យោងតាមកំណត់ត្រាប្រវត្តិសាស្ត្រពីវិគីភីឌា ថ្ងៃទី ២៩ ខែមិថុនា ឆ្នាំ ១៩៧១ បានកត់ត្រាទុកជាថ្ងៃដ៏ខ្មៅងងឹតបំផុតមួយក្នុងវិស័យរុករកអវកាស។ យាន Soyuz 11 ដែលដឹកក្រុមនាវិក ៣ នាក់ គឺលោក Georgy Dobrovolsky, Vladislav Volkov និង Viktor Patsayev បានបញ្ចប់បេសកកម្មរបស់ខ្លួនដោយសោកនាដកម្ម នៅពេលដែលកន្សោមយានធ្លាក់ចុះសម្ពាធភ្លាមៗ អំឡុងពេលរៀបចំចូលបរិយាកាសផែនដីវិញ។ គ្រោះថ្នាក់នេះបានធ្វើឱ្យពួកគេក្លាយជាមនុស្សដំបូង និងនៅតែជាមនុស្សតែគត់ដែលបានស្លាប់នៅក្នុងលំហអវកាស។

បេសកកម្ម Soyuz 11 គឺជាបេសកកម្មដឹកមនុស្សតែមួយគត់ដែលបានទៅដល់ស្ថានីយអវកាស Salyut 1 ដែលជាស្ថានីយអវកាសដំបូងគេក្នុងពិភពលោក។ តាមវិគីភីឌា យានបានបាញ់បង្ហោះដោយជោគជ័យ និងបានភ្ជាប់ទៅកាន់ Salyut 1 នៅថ្ងៃទី ៧ មិថុនា ១៩៧១។ ក្រុមនាវិកបានស្នាក់នៅ និងបំពេញការងារវិទ្យាសាស្ត្រជាច្រើននៅលើស្ថានីយនេះអស់រយៈពេល ២៣ ថ្ងៃ ដែលជាកំណត់ត្រាថ្មីមួយក្នុងការស្នាក់នៅរយៈពេលវែងក្នុងអវកាសនាពេលនោះ។

ក្រុមនាវិកដ៏ក្លាហាននេះ មានភារកិច្ច និងប្រវត្តិផ្ទាល់ខ្លួនគួរឱ្យកត់សម្គាល់។ យោងតាមវិគីភីឌា មេបញ្ជាការ Georgy Dobrovolsky គឺជាអ្នកដឹកនាំបេសកកម្ម ហើយវិស្វករជើងហោះហើរ Vladislav Volkov ធ្លាប់បានហោះហើរក្នុងបេសកកម្ម Soyuz 7 ពីមុន។ រីឯវិស្វករស្រាវជ្រាវ Viktor Patsayev វិញ គាត់បានក្លាយជាមនុស្សដំបូងគេដែលប្រើប្រាស់តេឡេស្កុប ដើម្បីសង្កេតឃើញផ្កាយពីក្រៅបរិយាកាសផែនដី តាមរយៈឧបករណ៍ Orion 1 Space Observatory ដែលបំពាក់នៅលើស្ថានីយ Salyut 1។ ការរួមចំណែករបស់ពួកគេចំពោះវិទ្យាសាស្ត្រអវកាសគឺមានតម្លៃមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។

ប៉ុន្តែ គ្រោះមហន្តរាយបានកើតឡើងនៅថ្ងៃត្រឡប់មកវិញ។ អំឡុងពេលត្រៀមចូលបរិយាកាស ផ្នែកសេវាកម្មរបស់យានបានញែកចេញពីកន្សោម ហើយក្នុងពេលនោះ សន្ទះខ្យល់មួយឈ្មោះ «សន្ទះដកដង្ហើម» បានបើកដោយចៃដន្យ។ តាមវិគីភីឌា សន្ទះនេះស្ថិតនៅក្រោមកៅអីនាវិក ហើយការបើករបស់វាបានបណ្តាលឱ្យការធ្លាក់ចុះសម្ពាធដោយគ្មានការត្រួតពិនិត្យ ដែលជាបាតុភូតដែលខ្យល់ក្នុងកន្សោមរត់ចេញទៅកាន់លំហអវកាសវិញយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ នាវិកដែលមិនបានពាក់ឈុតអវកាសការពារសម្ពាធ (spacesuits) ដោយសារតែកន្លែងមានកម្រិត បានទទួលរងនូវកង្វះអុកស៊ីសែនភ្លាមៗ ហើយបាត់បង់ស្មារតី និងស្លាប់ក្នុងរយៈពេលតែប៉ុន្មានវិនាទីប៉ុណ្ណោះ។

