នៅថ្ងៃទី ២៣ មិថុនា ១៩៤៤ មន្ត្រីគណៈកម្មាធិការអន្តរជាតិកាកបាទក្រហម (ICRC) លោក Maurice Rossel បានបញ្ចប់ដំណើរទស្សនកិច្ចដ៏ខ្លីមួយទៅកាន់ជំរុំ Theresienstadt ក្នុងប្រទេសឆេកូស្លូវ៉ាគីដែលកាន់កាប់ដោយណាស៊ី។ តាមការរាយការណ៍របស់ Wikipedia លោក Rossel បានសរសេររបាយការណ៍ផ្លូវការថា ជីវិតនៅក្នុងជំរុំនោះគឺ «ស្ទើរតែធម្មតា» ហើយគ្មានអ្នកទោសណាម្នាក់ត្រូវបាននិរទេសទៅកាន់ជំរុំសម្លាប់ឡើយ។ របាយការណ៍នេះ ដែលក្រោយមកបានក្លាយជានិមិត្តរូបនៃការបរាជ័យរបស់ ICRC បានកើតឡើងនៅពេលដែលពួកណាស៊ីកំពុងអនុវត្តការសម្លាប់ពូជសាសន៍ជនជាតិជ្វីហ្វយ៉ាងសកម្ម ដែលនឹងសម្លាប់មនុស្សប្រមាណ ៦ លាននាក់នៅចុងសង្គ្រាម។

Theresienstadt Ghetto ត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅឆ្នាំ ១៩៤១ ក្នុងទីក្រុង Terezín ដោយ SS របស់ណាស៊ី។ យោងតាម Wikipedia ជំរុំនេះមានតួនាទីពីរ៖ ជាកន្លែងឃុំឃាំងឆ្លងកាត់សម្រាប់បញ្ជូនជនជាតិជ្វីហ្វទៅកាន់ជំរុំសម្លាប់ដូចជា Auschwitz និងជាឧបករណ៍ឃោសនាដើម្បីបន្លំសហគមន៍អន្តរជាតិថាពួកណាស៊ីកំពុងព្យាបាលពួកគេដោយមនុស្សធម៌។ លក្ខខណ្ឌរស់នៅពិតប្រាកដគឺអាក្រក់ខ្លាំង ដោយចេតនារចនាឡើងដើម្បីបង្កជំងឺ កង្វះអាហារ និងការងារធ្ងន់ធ្ងរ សំដៅសម្លាប់អ្នកទោសយ៉ាងរហ័ស។

នៅដើមឆ្នាំ ១៩៤៤ ពួកណាស៊ីបានដឹងថានឹងមានដំណើរទស្សនកិច្ចពី ICRC និងរដ្ឋាភិបាលដាណឺម៉ាក ហើយបានចាប់ផ្តើមយុទ្ធនាការ “សម្អាត” ជំរុំ។ អ្នកទោសជាង ៧ ៥០០ នាក់ត្រូវបាននិរទេសទៅ Auschwitz ដើម្បីបន្ថយសម្ពាធប្រជាជន នេះបើតាមការរាយការណ៍របស់ Wikipedia ។ សួនផ្កា ហាងកាហ្វេ និងសាលារៀនក្លែងក្លាយត្រូវបានដំឡើង។ អ្នកទោសត្រូវបានបង្ខំឱ្យសម្តែងភាពសប្បាយរីករាយ និងចូលរួមក្នុងកម្មវិធីតន្ត្រីនិងកីឡា។ គួរកត់សម្គាល់ថានៅឆ្នាំ ១៩៤៣ កាកបាទក្រហមអាល្លឺម៉ង់បានដាក់របាយការណ៍ត្រឹមត្រូវអំពីភាពកកកុញ ប៉ុន្តែរបាយការណ៍នោះត្រូវបានមិនយកចិត្តទុកដាក់។

