នៅឆ្នាំ ១៦៧៥ បេសកកម្មជើងទឹករបស់អេស្ប៉ាញ ដឹកនាំដោយ Antonio de Vea បានចេញដំណើរពីកំពង់ផែ El Callao ក្នុងប្រទេសប៉េរូ ឆ្ពោះទៅកាន់ច្រកសមុទ្រ និងផ្លូវទឹកជ្រៅនៅតំបន់ប៉ាតាហ្គូនី ដើម្បីពិនិត្យមើលថា តើមហាអំណាចអាណានិគមគូប្រជែង ជាពិសេសអង់គ្លេស មានសកម្មភាព ឬមូលដ្ឋាននៅក្នុងតំបន់នោះឬទេ។ តាមឯកសាររបស់វិគីភីឌា នេះគឺជាបេសកកម្មធំបំផុតរបស់អេស្ប៉ាញទៅកាន់តំបន់នោះ គិតត្រឹមពេលនោះ ដោយមានបុរស ២៥៦ នាក់ នាវាឆ្លងមហាសមុទ្រ ១ ទូកវែង ២ និងទូកតូចបែបដាលកា ៩។

បេសកកម្មនេះបានកើតឡើងក្នុងបរិបទនៃការប្រជែងឥទ្ធិពលរវាងមហាអំណាចអាណានិគមនៅសតវត្សរ៍ទី ១៧។ អេស្ប៉ាញ និងអង់គ្លេស គឺជាគូប្រជែងគ្នានៅក្នុងយុគសម័យនោះ ហើយអាជ្ញាធរអេស្ប៉ាញមានការសង្ស័យថា អង់គ្លេសអាចនឹងបង្កើតមូលដ្ឋាននៅភាគខាងត្បូងនៃទ្វីបអាមេរិកខាងត្បូង។ ការសង្ស័យនេះ គឺជាមូលហេតុដែលនាំឱ្យមានការបញ្ជូនកងកម្លាំងជើងទឹកដ៏ធំមួយ ទៅកាន់តំបន់ដាច់ស្រយាលនោះ។

តំបន់ដែលបេសកកម្មនេះឆ្លងកាត់ គឺជាតំបន់ភូមិសាស្ត្រដ៏ស្មុគស្មាញ និងលាតសន្ធឹងយូរអង្វែង។ ឆ្នេរសមុទ្រភាគខាងត្បូងនៃប្រទេសឈីលី មានច្រកសមុទ្រ និងផ្លូវទឹកជាច្រើន ចាប់ពីរយៈទទឹងនៃ Cape Horn រហូតដល់ដៃសមុទ្រ Reloncaví។ រីឯប៉ាតាហ្គូនី គឺជាតំបន់ភូមិសាស្ត្រនៅចុងខាងត្បូងនៃទ្វីបអាមេរិកខាងត្បូង ដែលសព្វថ្ងៃស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់អាហ្សង់ទីន និងឈីលី។ តំបន់នេះរួមមានជួរភ្នំ Andes ភាគខាងត្បូង បឹង ច្រកសមុទ្រ ព្រៃទឹកភ្លៀង និងផ្ទាំងទឹកកកនៅភាគខាងលិច ព្រមទាំងវាលខ្សាច់ ខ្ពង់រាប និងវាលស្មៅនៅភាគខាងកើត។ តំបន់នេះជាប់នឹងមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិកនៅខាងលិច និងមហាសមុទ្រអាត្លង់ទិកនៅខាងកើត ដោយមានផ្លូវទឹកជាច្រើនភ្ជាប់សមុទ្រទាំងពីរ ដូចជាច្រកសមុទ្រ Magellan ច្រក Beagle និងច្រក Drake នៅភាគខាងត្បូង។

បេសកកម្មនេះបានអូសបន្លាយពីឆ្នាំ ១៦៧៥ ដល់ឆ្នាំ ១៦៧៦។ វាមិនមែនជាបេសកកម្មដំបូងរបស់អេស្ប៉ាញទៅកាន់តំបន់នោះទេ ប៉ុន្តែជាបេសកកម្មដែលមានទំហំធំបំផុត គិតត្រឹមពេលនោះ។ ការរៀបចំកងកម្លាំងដោយប្រើទាំងនាវាឆ្លងមហាសមុទ្រ ទូកវែង និងទូកតូចបែបដាលកា បង្ហាញថាបេសកកម្មនេះត្រូវប្រឈមនឹងលក្ខខណ្ឌធម្មជាតិដ៏លំបាក ជាពិសេសការធ្វើដំណើរកាត់ផ្លូវទឹកចង្អៀត និងស្មុគស្មាញ ដែលទាមទារការប្រើប្រាស់ទូកតូច។

តាមឯកសារវិគីភីឌា លទ្ធផលនៃបេសកកម្មនេះ បានបំបាត់ការសង្ស័យរបស់អាជ្ញាធរអេស្ប៉ាញ អំពីវត្តមានមូលដ្ឋានរបស់អង់គ្លេសនៅក្នុងតំបន់ប៉ាតាហ្គូនី។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នា ចំណេះដឹងរបស់អាជ្ញាធរអេស្ប៉ាញអំពីប៉ាតាហ្គូនីភាគខាងលិច ក៏ត្រូវបានកែលម្អយ៉ាងច្រើនផងដែរ។ ដូច្នេះ បេសកកម្មនេះបានផ្តល់ចម្លើយច្បាស់លាស់អំពីវត្តមាន ឬអវត្តមាន នៃមហាអំណាចគូប្រជែងនៅក្នុងតំបន់នោះ។

