ទិដ្ឋភាពទូទៅ

ប្រភព: Wikipedia

យោងតាមវិគីភីឌា សុវត្ថិភាព និងសុខភាពការងារ (Occupational Safety and Health – OSH) គឺជាវិស័យពហុជំនាញដែលមានគោលដៅការពារសុវត្ថិភាព សុខភាព និងសុខុមាលភាពរបស់កម្មករគ្រប់រូប។ OSH ពាក់ព័ន្ធយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយវេជ្ជសាស្ត្រការងារ និងអនាម័យការងារ ហើយថែមទាំងគ្របដណ្តប់ដល់ការការពារសាធារណៈជនទូទៅដែលអាចរងផលប៉ះពាល់ពីបរិស្ថានការងារ។ ជារៀងរាល់ឆ្នាំ កម្មកររាប់លាននាក់នៅទូទាំងពិភពលោកទទួលរងគ្រោះថ្នាក់ ឬកើតជំងឺដោយសារលក្ខខណ្ឌការងារដែលគ្មានសុវត្ថិភាព។ អង្គការសុខភាពពិភពលោក (WHO) និងអង្គការពលកម្មអន្តរជាតិ (ILO) បានធ្វើការសិក្សារួមគ្នាជាច្រើនដើម្បីវាយតម្លៃពីផលប៉ះពាល់ដល់សុខភាពសកល។

ភូមិសាស្ត្រ និងប្រជាជន

ប្រភព: Wikipedia

វិគីភីឌាបានបង្ហាញពីភាពខុសគ្នាតាមតំបន់នៃគ្រោះថ្នាក់ការងារ។ ការសិក្សារួមគ្នារបស់ WHO និង ILO ក្នុងឆ្នាំ ២០១៦ បានរកឃើញថាការស្លាប់ដោយសារម៉ោងធ្វើការយូរ (ចាប់ពី ៥៥ ម៉ោងក្នុងមួយសប្តាហ៍) កើតមានញឹកញាប់នៅក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍ អាហ្វ្រិក និងប៉ាស៊ីហ្វិកខាងលិច។ លើសពីនេះ យោងតាមទិន្នន័យឆ្នាំ ២០១៩ ដែលដកស្រង់ដោយវិគីភីឌា ជំងឺមិនឆ្លងដូចជាជំងឺបេះដូង និងជំងឺផ្លូវដង្ហើម បានក្លាយជាមូលហេតុចម្បងនៃការស្លាប់ដែលទាក់ទងនឹងការងារ។ ឧស្សាហកម្មគ្រោះថ្នាក់ដូចជាកសិកម្ម សំណង់ និងរ៉ែ បង្កហានិភ័យខ្ពស់បំផុត ហើយប្រជាជនងាយរងគ្រោះរួមមានយុវជន ពលករចំណាកស្រុក និងស្ត្រី ដែលភាគច្រើនធ្វើការក្នុងវិស័យក្រៅផ្លូវការ។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រភព: Wikipedia

តាមវិគីភីឌា វិស័យសុវត្ថិភាពការងារមានឫសគល់តាំងពីសតវត្សរ៍ទី១៨ នៅពេលដែលលោក Bernardino Ramazzini (១៦៣៣-១៧១៤) ដែលត្រូវបានចាត់ទុកជាបិតានៃវេជ្ជសាស្ត្រការងារ បានសិក្សាពីទំនាក់ទំនងរវាងជំងឺ និងមុខរបរ។ ប៉ុន្តែការផ្លាស់ប្តូរធំដុំងបានកើតឡើងនៅក្នុងកំឡុងបដិវត្តន៍ឧស្សាហកម្ម ដែលលក្ខខណ្ឌការងារដ៏អាក្រក់បានជំរុញឱ្យមានកំណែទម្រង់។ នៅចក្រភពអង់គ្លេស លោក Sir Robert Peel បានដើរតួនាទីក្នុងការដាក់ចេញច្បាប់រោងចក្រដំបូងគេ។ រូបថតដ៏គួរឱ្យសោកស្តាយរបស់ Harry McShane ក្នុងឆ្នាំ ១៩០៨ បង្ហាញពីផលវិបាកនៃកង្វះសុវត្ថិភាព៖ ក្មេងប្រុសអាយុ ១៦ ឆ្នាំម្នាក់ត្រូវបានម៉ាស៊ីនទាញចូល បណ្តាលឱ្យបាត់បង់ដៃ និងបាក់ជើង ដោយគ្មានសំណងអ្វីទាំងអស់។ ព្រឹត្តិការណ៍បែបនេះ និងការតស៊ូរបស់ចលនាកម្មករ បាននាំឱ្យមានការអភិវឌ្ឍច្បាប់ការងារ និងស្ថាប័នត្រួតពិនិត្យនៅទូទាំងពិភពលោកក្នុងអំឡុងសតវត្សរ៍ទី២០។

សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌

ប្រភព: Wikipedia

វិគីភីឌាបានលើកឡើងថា ការខ្វះសុវត្ថិភាពការងារបង្កការខាតបង់សេដ្ឋកិច្ចយ៉ាងសំខាន់ រួមទាំងការបាត់បង់ផលិតភាព និងថ្លៃព្យាបាលជំងឺ។ នៅក្នុងប្រទេសអភិវឌ្ឍន៍ដូចជាសហរដ្ឋអាមេរិក ចំនួនគ្រោះថ្នាក់ដែលបណ្តាលឱ្យស្លាប់បានថយចុះជាបន្តបន្ទាប់ចាប់ពីឆ្នាំ ១៩៩២ មក ដោយសារការអនុវត្តច្បាប់តឹងរ៉ឹង និងការបង្កើនការយល់ដឹង។ ផ្ទុយមកវិញ នៅប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍ និងតំបន់ដែលមានវិស័យក្រៅផ្លូវការធំ ការអនុវត្តសុវត្ថិភាពមានកម្រិតទាប ដូចដែលរូបភាពពីរោងសិប្បកម្មដែកនៅឥណ្ឌាបង្ហាញឱ្យឃើញ។ វប្បធម៌នៃសុវត្ថិភាពក៏ខុសគ្នាតាមសង្គម ហើយសម្ពាធសេដ្ឋកិច្ចជារឿយៗធ្វើឱ្យកម្មករទទួលយកហានិភ័យខ្ពស់ ដោយគ្មានជម្រើសផ្សេង។ ការលើកទឹកចិត្តតាមរយៈការកាត់បន្ថយថ្លៃធានារ៉ាប់រង ឬការផ្តល់រង្វាន់ដល់អាជីវកម្មដែលមានសុវត្ថិភាព អាចជួយផ្លាស់ប្តូរឥរិយាបថទាំងនេះបាន។

ការពាក់ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន

ប្រភព: Wikipedia

វិគីភីឌាបានបង្ហាញថា បច្ចេកវិទ្យាថ្មីៗកំពុងបង្កើតហានិភ័យនិងឱកាសថ្មីៗសម្រាប់សុវត្ថិភាពការងារ។ ឧបករណ៍ស្លៀកពាក់ដែលប្រើបញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI) អាចផ្តល់ទិន្នន័យសុខភាពពេលវេលាជាក់ស្តែង ប៉ុន្តែក៏បង្កើតហានិភ័យផ្លូវចិត្តសង្គម ដូចជាការគ្រប់គ្រងលើសលប់ និងការព្រួយបារម្ភពីការឃ្លាំមើល។ មនុស្សយន្តសហការ (cobots) អាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ប៉ះទង្គិចប្រសិនបើមិនមានការរចនាសុវត្ថិភាពត្រឹមត្រូវ។ ណាណូបច្ចេកវិទ្យាក៏ជាផ្នែកដែលត្រូវការការសិក្សាបន្ថែមពីផលប៉ះពាល់សុខភាព។ ការរាតត្បាតនៃជំងឺថ្មីៗក៏បានបញ្ជាក់ពីសារៈសំខាន់នៃការការពារកម្មករជួរមុខ។ សម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជា វិស័យកាត់ដេរ សំណង់ និងកសិកម្មនៅតែជាចំណុចផ្តោតសំខាន់នៃការព្រួយបារម្ភ ខណៈដែលឧប្បត្តិហេតុកើតឡើងជាបន្តបន្ទាប់ទាក់ទាញការយកចិត្តទុកដាក់ពីអង្គការអន្តរជាតិនិងសាធារណជន។ អ្នកអាន KhmerPulse គួរបន្តតាមដានព័ត៌មានទាក់ទងនឹងសុវត្ថិភាពការងារ ដែលជាបញ្ហាមានឥទ្ធិពលដោយផ្ទាល់ដល់សុខុមាលភាពសង្គម។