នៅថ្ងៃទី ២៣ មិថុនា ១៩៤៤ លោក Rossel វេជ្ជបណ្ឌិតស្វីស បានដើរទស្សនាជំរុំក្រោមការឃ្លាំមើលយ៉ាងជិតស្និតពី SS។ តាម Wikipedia លោកបានឃើញតែអ្វីដែលពួកណាស៊ីចង់បង្ហាញ ហើយរបាយការណ៍របស់គាត់បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីការបោកបញ្ឆោតនោះ។ គាត់បានសរសេរថា៖ «គ្មាននរណាម្នាក់និរទេសចេញពី Theresienstadt ទេ» ហើយថាអ្នកទោស «ហាក់ដូចជារស់នៅជាធម្មតា»។ ក្រោយមកក្នុងខែកញ្ញា ១៩៤៤ លោកក៏បានទៅទស្សនា Auschwitz ហើយជួបជាមួយមេបញ្ជាការ Auschwitz I តែមិនបានដឹងអំពីអំពើសម្លាប់ពូជសាសន៍ទេ។

របាយការណ៍របស់ Rossel បានបង្កផលប៉ះពាល់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ តាម Wikipedia វាបានធ្វើឱ្យ ICRC យល់ច្រឡំអំពី «ដំណោះស្រាយចុងក្រោយ» (Final Solution) ហើយបានបំផ្លាញភាពជឿជាក់លើរបាយការណ៍ Vrba-Wetzler ដែលជាឯកសារត្រឹមត្រូវអំពីឧក្រិដ្ឋកម្មនៅ Auschwitz។ នេះជាឧបសគ្គដល់ការបង្ហាញការពិតដល់សាធារណៈពិភពលោក ខណៈដែលការសម្លាប់កំពុងបន្ត។

ផលវិបាកនៃការបោកបញ្ឆោតនេះបានបន្តរហូតដល់ឆ្នាំ ១៩៤៥។ ទោះបីជាជំរុំសម្លាប់ផ្សេងទៀតកំពុងត្រូវបានរំដោះនៅខែមេសា ឆ្នាំ ១៩៤៥ ក៏ដោយ គណៈប្រតិភូ ICRC ដែលបានទៅ Theresienstadt នៅពេលនោះ នៅតែរាយការណ៍ដូច Rossel ដដែល។ នៅថ្ងៃទី ២ ឧសភា ១៩៤៥ ពួក SS បានប្រគល់ជំរុំឱ្យ ICRC ប៉ុន្មានថ្ងៃមុនសង្គ្រាមចប់ នេះបើតាម Wikipedia ។

ក្រោយសង្គ្រាម អ្នកប្រវត្តិសាស្ត្របានថ្កោលទោសយ៉ាងខ្លាំងចំពោះរបាយការណ៍របស់ Rossel ដោយហៅវាថា «និមិត្តរូបនៃការបរាជ័យរបស់ ICRC»។ Wikipedia បានកត់ត្រាថា នៅឆ្នាំ ១៩៧៩ ផលិតករ Claude Lanzmann បានសម្ភាសលោក Rossel ដែលក្នុងនោះគាត់បានការពារខ្លួនថាគាត់គ្រាន់តែរាយការណ៍ពីអ្វីដែលគាត់បានឃើញ។ ខ្សែភាពយន្ត A Visitor from the Living ឆ្នាំ ១៩៩៧ បានផ្អែកលើការសម្ភាសន៍នេះ ហើយរបាយការណ៍នៅតែជាប្រធានបទសិក្សាអំពីគ្រោះថ្នាក់នៃការឃោសនា។

សព្វថ្ងៃនេះ ព្រឹត្តិការណ៍ Theresienstadt ត្រូវបានគេចងចាំថាជាពេលដ៏អាម៉ាស់មួយសម្រាប់ ICRC។ យោងតាម Wikipedia របាយការណ៍របស់ Rossel ត្រូវបានគេហៅថា «និមិត្តរូបនៃការបរាជ័យ» របស់អង្គការនេះក្នុងអំឡុងហាយនភាព។ វាបានបង្ហាញថា សូម្បីតែអង្គការមនុស្សធម៌លំដាប់ពិភពលោកក៏អាចធ្លាក់ខ្លួនជាជនរងគ្រោះនៃយុទ្ធនាការឃោសនាដ៏ឈ្លាសវៃ។