យោងតាមឯកសារប្រវត្តិសាស្ត្រ សង្គ្រាមឆ្នាំ១៩៤៨ បានផ្ទុះឡើងបន្ទាប់ពីការប្រកាសឯករាជ្យរបស់រដ្ឋអ៊ីស្រាអែលនៅថ្ងៃទី ១៤ ឧសភា និងការលុកលុយពីសំណាក់កងកម្លាំងចម្រុះអារ៉ាប់នៅថ្ងៃបន្ទាប់។ មុននោះ អង្គការសហប្រជាជាតិបានស្នើផែនការបែងចែកទឹកដីប៉ាឡេស្ទីនក្នុងឆ្នាំ១៩៤៧ ដោយកំណត់ទីក្រុងលីដា (Ly​d​d​a) និងរ៉ាមឡា (Ramle) ដែលមានប្រជាជនអារ៉ាប់ភាគច្រើន ឱ្យស្ថិតនៅក្នុងផ្ទៃដីនៃរដ្ឋអារ៉ាប់។ ប៉ុន្តែទីតាំងភូមិសាស្ត្រដែលស្ថិតនៅចំងាយតែ ១៥ គីឡូម៉ែត្រពីតេឡាវីវ បានធ្វើឱ្យទីក្រុងទាំងពីរក្លាយជាគោលដៅយុទ្ធសាស្ត្រសម្រាប់កងកម្លាំងការពារអ៊ីស្រាអែល (IDF)។

នៅពាក់កណ្តាលខែកក្កដា ឆ្នាំ១៩៤៨ កងទ័ពអ៊ីស្រាអែលបានដណ្តើមកាន់កាប់ទីក្រុងទាំងពីរដោយជោគជ័យ។ តាមកំណត់ត្រាប្រវត្តិសាស្ត្រ លោក យីតហ្សាក់ រ៉ាប៊ីន ដែលជាមេបញ្ជាការ IDF ប្រចាំតំបន់នៅពេលនោះ បានចុះហត្ថលេខាលើបញ្ជាសម្ងាត់មួយដែលទាមទារឱ្យបណ្តេញប្រជាជនអារ៉ាប់ចេញពីទីក្រុងទាំងមូល។ ការសម្រេចចិត្តនេះបានធ្វើឡើងបន្ទាប់ពីការពិភាក្សាជាមួយនាយករដ្ឋមន្ត្រី ដាវីឌ បេន-ហ្គូរីយ៉ុន ដែលយោងតាមសេចក្តីរំឭករបស់លោករ៉ាប៊ីន បានផ្តល់សេចក្តីណែនាំខ្លីៗថា «បណ្តេញពួកគេចេញ»។

ការបណ្តេញនេះមិនបានកើតឡើងដោយសន្តិវិធីទេ។ មុនពេលត្រូវបានបណ្តេញចេញ ប្រជាជននៅទីក្រុងលីដាបានប្រឈមមុខនឹងអំពើហឹង្សាយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ — មានរបាយការណ៍រៀបរាប់អំពីការសម្លាប់រង្គាលលើជនស៊ីវិលនៅតាមវិហារអ៊ីស្លាម និងផ្ទះសម្បែង ដែលបណ្តាលឱ្យមនុស្សរាប់រយនាក់ស្លាប់បាត់បង់ជីវិត។ បន្ទាប់ពីនោះ ប្រជាជនដែលនៅរស់រានមានជីវិត — ប្រមាណរាប់ម៉ឺននាក់ — ត្រូវបានបង្ខំឱ្យដើរចេញពីទីក្រុងទាំងពីរទៅកាន់ទឹកដីដែលកងទ័ពអារ៉ាប់គ្រប់គ្រង ក្នុងដំណើរមរណៈដែលគេស្គាល់ថា Lydda death march។ អ្នករត់ចោលស្រុកជាច្រើនបានស្លាប់នៅតាមផ្លូវដោយការអស់កម្លាំង និងការខ្សោះជាតិទឹកនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏ក្តៅស្វាងនៃរដូវក្តៅ។

