នៅដើមសតវត្សទី ១៣ អឺរ៉ុបស្ថិតក្រោមឥទ្ធិពលដ៏ខ្លាំងក្លារបស់វិហារកាតូលិក។ ក្នុងបរិបទនេះ ព្រះបាទ Louis IX នៃបារាំង ដែលក្រោយមកត្រូវបានតែងតាំងជាពួកបរិសុទ្ធ Saint Louis បានរៀបចំការជំនុំជម្រះជាសាធារណៈមួយដើម្បីកំណត់ជោគវាសនារបស់គម្ពីរ Talmud ដែលជាសៀវភៅស្នូលរបស់សាសនាជ្វីហ្វ។ ព្រឹត្តិការណ៍នេះគេហៅថា ការជំនុំជម្រះ Talmud ឬក៏ The Disputation of Paris ហើយបានកើតឡើងនៅឆ្នាំ ១២៤០។

Talmud មិនមែនគ្រាន់តែជាសៀវភៅច្បាប់ទេ។ វាជាការចងក្រងនៃច្បាប់ផ្ទាល់មាត់ Mishnah និងការពន្យល់ Gemara ដែលរ៉ាប៊ីជាច្រើនជំនាន់បានចងក្រងឡើង។ Talmud មានការពិភាក្សាលើគ្រប់ទិដ្ឋភាពនៃជីវិត ចាប់ពីច្បាប់សាសនា Halakha សីលធម៌ រហូតដល់រឿងព្រេងនិទាន។ សម្រាប់ជនជាតិជ្វីហ្វនៅមជ្ឈិមសម័យ Talmud គឺជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃការអប់រំ និងជាមគ្គទេសន៍សម្រាប់ការប្រតិបត្តិជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។ ការបំផ្លាញវានឹងគំរាមកំហែងដល់អត្តសញ្ញាណវប្បធម៌របស់ជនជាតិជ្វីហ្វយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។

អ្នកដែលបង្កើតវិបត្តិនេះគឺ Nicholas Donin ជនជាតិជ្វីហ្វដើមកំណើត La Rochelle ដែលបានប្តូរមកកាន់គ្រិស្តសាសនា។ Donin បានបកប្រែ Talmud ទៅជាភាសាឡាតាំង ហើយបានដកស្រង់ខគម្ពីរចំនួន ៣៥ ដែលគាត់អះអាងថាជាការប្រមាថព្រះយេស៊ូ ព្រហ្មចារីម៉ារី និងគ្រិស្តសាសនា។ គាត់បានដាក់ពាក្យប្តឹងទៅកាន់សម្តេចប៉ាប Gregory IX ដោយស្នើសុំឲ្យហាមឃាត់ការប្រើប្រាស់ Talmud នៅទូទាំងពិភពគ្រិស្ត។

សម្តេចប៉ាប Gregory IX បានយកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះការចោទប្រកាន់នេះ ហើយបានចេញបទបញ្ជាឲ្យរឹបអូសគម្ពីរ Talmud ទូទាំងទ្វីបអឺរ៉ុប។ នៅប្រទេសបារាំង ព្រះបាទ Louis IX ដែលជាអ្នកគាំទ្រវិហារកាតូលិកយ៉ាងស្មោះស្ម័គ្រ បានប្រតិបត្តិតាមបញ្ជានេះ។ ទ្រង់បានបញ្ជាឲ្យរៀបចំការជំនុំជម្រះជាសាធារណៈមួយ ដោយមាន Nicholas Donin ជាអ្នកចោទប្រកាន់ និងរ៉ាប៊ីបួនរូបជាអ្នកការពារ Talmud។

ការជំនុំជម្រះនេះមិនមែនជាការជំនុំជម្រះតាមបែបទំនើបទេ។ វាជាការប្រកួតប្រជែងផ្នែកទ្រឹស្ដីសាសនា ដែលភាគីជ្វីហ្វត្រូវបានគេរំពឹងថានឹងការពារជំនឿរបស់ខ្លួនប្រឆាំងនឹងអ្នកចោទប្រកាន់គ្រិស្ត។ បរិយាកាសនៃតុលាការគឺមានភាពតានតឹង ហើយរ៉ាប៊ីទាំងបួនបានប្រឈមមុខនឹងកិច្ចការដ៏លំបាកក្នុងការពន្យល់ខគម្ពីរដែលមានភាសាមុតស្រួចអំពីអ្នកមិនមែនជ្វីហ្វ។

