កាលពីថ្ងៃទី ២២ និង ២៣ កក្កដា ២០២៦ យុវជនឥណ្ឌារាប់ពាន់នាក់បានប៉ុនប៉ងធ្វើដង្ហែរក្បួនទៅកាន់រដ្ឋសភានៅទីក្រុងញូដេលី ដើម្បីទាមទារឱ្យមានការកែប្រែប្រព័ន្ធអប់រំ នេះបើយោងតាមសារព័ត៌មាន BBC។ កាសែត New York Times បានរាយការណ៍បន្ថែមថា យុវជនទាំងនោះមានកំហឹងមិនត្រឹមតែចំពោះវិស័យអប់រំប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងចំពោះបញ្ហាកង្វះឱកាសការងារផងដែរ ដែលជាវិបត្តិធំមួយក្នុងប្រទេស។ កាសែតនេះបានវាយតម្លៃថា ចលនាដឹកនាំដោយយុវជននេះ ជាការប្រឈមមុខដ៏កម្រមួយចំពោះរដ្ឋាភិបាលលោកណារ៉េនដ្រា ម៉ូឌី ដែលបានកាន់អំណាចអស់រយៈពេលជាង ១០ ឆ្នាំមកហើយ ហើយត្រូវបានគេចាត់ទុកថាបានប្រើដៃតឹងរឹងក្នុងការគ្រប់គ្រងប្រទេស។

នៅក្នុងបទសម្ភាសន៍ពិសេសជាមួយទូរទស្សន៍ France 24 លោក Anish Gawande ដែលជាអ្នកនាំពាក្យគណបក្ស Nationalist Congress Party (NCP) បានពន្យល់ថា បាតុកម្មនេះតំណាងឱ្យការបែកបាក់រវាងជំនាន់នៅក្នុងនយោបាយឥណ្ឌា។ ក្នុងចំណងជើងព័ត៌មានរបស់ខ្លួន France 24 បានរៀបរាប់ថា «យុវជនឥណ្ឌាលែងខ្លាចទៀតហើយ» ដែលបញ្ជាក់ពីការលេចធ្លោនៃយុវជនដែលគ្មានការភ័យខ្លាចផ្នែកនយោបាយ។ លោក Gawande បានថ្លែងថា យុវជនឥណ្ឌាលែងមានការភ័យខ្លាចចំពោះរដ្ឋាភិបាលទៀតហើយ ហើយពួកគេកំពុងប្រឈមមុខតបនឹងអ្វីដែលលោកហៅថា «ស្ថាបត្យកម្មនៃការភ័យខ្លាច» ដែលត្រូវបានរដ្ឋាភិបាលលោកម៉ូឌីកសាងឡើងអស់រយៈពេល ១០ ឆ្នាំកន្លងមក។ លើសពីនេះទៀត លោកបានសង្កត់ធ្ងន់ថា ចលនានេះមិនមែននិយាយតែអំពីគោលនយោបាយអប់រំប៉ុណ្ណោះទេ តែវាសំដៅទៅលើតម្រូវការឱ្យរដ្ឋាភិបាលមានគណនេយ្យភាព ខណៈដែលគម្លាតរវាងរដ្ឋាភិបាលដែលស៊ាំនឹងការគ្រប់គ្រងដាច់ខាត និងយុវជនដែលមិនទទួលយកភាពស្រអាប់ និងការបំភិតបំភ័យពីរដ្ឋ កំពុងកើនឡើង។

កាសែត Taipei Times បានរាយការណ៍នៅក្នុងវិចារណកថាមួយថា បាតុកម្មរបស់និស្សិតនេះកំពុងបើកឱកាសដ៏កម្រមួយសម្រាប់គណបក្សប្រឆាំង ក្នុងការប្រឆាំងនឹងរដ្ឋាភិបាលលោកម៉ូឌី ដែលជាធម្មតាមានឥទ្ធិពលខ្លាំងក្នុងឆាកនយោបាយ។ ស្របពេលជាមួយគ្នានេះ ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ Al Jazeera បានចុះផ្សាយអត្ថបទវិភាគមួយដែលមានចំណងជើងថា «In India, fear has switched sides» (នៅឥណ្ឌា ការភ័យខ្លាចបានផ្លាស់ប្តូរទិសដៅ)។ អត្ថបទនោះថ្លែងយោបល់ថា ការមិនព្រមទទួលការបំភិតបំភ័យរបស់យុវជន បានធ្វើឱ្យបាតុកម្មដែលដើមឡើយផ្តោតលើការអប់រំ ប្រែក្លាយទៅជាវិបត្តិនយោបាយដ៏ធំមួយសម្រាប់រដ្ឋាភិបាលលោកម៉ូឌី។