រហម (International Committee of the Red Cross, ហៅកាត់ ICRC) គឺជាអង្គការមនុស្សធម៌ឯករាជ្យ និងអព្យាក្រឹត ដែលមានមូលដ្ឋាននៅទីក្រុងហ្សឺណែវ ប្រទេសស្វីស។ តាមសព្វវចនាធិប្បាយ Wikipedia អង្គការនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅឆ្នាំ ១៨៦៣ ហើយជាអង្គការមនុស្សធម៌ដំបូងគេបង្អស់នៅលើពិភពលោក។ ICRC មានតួនាទីសំខាន់ក្នុងការលើកកម្ពស់ និងធានាការគោរពចំពោះអនុសញ្ញាទីក្រុងហ្សឺណែវទាំង ៤ របស់ឆ្នាំ ១៩៤៩ ដែលជាមូលដ្ឋាននៃច្បាប់មនុស្សធម៌អន្តរជាតិ។ អនុសញ្ញាទាំងនេះធានាការការពារដល់ទាហានរបួសនៅសមរភូមិ អ្នករបួសនៅសមុទ្រ អ្នកទោសសង្គ្រាម និងជនស៊ីវិលក្នុងពេលមានជម្លោះ។

ICRC ក៏បានទទួលរង្វាន់ណូបែលសន្តិភាពចំនួន ៣ ដងផងដែរ នៅឆ្នាំ ១៩១៧ ១៩៤៤ និង ១៩៦៣ ដោយសារតែកិច្ចការមនុស្សធម៌ដ៏ឆ្នើមរបស់ខ្លួន។ បេសកកម្មចម្បងរបស់ខ្លួនគឺការពារជីវិត និងសេចក្តីថ្លៃថ្នូររបស់ជនរងគ្រោះដោយសារជម្លោះប្រដាប់អាវុធ តាមរយៈការផ្តល់ជំនួយសង្គ្រោះបន្ទាន់ ការស្វែងរកសមាជិកគ្រួសារដែលបាត់បង់ និងការជំរុញឱ្យភាគីជម្លោះគោរពច្បាប់សង្គ្រាម។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

ប្រភព: Wikipedia

ទីស្នាក់ការកណ្តាលរបស់ ICRC មានទីតាំងនៅទីក្រុងហ្សឺណែវ ប្រទេសស្វីស ហើយមានប្រតិភូកម្ម និងបេសកកម្មនៅក្នុងប្រទេសប្រមាណ ១០០ នៅទូទាំងពិភពលោក។ បុគ្គលិករាប់ពាន់នាក់ ដែលភាគច្រើនជាអ្នកស្ម័គ្រចិត្ត និងបុគ្គលិកក្នុងស្រុក ប្រតិបត្តិការក្នុងតំបន់មានជម្លោះដើម្បីផ្តល់ជំនួយមនុស្សធម៌។ ស្ថាបនិកសំខាន់របស់ ICRC គឺលោក ហង់រី ឌុយណង់ (កើតឆ្នាំ ១៨២៨ នៅហ្សឺណែវ) ដែលជាអ្នកជំរុញគំនិតបង្កើតអង្គការនេះ បន្ទាប់ពីបានឃើញអំពើឃោរឃៅនៅសមរភូមិសូលហ្វេរិណូក្នុងឆ្នាំ ១៨៥៩។

នៅថ្ងៃកំណើតរបស់ខ្លួនក្នុងឆ្នាំ ១៨៦៣ គណៈកម្មាធិការដំបូងមានសមាជិក ៥ រូបសុទ្ធតែជាជនជាតិស្វីស៖ លោក ហង់រី ឌុយណង់ លោក ហ្គាស្តាវ៍ ម៉ូយញេ លោក ហ្គីយ៉ូម-ហង់រី ឌុយហ្វ័រ លោក ល្វី អាប៉្យា និងលោក តេអូឌ័រ ម៉ូន័រ។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ដើម្បីរក្សាអព្យាក្រឹតភាព សមាជិកគណៈកម្មាធិការ ICRC ទាំងអស់ត្រូវបានជ្រើសរើសក្នុងចំណោមពលរដ្ឋស្វីសតែប៉ុណ្ណោះ។ គណៈកម្មាធិការនេះជាអង្គភាពធំបំផុតនៃការសម្រេចចិត្ត ដោយមានសភា (Assembly) ដែលបង្កើតគោលនយោបាយ និងគ្រប់គ្រងប្រតិបត្តិការប្រចាំថ្ងៃតាមរយៈនាយកដ្ឋានប្រតិបត្តិ។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រភព: Wikipedia

ប្រភពដើមនៃ ICRC ត្រឡប់ទៅសមរភូមិសូលហ្វេរិណូ ឆ្នាំ ១៨៥៩ ដែលលោក ហង់រី ឌុយណង់ បានឃើញទាហានរបួសរាប់ម៉ឺននាក់គ្មានការថែទាំ។ លោកបានចល័តអ្នកស្ម័គ្រចិត្តមកជួយ ហើយក្រោយមកបោះពុម្ពសៀវភៅ “អនុស្សាវរីយ៍សូលហ្វេរិណូ” ដោយស្នើឱ្យបង្កើតក្រុមអ្នកស្ម័គ្រចិត្តអព្យាក្រឹតសម្រាប់ជម្លោះនាពេលអនាគត។ តាម Wikipedia សំណើនេះនាំទៅដល់ការបង្កើត “គណៈកម្មាធិការទាំង ៥” នៅហ្សឺណែវក្នុងឆ្នាំ ១៨៦៣ ដែលក្រោយមកបានក្លាយជា ICRC។

នៅថ្ងៃទី ២២ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៨៦៤ រដ្ឋចំនួន ១២ បានចុះហត្ថលេខាលើអនុសញ្ញាទីក្រុងហ្សឺណែវដំបូងគេ ដែលធ្វើឱ្យប្រទេសនានាមានកាតព្វកិច្ចថែទាំអ្នករបួសដោយមិនប្រកាន់ភាគី និងទទួលស្គាល់និមិត្តសញ្ញាកាកបាទក្រហមលើផ្ទៃសជាសញ្ញាការពារ។ ក្រោយមកទៀត អនុសញ្ញាត្រូវបានពង្រីកវិសាលភាពនៅឆ្នាំ ១៩០៦ (កងទ័ពជើងទឹក) ឆ្នាំ ១៩២៩ (អ្នកទោសសង្គ្រាម) និងឆ្នាំ ១៩៤៩ (ជនស៊ីវិល) បង្កើតបានជាអនុសញ្ញាទាំង ៤ ដែលគេស្គាល់សព្វថ្ងៃនេះ។

ក្នុងសង្គ្រាមលោកលើកទី ១ និងទី ២ ICRC បានដើរតួនាទីមិនអាចខ្វះបាន ដោយការចុះសួរសុខទុក្ខជំរុំអ្នកទោសសង្គ្រាម បង្កើតប្រព័ន្ធបញ្ជូនសាររវាងគ្រួសារ និងផ្តល់ថ្នាំពេទ្យ។ ភាពក្លាហាន និងអព្យាក្រឹតរបស់អង្គការនេះបាននាំឱ្យខ្លួនទទួលបានរង្វាន់ណូបែលសន្តិភាពដំបូងនៅឆ្នាំ ១៩១៧ ហើយបន្តទទួលបាននៅឆ្នាំ ១៩៤៤ និង ១៩៦៣ ជាស្ថាប័នតែមួយគត់ដែលទទួលបានកិត្តិយសនេះចំនួន ៣ ដង។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

ប្រភព: Wikipedia

នៅសតវត្សរ៍ទី ២១ ICRC បន្តជាតួអង្គសំខាន់ក្នុងវិស័យមនុស្សធម៌ ដោយប្រឈមមុខនឹងជម្លោះប្រដាប់អាវុធសម័យថ្មី។ អង្គការនេះប្រតិបត្តិការផ្នែកវេជ្ជសាស្ត្រ ស្បៀងអាហារ ទឹកស្អាត និងការស្តារទំនាក់ទំនងគ្រួសារនៅក្នុងប្រទេសដូចជា អ៊ុយក្រែន ស៊ីរី យេម៉ែន និងមីយ៉ាន់ម៉ា។ ក្នុងនាមជាអាណាព្យាបាលអនុសញ្ញាទីក្រុងហ្សឺណែវ ICRC ក៏ជំរុញឱ្យរដ្ឋាភិបាល និងក្រុមប្រដាប់អាវុធគោរពច្បាប់សង្គ្រាម និងបណ្តុះបណ្តាលកងកម្លាំងអំពីច្បាប់មនុស្សធម៌អន្តរជាតិ។ បញ្ហាថ្មីៗដូចជា សង្គ្រាមអ៊ីនធឺណិត និងអាវុធស្វ័យភាព ក៏កំពុងស្ថិតក្នុងការយកចិត្តទុកដាក់របស់ ICRC ដែរ។

សម្រាប់អ្នកអាននៅកម្ពុជា ICRC មានវត្តមានយ៉ាងយូរអង្វែងនៅក្នុងប្រទេសនេះ។ អង្គការបានដើរតួនាទីយ៉ាងសកម្មក្នុងការដោះស្រាយបញ្ហាជនបាត់ខ្លួនពីសម័យខ្មែរក្រហម ការផ្តល់ជំនួយដល់ជនរងគ្រោះដោយគ្រាប់មីន និងការកសាងសមត្ថភាពក្នុងការឆ្លើយតបនឹងគ្រោះអាសន្ន។ កិច្ចការទាំងនេះមិនត្រឹមតែជួយបុគ្គលនិងគ្រួសារប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងរួមចំណែកដល់ដំណើរការផ្សះផ្សាជាតិ ដែលជាផ្នែកមួយដ៏សំខាន់សម្រាប់អនាគតនៃប្រទេសកម្ពុជា។