រ៉ាប៊ីទាំងបួនរូបបានការពារ Talmud យ៉ាងក្លាហាន ដោយលើកឡើងអំពីបរិបទនៃខគម្ពីរដែលត្រូវបានចោទប្រកាន់។ ពួកគេបានប្រកែកថា Talmud មិនមែនជាការវាយប្រហារលើគ្រិស្តសាសនាទេ ប៉ុន្តែជាឯកសារសម្រាប់ការអប់រំសាសនាខាងក្នុងសហគមន៍ជ្វីហ្វ។ ទោះយ៉ាងនោះក៏ដោយ តុលាការបានសម្រេចថា Talmud មានការប្រមាថពិតប្រាកដ។ តាមព្រះរាជបញ្ជារបស់ Louis IX សាត្រាស្លឹករឹត Talmud ទាំងអស់ត្រូវតែដុតចោលជាសាធារណៈ។

ក្រោយសាលក្រម ការដុតគម្ពីរបានចាប់ផ្តើមភ្លាមៗ។ សាត្រាស្លឹករឹត Talmud រាប់ពាន់ក្បាលត្រូវបានប្រមូលយកពីបណ្ណាល័យ និងសាលារៀនជ្វីហ្វ រួចដុតនៅតាមទីសាធារណៈក្នុងទីក្រុងប៉ារីស។ នេះជាការបាត់បង់វប្បធម៌ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរមួយ ព្រោះ Talmud គឺជាកំណប់ទ្រព្យបញ្ញាដែលបង្គររាប់សតវត្ស។ ការដុតនេះបានបន្សល់ទុកនូវស្លាកស្នាមដ៏ជ្រៅក្នុងការចងចាំរួមរបស់ជនជាតិជ្វីហ្វ។

ផលវិបាកនៃព្រឹត្តិការណ៍នេះមានច្រើនជាន់។ ចំពោះសហគមន៍ជ្វីហ្វនៅបារាំងនិងអឺរ៉ុប ពួកគេមិនត្រឹមតែបាត់បង់សៀវភៅសាសនាសំខាន់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងត្រូវរស់នៅក្រោមការគំរាមកំហែងនៃការរឹបអូសនិងដុតបំផ្លាញបន្ថែមទៀត។ ការជំនុំជម្រះនេះក៏បានក្លាយជាគំរូសម្រាប់ការកាត់ក្តីសៀវភៅសាសនានៅតំបន់ផ្សេងទៀតនៅអឺរ៉ុប រួមទាំងការដុតសៀវភៅ Talmud ម្តងទៀតនៅប៉ុន្មានទសវត្សក្រោយ។

ព្រឹត្តិការណ៍នេះមានសារៈសំខាន់ជាប្រវត្តិសាស្ត្រព្រោះវាជាលើកទីមួយដែលគម្ពីរសាសនាមួយត្រូវបាននាំទៅកាត់ទោសនៅតុលាការស៊ីវិល។ វាបានបង្កើតគំរូសម្រាប់ការជំនុំជម្រះជាបន្តបន្ទាប់ និងបានបង្ហាញពីភាពងាយរងគ្រោះរបស់ជនជាតិជ្វីហ្វក្រោមអំណាចគ្រិស្ត។ ការបំផ្លាញ Talmud ជាច្រើនក៏បានបន្សល់ទុកនូវចន្លោះប្រហោងក្នុងការសិក្សាសាសនាជ្វីហ្វ ដែលត្រូវចំណាយពេលជាច្រើនសតវត្សដើម្បីស្ដារឡើងវិញ។

សព្វថ្ងៃនេះ អ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រនិងអ្នកសិក្សាសាសនាជាច្រើនបានមើលឃើញថា ការជំនុំជម្រះ Talmud ឆ្នាំ ១២៤០ ជាមេរៀនដ៏សំខាន់ស្តីពីគ្រោះថ្នាក់នៃការប្រមាថសាសនាជាឧបករណ៍នយោបាយ និងអំពើភិនភាគខាងសាសនា។ ខណៈដែលបទល្មើសប្រមាថនៅតែមាននៅក្នុងប្រទេសមួយចំនួនក្នុងសតវត្សទី ២១ ព្រឹត្តិការណ៍នេះរំឭកយើងថាការគោរពសិទ្ធិជំនឿនិងការពារចំណេះដឹងគឺចាំបាច់សម្រាប់សង្គមពហុវប្បធម៌។