កេរដំណែលដ៏សំខាន់បំផុតមួយរបស់ Antonio de Vea គឺផែនទីដែលគាត់បានគូរ។ ផែនទីនៃប្រជុំកោះនៅភាគខាងត្បូងនៃប្រទេសឈីលី ដែលគាត់បានរៀបចំឡើង ត្រូវបានចាត់ទុកជាសមិទ្ធផលដ៏សំខាន់មួយនៅក្នុងប្រវត្តិនៃការគូរផែនទីក្នុងតំបន់។ តាមប៉ុន្មានដែលគេដឹង គ្មានផែនទីថ្មីរបស់អេស្ប៉ាញអំពីឆ្នេរខាងលិចនៃប៉ាតាហ្គូនី ត្រូវបានគូរឡើងរហូតដល់ការស្វែងរករបស់ José de Moraleda y Montero នៅចុងសតវត្សរ៍ទី ១៨។ ការពិតនេះបង្ហាញថា ចំណេះដឹងផ្នែកផែនទីរបស់អេស្ប៉ាញអំពីតំបន់នោះ ស្ថិតក្នុងស្ថានភាពមិនសូវរីកចម្រើនអស់រយៈពេលជាងមួយសតវត្សរ៍។

ឥទ្ធិពលនៃបេសកកម្មនេះ គឺជាករណីគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មួយ។ បន្ទាប់ពីការបញ្ជាក់ថាគ្មានមូលដ្ឋានអង់គ្លេសនៅប៉ាតាហ្គូនី ចំណាប់អារម្មណ៍របស់អេស្ប៉ាញលើតំបន់នេះបានថយចុះជាបន្តបន្ទាប់ រហូតដល់ទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៧៤០ ទើបត្រូវបានដាស់ឡើងវិញ។ ការថយចំណាប់អារម្មណ៍នេះ អាចនឹងទាក់ទងនឹងការពិតថា គ្មានមហាអំណាចគូប្រជែងត្រូវបានរកឃើញនៅទីនោះ ដែលធ្វើឱ្យតំបន់ដាច់ស្រយាលនេះលែងមានអាទិភាពខ្ពស់ក្នុងគោលនយោបាយរបស់អាណាចក្រអេស្ប៉ាញ។

សព្វថ្ងៃនេះ ច្រកសមុទ្រ និងផ្លូវទឹកទាំងនោះ នៅតែដើរតួនាទីសំខាន់ក្នុងការធ្វើដំណើរតាមសមុទ្រ ដោយផ្តល់លទ្ធភាពចូលទៅកាន់កំពង់ផែសំខាន់ៗ ដូចជា Punta Arenas, Puerto Chacabuco និង Puerto Natales។ រីឯកំពង់ផែ El Callao ដែលជាចំណុចចេញដំណើរនៃបេសកកម្មនេះ ក៏បានវិវត្តទៅជាទីក្រុងឆ្នេរសមុទ្រ និងជាខេត្តរដ្ឋធម្មនុញ្ញរបស់ប្រទេសប៉េរូ ដែលស្ថិតក្នុងតំបន់ទីក្រុង Lima។ ស្ថានភាពស្វ័យគ្រប់គ្រងរបស់ខេត្តនេះ មានប្រវត្តិតាំងពីឆ្នាំ ១៨៣៦ ហើយត្រូវបានប្រកាសជាខេត្តរដ្ឋធម្មនុញ្ញដោយរដ្ឋាភិបាលរបស់ Ramón Castilla នៅឆ្នាំ ១៨៥៧។

ទោះបីជាបេសកកម្មឆ្នាំ ១៦៧៥ ដល់ ១៦៧៦ បានបញ្ចប់ដោយការបញ្ជាក់ថាគ្មានមូលដ្ឋានរបស់មហាអំណាចគូប្រជែងនៅក្នុងតំបន់នោះក៏ដោយ ក៏បេសកកម្មនេះនៅតែជាព្រឹត្តិការណ៍ប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏សំខាន់។ វាបង្ហាញពីរបៀបដែលមហាអំណាចអាណានិគមប្រើប្រាស់បេសកកម្មរុករក ដើម្បីបម្រើផលប្រយោជន៍យុទ្ធសាស្ត្រ និងរបៀបដែលចំណេះដឹងភូមិសាស្ត្រ អាចក្លាយជាឧបករណ៍នយោបាយ។ ក្នុងន័យនេះ Antonio de Vea និងក្រុមរបស់គាត់ បានបន្សល់កេរដំណែលមិនត្រឹមតែជាផែនទី និងចំណេះដឹងភូមិសាស្ត្រប៉ុណ្ណោះទេ តែថែមទាំងជាសក្ខីកម្មនៃយុគសម័យមួយ ដែលការប្រជែងអំណាចអាណានិគម បានជំរុញឱ្យមនុស្សធ្វើដំណើរទៅកាន់តំបន់ដាច់ស្រយាលបំផុតនៃពិភពលោក។