នៅថ្ងៃទី ៣ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៩២៩ នៅទីក្រុងអូមិនប្រទេសហូឡង់ លោក Jiddu Krishnamurti វ័យ ៣៤ ឆ្នាំបានថ្លែងសុន្ទរកថាប្រវត្តិសាស្ត្រដោយប្រកាសរំលាយសមាគមតារាបូព៌ា (Order of the Star in the East) និងប្រគល់ទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ត្រឡប់ទៅអ្នកបរិច្ចាគវិញ។ អង្គការអន្តរជាតិនេះមានសមាជិករាប់ម៉ឺននាក់នៅជាង ៤០ ប្រទេស ហើយគេបានជឿថាលោក Krishnamurti គឺជាបុគ្គលដែលព្រះអរិយមេត្រី (Maitreya) ដែលជាគ្រូពិភពលោក (World Teacher) នឹងចាប់បដិសន្ធិក្នុងរូបលោក។ យោងតាមសព្វវចនាធិប្បាយ Wikipedia ការសម្រេចចិត្តនេះបានបង្កឲ្យមានវិបត្តិធ្ងន់ធ្ងរនៅក្នុងចលនាទ្រឹស្ដីសាសនា។

គំនិតអំពីគ្រូពិភពលោកនេះចាក់ឫសនៅក្នុងចលនាទ្រឹស្ដីសាសនា (Theosophy) ដែលលោកស្រី Helena Blavatsky បានបង្កើតនៅសហរដ្ឋអាមេរិកកាលពីឆ្នាំ ១៨៧៥។ ចលនានេះរួមផ្សំទស្សនវិជ្ជាបស្ចិមប្រទេសជាមួយសាសនាឥណ្ឌា ដូចជាព្រហ្មញ្ញសាសនា និងព្រះពុទ្ធសាសនា។ មេដឹកនាំទ្រឹស្ដីសាសនាជឿជាក់ថាមានឋានានុក្រមខាងវិញ្ញាណដែលគេហៅថា Masters of the Ancient Wisdom ដឹកនាំការវិវត្តន៍មនុស្សជាតិ។ ព្រះអរិយមេត្រីក្នុងនាមជាគ្រូពិភពលោក ត្រូវបានគេជឿថានឹងយាងមកចាប់បដិសន្ធិជាមនុស្ស ដើម្បីបង្រៀនមនុស្សជាតិអំពីការពិតនៃអត្ថិភាព។ នៅដើមសតវត្សទី ២០ ថ្នាក់ដឹកនាំទាំងនេះបានសន្និដ្ឋានថា ការយាងមកនោះនឹងកើតឡើងក្នុងពេលឆាប់ៗ ហើយបានចាប់ផ្តើមស្វែងរកបុគ្គលដែលសក្តិសម។

នៅឆ្នាំ ១៩០៩ លោក Charles Leadbeater ដែលជាមេដឹកនាំម្នាក់បានរកឃើញក្មេងប្រុស Jiddu Krishnamurti អាយុ ១៤ ឆ្នាំនៅឆ្នេរក្បែរទីក្រុងម៉ាដ្រាសប្រទេសឥណ្ឌា។ លោក Leadbeater បានអះអាងថាក្មេងនេះមានសម្បុរវិញ្ញាណពិសេសហើយជាយានរបស់ព្រះអរិយមេត្រី។ Krishnamurti ត្រូវបានចិញ្ចឹមបីបាច់និងទទួលការអប់រំនៅអង់គ្លេស។ អង្គការ OSE ត្រូវបានបង្កើតដើម្បីត្រៀមពិភពលោកទទួលគ្រូពិភពលោក។ សមាជិកជាច្រើនបានមើលទៅ Krishnamurti ដោយសង្ឃឹមថាលោកនឹងដឹកនាំមនុស្សជាតិឆ្ពោះទៅរកសន្តិភាព និងការត្រាស់ដឹង។

ប៉ុន្តែនៅឆ្នាំ ១៩២២ លោក Krishnamurti ខ្លួនឯងបានឆ្លងកាត់បទពិសោធន៍វិញ្ញាណដ៏ខ្លាំងក្លា ដែលមានលក្ខណៈដូចជាការប្រកាច់បែបអាថ៌កំបាំង (spiritual awakening)។ បទពិសោធន៍នេះបានកែប្រែទស្សនៈរបស់លោកចំពោះការពិតទាំងស្រុង។ លោកចាប់ផ្តើមយល់ថាសច្ចភាពមិនអាចស្វែងរកបានតាមរយៈអង្គការ ឬតាមរយៈការដើរតាមគ្រូណាម្នាក់ឡើយ។ តួនាទីជាព្រះមែស៊ីដែលគេប្រគល់ឲ្យលោក ក្លាយជាឧបសគ្គរារាំងមនុស្សពីការស្វែងរកការពិតដោយខ្លួនឯង។