យោងតាមវិគីភីឌា ការធ្លាក់ចុះសម្ពាធដោយមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន គឺជាការធ្លាក់ចុះនៃសម្ពាធក្នុងប្រព័ន្ធបិទជិតដែលមិនចង់បាន ដែលអាចបណ្តាលមកពីកំហុសរបស់មនុស្ស ការខូចខាតរចនាសម្ព័ន្ធ ឬផលប៉ះពាល់។ នៅក្នុងករណី Soyuz 11 ការខូចខាតនេះបានកើតឡើងនៅពេលដែលយានកំពុងស្ថិតនៅក្នុងលំហអវកាស ដែលគ្មានខ្យល់អាកាសពីខាងក្រៅ ដូច្នេះកន្សោមបានបាត់បង់សម្ពាធទាំងស្រុងភ្លាមៗ។

ទោះបីជាក្រុមនាវិកបានស្លាប់បាត់បង់ជីវិតហើយក្តី កន្សោម Soyuz 11 បានបន្តដំណើរចូលបរិយាកាសផែនដីដោយស្វ័យប្រវត្តិ និងចុះចតយ៉ាងទន់ភ្លន់តាមផែនការ។ ក្រុមសង្គ្រោះបានមកដល់ ប៉ុន្តែអ្វីដែលពួកគេបានរកឃើញគឺសាកសពនាវិកទាំង ៣ នាក់អង្គុយស្ងៀមនៅក្នុងកៅអីរបស់ពួកគេ។ ឧប្បត្តិហេតុនេះបានសម្គាល់ជាលើកដំបូង និងនៅតែជាលើកតែមួយគត់ដែលមនុស្សបានស្លាប់នៅក្នុងលំហអវកាស ពោលគឺនៅពីលើខ្សែ Kármán (កម្ពស់ ១០០ គីឡូម៉ែត្រពីនីវ៉ូទឹកសមុទ្រ) ដែលជាព្រំដែនរវាងបរិយាកាស និងលំហខាងក្រៅ។

គ្រោះមហន្តរាយ Soyuz 11 បាននាំមកនូវការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងជ្រាលជ្រៅក្នុងកម្មវិធីអវកាសសូវៀត។ យោងតាមវិគីភីឌា បន្ទាប់ពីហេតុការណ៍នេះ ការរចនាយាន Soyuz ត្រូវបានកែប្រែដោយបន្ថែមតម្រូវការឱ្យសមាជិកនាវិកទាំងអស់ត្រូវពាក់ឈុតអវកាសការពារក្នុងអំឡុងពេលដំណាក់កាលសំខាន់ៗ ដូចជាពេលបាញ់បង្ហោះ និងពេលត្រឡប់ចូលបរិយាកាសវិញ។ លើសពីនេះ កៅអីក្នុងកន្សោមត្រូវបានរៀបចំឡើងវិញ ដើម្បីឱ្យអាចចូលទៅដល់សន្ទះខ្យល់បានយ៉ាងងាយស្រួលក្នុងករណីមានអាសន្ន។ ការកែលម្អទាំងនេះបានធ្វើឱ្យបេសកកម្មអវកាសក្រោយៗមកមានសុវត្ថិភាពជាងមុនច្រើន។

ស្ថានីយ Salyut 1 ខ្លួនឯងមិនដែលទទួលបាននាវិកថ្មីទៀតទេ ហើយត្រូវបានទម្លាក់ពីគន្លងតារាវិថីដើម្បីឆេះក្នុងបរិយាកាស។ យោងតាមវិគីភីឌា ក្រុមនាវិកត្រូវបានផ្តល់កិត្តិយសដោយរដ្ឋាភិបាលសូវៀត និងទទួលបានពានរង្វាន់វីរបុរសនៃសហភាពសូវៀតក្រោយមរណភាព។ ឈ្មោះរបស់ពួកគេត្រូវបានគេចារឹកនៅលើវិមាននានា និងត្រូវបានគេដាក់ឲ្យទៅភ្នំ ផ្លូវ និងសាលារៀនជាច្រើន។

នៅក្នុងទសវត្សរ៍ក្រោយៗមក មេរៀនពី Soyuz 11 បានក្លាយជាគ្រឹះដ៏សំខាន់សម្រាប់សុវត្ថិភាពអវកាសទំនើប។ សព្វថ្ងៃនេះ ទោះបីជាមានឧបទ្ទវហេតុធ្ងន់ធ្ងរផ្សេងទៀតដូចជា Challenger និង Columbia ក៏ដោយ គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានស្លាប់នៅក្នុងសុញ្ញកាសនៃលំហអវកាសដោយផ្ទាល់ដូចក្រុមនាវិក Soyuz 11 នោះទេ។ ដូច្នេះហើយ ព្រឹត្តិការណ៍នេះនៅតែជាជំពូកដ៏ឈឺចាប់ ប៉ុន្តែក៏ជាការរំឭកដ៏មានឥទ្ធិពលអំពីតម្លៃនៃការរុករកដែនដីថ្មីរបស់មនុស្សជាតិ។