ព្រឹត្តិការណ៍នៅលីដា និងរ៉ាមឡា គឺជាផ្នែកមួយនៃបាតុភូតដ៏ធេងធំដែលគេហៅថា ន័កបា (Nakba) — ពាក្យអារ៉ាប់ដែលមានន័យថា «គ្រោះមហន្តរាយ»។ ក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមឆ្នាំ១៩៤៧-១៩៤៩ ប្រជាជនប៉ាឡេស្ទីនជាង ៧០០.០០០ នាក់ ត្រូវបានបង្ខំឱ្យភៀសខ្លួនឬបណ្តេញចេញពីទឹកដីកំណើតរបស់ពួកគេ។ ក្រោយការបណ្តេញ ទីក្រុងទាំងពីរត្រូវបានប្តូរឈ្មោះជាភាសាហេប្រុ ទៅជា ឡូដ (Lod) និង រ៉ាមឡា (Ramla) ហើយត្រូវបានបញ្ចូលជាផ្នែកមួយនៃរដ្ឋអ៊ីស្រាអែល។ ផ្ទះសម្បែង និងទ្រព្យសម្បត្តិដែលត្រូវបោះបង់ចោល ត្រូវបានរដ្ឋអ៊ីស្រាអែលដាក់ឱ្យជនអន្តោប្រវេសន៍ជនជាតិជ្វីហ្វចូលមករស់នៅជំនួសវិញ។

សព្វថ្ងៃ ទីក្រុងទាំងពីរជាទីក្រុងចម្រុះ — ឡូដ (Lod) មានប្រជាជន ៩៤.១៨៩ នាក់គិតត្រឹមឆ្នាំ២០២៤ ហើយរ៉ាមឡាជាទីក្រុងដែលមានទាំងជនជាតិជ្វីហ្វ និងអារ៉ាប់រស់នៅជាមួយគ្នា។ ប៉ុន្តែភាពតានតឹងរវាងសហគមន៍នៅតែបន្តកើតមាន ហើយស្លាកស្នាមនៃឆ្នាំ១៩៤៨ មិនទាន់ត្រូវបានបំភ្លេចចោលឡើយ។ ជម្លោះប្រដាប់អាវុធដែលកើតឡើងនៅទីនោះអំឡុងវិបត្តិកន្លងមក បានបង្ហាញថា អតីតកាលនៅតែជាភ្លើងកប់ក្រោមផេះដែលងាយឆាបឆេះឡើងវិញ។

លោក យីតហ្សាក់ រ៉ាប៊ីន បានបន្តអាជីពយោធា និងនយោបាយយ៉ាងខ្ពស់ — លោកបានក្លាយជានាយករដ្ឋមន្ត្រីអ៊ីស្រាអែលពីរសម័យ (ឆ្នាំ១៩៧៤-១៩៧៧ និងឆ្នាំ១៩៩២-១៩៩៥) និងជាមេដឹកនាំទីមួយដែលកើតនៅលើដីប៉ាឡេស្ទីនកាន់អាណត្តិអង់គ្លេស។ លោកត្រូវបានគេធ្វើឃាតនៅឆ្នាំ១៩៩៥ ក្នុងពេលដែលលោកកំពុងខិតខំដើម្បីសន្តិភាពជាមួយប្រជាជនប៉ាឡេស្ទីន។ ភាពផ្ទុយគ្នារវាងមេទ័ពដែលបានចុះហត្ថលេខាលើការបណ្តេញ និងអ្នកនយោបាយដែលទទួលបានការសរសើរពីការខិតខំដើម្បីផ្សះផ្សា បានធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនស្ញប់ស្ញែង និងបង្ហាញពីភាពស្មុគស្មាញនៃអត្តសញ្ញាណរបស់រដ្ឋអ៊ីស្រាអែល។

នៅក្នុងខួបអនុស្សាវរីយ៍នៃខែកក្កដាឆ្នាំ១៩៤៨ ការចងចាំអំពីព្រឹត្តិការណ៍នៅឡូដ និងរ៉ាមឡា នៅតែជានិទានកថាដ៏ឈឺចាប់សម្រាប់ភាគីទាំងសងខាង។ សម្រាប់ប៉ាឡេស្ទីន វាជាសញ្ញានៃន័កបា — ការបាត់បង់ទឹកដី និងការបែកបាក់សង្គមដែលបន្តរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។ ចំណែកសម្រាប់អ៊ីស្រាអែល វាជាទំព័រប្រវត្តិសាស្ត្រដែលពិបាកនិយាយត្រង់ៗ ប៉ុន្តែជាជំពូកដែលមិនអាចបំភ្លេចបាននៃការកកើតរដ្ឋ។ ការស្វែងយល់ពីព្រឹត្តិការណ៍នេះ គឺជាគន្លឹះមួយដើម្បីយល់ពីជម្រៅនៃជម្លោះអ៊ីស្រាអែល-ប៉ាឡេស្ទីន និងបញ្ហាប្រឈមដ៏យូរអង្វែងនៃការកសាងសន្តិភាព។