នៅថ្ងៃទី ៣ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៩២៩ លោក Krishnamurti បានថ្លែងថា៖ «ខ្ញុំសុខចិត្តដើរដោយគ្មានស្បែកជើង ជាជាងពាក់ស្បែកជើងរបស់អ្នកដទៃ»។ លោកបានប្រកាសថាសច្ចភាពគឺជាដីដែលគ្មានផ្លូវ (Truth is a pathless land) ហើយគ្មានស្ថាប័ន បុគ្គល ឬសាសនាណាមួយអាចនាំមនុស្សទៅរកវាបាន។ លោកបានទាមទារឲ្យមនុស្សម្នាក់ៗត្រូវតែរកឃើញសេរីភាពខាងវិញ្ញាណដោយខ្លួនឯង ដោយមិនពឹងផ្អែកលើអាជ្ញាធរខាងក្រៅ។ ជាមួយពាក្យសម្ដីទាំងនេះ លោកបានបិទបញ្ចប់មហិច្ឆតាដែលគេបានកសាងជុំវិញរូបលោកអស់រយៈពេលពីរទសវត្សរ៍។

ការរំលាយសមាគមតារាបានបង្កឲ្យមានវិបត្តិយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរក្នុងសង្គមទ្រឹស្ដីសាសនា។ សមាជិកជាច្រើនធ្លាក់ក្នុងភាពបាក់ទឹកចិត្ត និងចាកចេញពីអង្គការ។ ចលនានេះបានប្រឈមនឹងការបែកខ្ញែកផ្ទៃក្នុង និងបាត់បង់ឥទ្ធិពលបន្តិចម្ដងៗ។ ប៉ុន្តែសម្រាប់លោក Krishnamurti វិញ នេះគ្រាន់តែជាការចាប់ផ្តើមដំណើរផ្សព្វផ្សាយទស្សនវិជ្ជាថ្មីមួយប៉ុណ្ណោះ។

ក្រោយឆ្នាំ ១៩២៩ លោក Krishnamurti បានធ្វើដំណើរពាសពេញពិភពលោកអស់រយៈពេលជាង ៦០ ឆ្នាំ ដើម្បីចែករំលែកទស្សនវិជ្ជាដែលសង្កត់ធ្ងន់លើការយល់ដឹងដោយខ្លួនឯង (self-knowledge) ការរំដោះចិត្តចេញពីជំនឿ និងការស្វែងរកសេរីភាពខាងវិញ្ញាណ។ លោកបានបង្កើតសាលារៀននិងមូលនិធិជាច្រើននៅឥណ្ឌា អង់គ្លេស និងសហរដ្ឋអាមេរិក។ ទស្សនវិជ្ជារបស់លោកបានជះឥទ្ធិពលដល់អ្នកអប់រំ ចិត្តវិទូ និងបញ្ញវន្តនានាទូទាំងពិភពលោក ហើយរហូតដល់មរណភាពរបស់លោកនៅឆ្នាំ ១៩៨៦ ក្នុងជន្មាយុ ៩០ ឆ្នាំ លោកនៅតែជាបុគ្គលឯករាជ្យដែលមិនជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងសាសនា ឬអង្គការណាមួយឡើយ។

សម្រាប់ប្រជាជនកម្ពុជាដែលភាគច្រើនកាន់ព្រះពុទ្ធសាសនា គំនិតអំពីព្រះអរិយមេត្រីជាព្រះពុទ្ធនាអនាគតមិនមែនជារឿងចម្លែកឡើយ។ ប៉ុន្តែរឿងរបស់លោក Krishnamurti បានបង្ហាញពីគ្រោះថ្នាក់នៃការតោងជាប់នឹងបុគ្គល និងអង្គការសាសនា ដែលអាចបង្វែរមនុស្សចេញពីការស្វែងរកសក្តានុពលពិតរបស់ខ្លួន។ ការបដិសេធតួនាទីជាព្រះអរិយមេត្រីរបស់លោកជាសារមួយដែលថា សច្ចភាពមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរបស់សាសនាណាមួយទេ តែវាស្ថិតក្នុងការយល់ដឹងរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ។

ក្នុងសតវត្សទី ២១ ដែលមានអ្នកអះអាងខ្លួនជាគ្រូខាងវិញ្ញាណជាច្រើន សុន្ទរកថារបស់លោក Krishnamurti កាលពី ៩៧ ឆ្នាំមុននៅតែមានភាពពាក់ព័ន្ធ។ លោកបានទុកមេរៀនថា ការផ្លាស់ប្តូរពិតប្រាកដកើតចេញពីបញ្ញាញាណផ្ទាល់ខ្លួន មិនមែនចេញពីការតាមដានអ្នកដឹកនាំឡើយ។ ការបដិសេធឋានៈជាព្រះមែស៊ីនេះប្រហែលជាសកម្មភាពបដិវត្តន៍ដ៏ធំបំផុតក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រខាងវិញ្ញាណ ដោយបានបង្ហាញថានៅក្នុងដំណើរស្វែងរកសច្ចភាព គ្មានអ្នកណាអាចជំនួសបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួនបានឡើយ។