តាមការរាយការណ៍របស់កាសែត Dawn និង The Straits Times នៅថ្ងៃទី៣១ ខែសីហា ឆ្នាំ២០២៦ តុលាការមជ្ឈត្តកម្មអចិន្ត្រៃយ៍ (PCA) នៅទីក្រុងឡាអេ បានបង្គាប់ឱ្យឥណ្ឌាគោរពសន្ធិសញ្ញាចែករំលែកទឹកឥន្ទុស (IWT) ជាមួយប៉ាគីស្ថាន និងកំណត់ការងារលើគម្រោងវារីអគ្គិសនី Ratle នៅតំបន់កាស្មៀរ។ សារព័ត៌មាន Fresh News ក៏បានរាយការណ៍ពីការបង្គាប់របស់តុលាការនេះដែរ។ The Straits Times រាយការណ៍ពីទីក្រុង Amsterdam ថា ឥណ្ឌាត្រូវកំណត់ការងារលើរោងចក្រវារីអគ្គិសនីដែលខ្លួនកំពុងសាងសង់នៅតំបន់កាស្មៀរ បន្ទាប់ពីឥណ្ឌាបានផ្អាកសន្ធិសញ្ញានេះជាឯកតោភាគីកាលពីឆ្នាំ២០២៥។

Dawn បានរាយការណ៍ថា ប៉ាគីស្ថានបានអះអាងថា ការផ្អាករបស់ឥណ្ឌារំលោភលើអនុសញ្ញាក្រុងវីយែនឆ្នាំ១៩៦៩ ស្តីពីច្បាប់សន្ធិសញ្ញា ហើយតុលាការបានគាំទ្រជំហររបស់ប៉ាគីស្ថាន។ តុលាការបានសម្រេចជាឯកច្ឆន្ទថា ឥណ្ឌាគ្មានមូលហេតុស្របច្បាប់ដើម្បីផ្អាក ឬបញ្ចប់សន្ធិសញ្ញាទេ ហើយសន្ធិសញ្ញានៅតែមានសុពលភាពពេញលេញ។ តុលាការក៏បានបញ្ជាក់ថា គ្មានច្បាប់អន្តរជាតិណាអនុញ្ញាតឱ្យរដ្ឋមួយផ្អាកសន្ធិសញ្ញាដោយឯកតោភាគីដោយផ្អែកលើ «អធិបតេយ្យភាព» ដូចការអះអាងរបស់ឥណ្ឌាឡើយ។ តាមកាសែត Dawn តុលាការបានកំណត់មូលហេតុតែបីយ៉ាងដែលរដ្ឋមួយអាចបញ្ចប់ ឬផ្អាកសន្ធិសញ្ញាជាឯកតោភាគីគឺ ការរំលោភធ្ងន់ធ្ងរលើសន្ធិសញ្ញាដោយភាគីម្ខាងទៀត ការប្រែប្រួលជាមូលដ្ឋាននៃកាលៈទេសៈ និងផលប៉ះពាល់នៃជម្លោះប្រដាប់អាវុធ។ ប្រធានតុលាការនេះគឺសាស្ត្រាចារ្យ Sean D. Murphy របស់សហរដ្ឋអាមេរិក តាមការរាយការណ៍របស់ Dawn។

ប្រភពដដែលរាយការណ៍ថា ឥណ្ឌាបានផ្អាកសន្ធិសញ្ញាជាឯកតោភាគីនៅខែមេសា ឆ្នាំ២០២៥ ហើយប៉ាគីស្ថានបានហៅការប៉ុនប៉ងផ្អាកចំណែកទឹករបស់ខ្លួនថាជា «ទង្វើសង្គ្រាម» ដោយលើកឡើងថា សន្ធិសញ្ញាគ្មានបទប្បញ្ញត្តិអនុញ្ញាតឱ្យផ្អាកជាឯកតោភាគីឡើយ។ តាមកាសែត Dawn ក្រោយការផ្អាកនោះមានការប៉ះទង្គិចយោធារយៈពេលខ្លីរវាងប្រទេសទាំងពីរនៅខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៥។

ទាក់ទងនឹងពាក្យសុំវិធានការបណ្តោះអាសន្នរបស់ប៉ាគីស្ថាន តុលាការ PCA បានសម្រេចជាឯកច្ឆន្ទហាមឃាត់ឥណ្ឌាមិនឱ្យចាក់បេតុងជញ្ជាំងទំនប់ និងរចនាសម្ព័ន្ធសម្រាប់បញ្ចូលទឹកទៅកាន់ទួរប៊ីនរបស់រោងចក្រ Ratle លើសពីកម្រិតកំណត់ រហូតដល់៩០ថ្ងៃក្រោយសេចក្តីសម្រេចចុងក្រោយរបស់អ្នកជំនាញអព្យាក្រឹតដែលតែងតាំងដោយធនាគារពិភពលោក។ តុលាការក៏បានដាក់វិធានការតម្រូវឱ្យឥណ្ឌារាយការណ៍អំពីកាលវិភាគសាងសង់គម្រោង Ratle រហូតដល់ក្រោយសេចក្តីសម្រេចចុងក្រោយនោះដែរ ប៉ុន្តែបានបដិសេធវិធានការពីរផ្សេងទៀតដែលប៉ាគីស្ថានបានស្នើសុំ។ តាម Dawn អ្នកជំនាញអព្យាក្រឹតគ្រោងនឹងចេញសេចក្តីសម្រេចចុងក្រោយនៅខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៧ ថាតើគម្រោង Kishenganga និង Ratle ស្របតាមសន្ធិសញ្ញាឬយ៉ាងណា។

សន្ធិសញ្ញាឆ្នាំ១៩៦០ បែងចែកទន្លេខាងកើតគឺ Ravi, Beas និង Sutlej ឱ្យឥណ្ឌា រីឯទន្លេខាងលិចគឺ Indus, Jhelum និង Chenab ភាគច្រើនត្រូវបែងចែកឱ្យប៉ាគីស្ថាន។ តាមកាសែត Dawn ប៉ាគីស្ថានបានចាប់ផ្តើមដំណើរការមជ្ឈត្តកម្មនេះតាំងពីខែសីហា ឆ្នាំ២០១៦ ប៉ុន្តែធនាគារពិភពលោកបានផ្អាកការតែងតាំងប្រធានតុលាការនៅខែធ្នូ ឆ្នាំដដែល ហើយការផ្អាកនេះត្រូវបានដកចេញនៅឆ្នាំ២០២២។ កាសែត Dawn បន្ថែមថា ឥណ្ឌាពុំបានចូលរួមធ្វើសេចក្តីស្នើជាលាយលក្ខណ៍អក្សរ ឬផ្ទាល់មាត់ក្នុងដំណើរការនីតិវិធីចុងក្រោយនេះទេ។ បន្ទាប់ពីឥណ្ឌាផ្អាកសន្ធិសញ្ញានៅឆ្នាំ២០២៥ តុលាការបានចេញសេចក្តីសម្រេចបន្ថែមស្តីពីសមត្ថកិច្ចនៅថ្ងៃទី២៧ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៥ ដោយបញ្ជាក់ថា ការផ្អាករបស់ឥណ្ឌាមិនអាចកំណត់សមត្ថកិច្ចរបស់តុលាការបានឡើយ។